Het perron was weg

Mocht ge ooit per intercity van Brussel naar De Panne willen reizen, weet dan dat die trein wordt losgekoppeld in Gent. Een deel van de wagons rijdt verder naar Plopsaland. De rest wordt naar één of andere stelplaats gesleurd.

Niet vies van een beetje eenzaamheid had ik eerst niks in de smiezen. Géén mensen maken mij zelden ongerust. Alleen het uitzicht was een beetje raar. De trein stond stil en het perron was weg. Ik met muts en pumps op zoek naar de verlossing. Nog naar een geel manneke geroepen op de sporen, tevergeefs. Ten einde raad op één of ander knopke geduwd. Pieperdepiep.

Daarop kwamen twee machinisten tevoorschijn. Wat de juffrouw misschien nog in deze trein deed! Zij meteen bellen: We zitten hier met een verdwaalde reizigster. Kunt gij ze komen halen? Zo kwam het dus dat ik in een stralende winterzon over een hele hoop treinsporen moest potelen.  Uiteindelijk ben ik slechts twee stonden te laat op de boerderij van bestemming gearriveerd, per taxi, heel mondain.

De koffer en de onderbroek

Mijn bezwarend materiaal zit in een album, achter een doorzichtig velletje. Het is een oude foto, genomen aan de zee. Mijn zuster staat er ook op. Zonder onderbroek. We liggen allebei in één helft van een koffer. Ik herinner me die koffer nog, rood en van skai. Er konden heel veel spullen in. Als we vertrokken waren de zijkanten zo dik als de buik van een olifant. Als we terug naar huis gingen, trouwens ook. Dan zat de buik van skai vol vuile was. Maar op de foto is de koffer leeg. Mijn zuster en ik liggen erin te lachen. Zonder onderbroek nog steeds. Lees voort in De koffer en de onderbroek

De Witte Heks

Bomma is bepaald niet aardig voor Rita. Ik heb hierover enige correspondentie gevoerd met Jos-van-Kapaza, maar hij gelooft dat binnenkort alles koek en ei zal zijn. Intussen zit de Witte Heks buiten voor de spiegel. En houdt Rita zich al uren stil in de slaapkamer.