Tante Annie & de dingen
lees meer »
Congres in het buitenland. Belangrijk genoeg om er een delegatie naartoe te sturen. Hebben prijs: vier high potentials uit de regionale kantoren Diegem, Gent, Gosselies en Hasselt. Headquarters regelt 16 kamers in Berlijn, een chauffeur met een bordje in de aankomsthal van Tegel Flughäfen en drie busjes naar een hotel aan de Alexanderplatz. Onderweg worden er wilde plannen gemaakt omtrent het nuttigen van een Berlijnse bol. Verplicht mopje. Nochtans bestaat de Berlijnse bol niet in Berlijn. Ten eerste heten ze er Pfannkuchen en ten tweede komen ze zonder pudding. Wees allen voorbereid op de pruimenconfituur in het midden. En verwacht niets van Checkpoint Charlie. Het is een geforceerd ijscokraam met heel veel toeristen. Dan is Checkpoint Curry authentieker. Niet dat het essentiële zaken zijn. Berlijn is een business trip, met workshops en seminars. Al heeft het ook wat van een schoolreis.
Nieuw in deze sjakosj: Alle beesten van Midas Dekkers, op missaalpapier in meeneemformaat. Zo komt het dat ik op verplaatsing, bijvoorbeeld in stomme brasserieën aan het station, al meer dan eens hard heb moeten lachen. Onder andere met een stukske over een eend (Alida) wiens kuikens (12) één voor één werden opgegeten door een rat (Brigitte).
Gelukkig kon Alida niet tellen en stond zij na het laatste kuiken alleen maar voor een raadsel. Niet erg, want voor een eend is het de normale toestand, aldus Middas Dekkers, om voor raadselen te staan. Enfin, hahahaha.
Pardon verder, voor de betreffende eendjes. En zo.
(Voor de liefhebbers die zonder te betalen willen gaan bladeren in de Fnac. Het is op bladzijde 1081 te doen.)
Tagetes Patula. Een doordeweeks mens weet niet wat het wil zeggen. Ik heb het opgezocht. Tagetes Patula is Latijn voor het stinkerke, ordinair bloemeke dat ge in april soms gratis meekrijgt aan de kassa van een tuincentrum. Bloemeke ook dat op de postzegels staat voor genormaliseerde binnenlandse zendingen tot 50 gram, tenminste als ge ze per 100 op een rolleke koopt. Ik koop die dooskes om de twee jaar, al een paar jaar, wat maakt dat die hele Tagetes Patula mij al heel lang aan mijn oren uitkomt.
Groot was het geluk toen ik een brief had voor Maastricht, die ge niet per stinkerke ter plaatse kunt krijgen. Ik naar het postkantoor voor een vel Europese postzegels. En een schoon vel dat het was, met een snoepwinkel erop, bokalen met neuzen, guimauves, gommen, karamellen en babelutten. Met dank aan Carll Cneut en Leen Depoorter. Helaas, om die twee een kaart te sturen met de complimenten heb ik alleen maar die ellendige gele bloemekes, honderd keer opnieuw. Soit. Een filatelistische klacht, hadden wij dat hier eigenlijk al ooit gehad?
