Vandaag was oma één jaar dood. Het koor zong vals. En ik durfde mijn sjakosj niet op mijn stoel laten liggen terwijl ik te communie ging.

2 gedachten over “”

  1. gecondoleerd.
    en u hebt gelijk.
    geloven in het beste in de mens is mooi, maar voorkomen is beter als genezen…

  2. Had ik ook altijd! Bang om de stoel met mijn sjakosj niet terug te vinden! Maar daar ben ik nu over.
    Gisteren tijdens het lof wel bijna rechtgesprongen toen ze de vier overledenen van het voorbije jaar met naam noemden. De naam van mijn moeder was daarbij. Geheel verontwaardigd wilde ik door de kerk roepen: ‘neeeeje, ze is nog niet dood, ze is alleen maar naar het rusthuis, wat denkte gijlie wel?! Doe uwe research eens tegoei!”
    Maar gelukkig heeft mijn gezuster mij tijdig ingehouden: blijkt dat er een naamgenoot van ons ma bestond in ons dorpje (van godbetert 500 man!)
    Komt ervan, met al die bijnamen in een dorp; Twan-van-Leander, Jean-van-Papjan, Rik-ellentrik, jeanine-van-de-sikketaweris en Gustaprut … ge kent de namen van de mensen in het echt niet meer!
    Getekend: deklenstevanfonsketoemmes (da kernuuk)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *