Vakantie in Rome

Hahaha! Er steeg gelach op vanachter een marmeren schelp op Piazza Navona. Huhuhu! Hetzelfde onderaan een gepikte obelisk in de tuin van Villa Torlonia. Woeha! Naast een Chinese leeuw aan de ingang van Parco della Musica. Ik heb de hele week in Rome gezeten met een hoogst vermakelijk boek van Godfried Bomans. Die heeft in 1953 een jaar in Rome gewoond en daar achteraf 22 hoofdstukken over geschreven. Bij deze raad ik u het werkje van harte aan, vooral als u iemand bent die niet vies is van een beetje boosaardigheid, ook niet als het over één van de meest romantische steden ter wereld gaat. Bomans maakt zonder onderscheid alles en iedereen belachelijk. Zo heb ik dat graag. Geen décor ter wereld of het heeft een achterkant.

Op pagina 51 glibberde een nieuwsgierige toerist gelijk een stuk zeep in de fontein van Piazza Navona. Zijn vrouw schoot hem te hulp. Tevergeefs. Op de duur liggen ze met zijn vieren in de marmeren schaal, de zoon van het koppel én een lid van de Carabinieri incluis. Op pagina 92 ging het over de Santo Bambino, het lelijkste beeld van Rome. Het stond in de Ara Coeli, schreef Bomans, een franciscanerkerk op het Kapitool. Ik daarheen om de letteren aan de realiteit te toetsen. Niet veel later stonden de spondeligger en ikzelf aan de betreffende kapel. De deur was toe. Santa Bambino liet zich niet zien.

De man van het aanpalende souvenirwinkeltje rolde met zijn ogen. Of zij misschien zo stom zouden zijn om de Santa Bambino tentoon te stellen op Goede Vrijdag, de dag des doods! Jezus was nog maar net gestorven aan het kruis en wij wilden hem alweer levend zien. Als kind ook nog. In godsnaam, hoe haalden we het in onze heidense kop! Enfin, ten einde raad hebben wij ons voor 4 euro een Santo Bambino aangeschaft, samen met een gebed in een plastieken hoesje. Il bambino Gesù ti benedica e ti custodisca. Daarna keerden wij tevreden terug. Want -oh- het was een heerlijke vakantie. Met bloesems in de Quartiere Coppedè, hagedissen op de citroenboom van Villa Paganini, wijn en arancini voor geen geld, én de stukjes van Godfried Bomans.

Helaas vanaf bladzijde 112 ging het over paus Pius X, geboren Guiseppe Sarto, een onnozelaar uit Lombardije. Onnozelaar in sensu strictu, bedoel ik, want volgens Bomans was hij een eenvoudig man, oprecht afkerig van alles wat naar praal en waardigheid zweemt. Eerst was hij kapelaan in Tombolo. Daarna werd hij pastoor in Salzano, nog later bisschop van Mantua. In 1903 werd hij paus, zeer tegen zijn zin.

Bomans noemt zijn leven een odyssee van niet-verhoorde gebeden. Want Guiseppe Sarto wilde geen paus worden. Bij iedere promotie barstte hij in tranen uit en smeekte hij zijn oversten om hem te passeren. Godfried Bomans schreef er bovendien bij dat zijn niet-willen hem voorbestemde om het te worden. Zijn voortdurende ootmoed joeg hem sneller voort dan de felste ambitie. En toen knapte er er iets in mijn hoofd. Op vakantie in Rome heb alle ambitie afgeschaft. Voortaan wil ik niets meer. Alleen nog terug naar Rome.

(eerder verschenen in Vacature Magazine, met een tekening van Klaas Verplancke)

9 gedachten over “Vakantie in Rome”

  1. Leuk om te lezen. Ik wil ook eens naar Rome, maar ja nu zijn klokken weer opgeborgen in de kelder.

  2. Ja, dat is een van de betere bundels van Bomans inderdaad.

    Even iets anders; dat is wel heel modern en fancy en zo dat ontwerp hier, maar ik verkeerde al weken in de veronderstelling dat er geen nieuw artikel meer verschenen was hier! Overzichtelijk is anders.

  3. de klacht is mij reeds eerder ter oor gekomen. en de kalender hiernaast schijnt ook weinig soelaas te bieden. doeme toch.

  4. desalniettemin zijn er achter de gordijnen werken aan de gang. gisteren is alvast alles naar beneden gekomen. met stof en geschreeuw.

  5. Die kalender drong inderdaad wel enkele tientallen minuten later to mij door, waardoor ik dus ontdekte allerlei atikelen gemist te hebben.

  6. Hey An! Blij dat je Bomans ook (her)ontdekt hebt. Ben er toevallig net weer maar eens aan begonnen, aan dat uitgebreide maar vooral onstuimig goedgeschreven oeuvre van hem. Omdat niemand binnen het Nederlands ooit zo glashelder, gortdroog en dus uitermate lollig mensen, situaties, ja desnoods helemaal niks wist te beschrijven. Bezoek Aan Een Golfkartonfabriek ook gelezen? Zijn titels alleen al waren dikwijls goed waard. Bomans rules (maar Olaerts ook wel wat hoor). x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *