Ik was te laat voor de buurvrouw die haar stenen schoothondje herschikte op het bordes, maar die metafoor van het leven had ik toch maar mooi wél te pakken.

 

“Laat maar weten wat past om af te spreken. Ik kan in de oneven weken van pare maanden én in de even weken van de onpare maanden! Dan zijn de kids bij Pieter-Jan. Behalve ‘s woensdags. Dan breng ik ze naar de judo. Vrijdagen lukken altijd. Dan logeren de kids bij mijn schoonmoeder. Behalve op de derde vrijdag van de maand. Dan moet die heks naar de Spaanse les.”

Poink.

lees meer »

 

behangpapier blok 11Ik staarde naar het behangpapier. Waar dient behang anders voor. Dit papier moet in geheugens hebben gebrand. Of lauwer, dit papier moet traag zijn weggelopen, zoals bloed uit een mens. Het was eigenaardig behangpapier, met een waterachtig motief en een bijgekalkt scheurtje. Het gebaarde van niets. Het deed alsof er nooit iets was gebeurd. Zonder adres zou dit smaakvolle wandbekleding zijn geweest, sober, met fijne sliertjes rood en blauw op een een roomkleurige achtergrond. Maar het hing in de gang van Blok 11 in Auschwitz.

lees meer »