Tante Annie & de dingen
Weg met het Moleskine-fetisjisme. Crèmekleurige blaadjes en Meisterstucks helpen geen reet. Typen moet ge altijd zélf. En of het deugt, weet ge nooit.
Doeme toch, ik zit hier weer te punniken. Sinterklaas brengt mij alleen maar de verkeerde letters.
Zo schreef Guido Gezelle op 15 mei 1888: De nachtegalen klinken, en ‘t licht doet overal de bladerholten blinken, tienduizend in ‘t getal. Maar zo zag het er gisteren niet uit. En klinken deed het ook al niet. Wij liepen met de vogelclub in de natte schemering en moesten ons tevreden stellen met een half liedje van een ganse macho.
Bovendien liep ik krom van de buikkrampen en ontsnapte mij onderweg een wind die minstens één clublid moet hebben gehoord. Ik kan alleen maar hopen dat hij het prrrr heeft verward met een hese sprinkhaanzanger.
Vanochtend getroost ik mij noodgedwongen met een nachtegaal op You Tube. Als Guido Gezelle mag overdrijven dan ik ook.
“Ik ben uw vriend niet. Ik ben uw tante”, zei ik. “Dat is wat anders. Daarom ga ik niet op het muurtje klimmen om mij door het struikgewas naar binnen te wringen. Ik ga gelijk fatsoenlijke mensen naar de speeltuin, langs het paadje.” Toen het zussenkind en ik uiteindelijk in de speeltuin waren, wilde ik alleen maar op een ressortbeestje zitten. Poink poink. Ik verbaas mij altijd over de spanning van die springveren. Overcapaciteit is het. Volgens mij kraken de beestjes eerder dan hun veren. Heus waar, er zal een dag komen dat ik met zo’n beestje tussen mijn knieën tussen de boomsnippers lig, omdat ik de force van het beestje heb overschat.
lees meer »