49,90 euro wellness

Bericht aan Yolande Buekers uit Sint-Truiden, aan de Sultan van Saba in Luik en aan de 49 andere ontspanningsmeesters: Ik kom niet. Ik heb de Bongobon weggegooid. Eerst had ik geen zin, daarna geen tijd en nu is het vriendelijke gebaar over zijn datum heen, verlopen. Tussen twee uitgelepelde kiwivellen en een leeg potje préparé ligt 49,90 euro wellness. Het spijt me wel en het spijt me niet. Voor de vriendin die dacht dat ze me een plezier deed met een doosje relax en voor de relax waarvan ik mezelf heb bevrijd. Ik hou niet van wellness. Ik ben het genoegen kwijt geraakt per professie. Lang geleden heb ik namelijk een wellnessrubriek bestierd. Iedere maand probeerde ik te lande een weldoende behandeling uit waar ik achteraf kond van deed.

Spreek mij niet van Thaise kruidenstempels, hete stenen en ayurvedische massages. Ze hebben mij ingevet met chocolade. Ze hebben op mijn zonnevlecht geduwd. En ze hebben mij in een opgestookte hooicabine gemoffeld, met het deurtje dicht. Twee stagiaires hebben mijn rug geschrobd met zeezout. (Aha, een journalist die een gratis beurt vraagt!) Een halve helderziende heeft mijn tenen gelezen. (Wat een sterke wilteen, zei ze, en dat ze het wel had gedacht.) En een rare man liet mij met mijn jonge boezempje bloot over halve kokosnoten lopen. (Ik weet niet meer voor welke energie, maar hij wilde wel graag helpen.) Heus waar, al wat aan wellness mogelijk is, heb ik beleefd. Sindsdien kan geen Bongobon mij nog bekoren.

Geniet dan, mens! Relax dan, mens! Hoe dikwijls heb ik met mijn ogen opengesperd op een behandeltafel gelegen! Het ging niet en die cd’s brachten geen soelaas. De panfluiten deden mij denken aan het bezinningsweekend van 4 LaWe A. De lekkende lavabo’s communiceerden met mijn blaasspier. En zoveel vogeltjes hadden vast wel érgens de boel ondergescheten. Buiten stond mijn Fiesta scheef op een stoep en het verslag had eigenlijk al klaar moeten zijn. Wellnest was het. Ik stoof verwilderd binnen en ik stoof verwilderd buiten. Tussenin hoopte ik dat het niet te lang zou duren en dat ik mijn kleren mocht aanhouden. Zelden. Meestal moest alles uit, was daar enkel de dekking van een wegwerponderbroek. Voor lieden die het genoegen nog niet hebben gehad, een wegwerponderbroek is vergelijkbaar met een haarnetje tijdens fabrieksbezoeken, maar dan met de elastieken ergens anders.

One size for all past niemand. Zelfs de billen van miss Sloggi gaan er moedeloos van hangen. De wegwerponderbroek biedt geen comfort. Of toch niet aan de drager ervan. De wegwerponderbroek is bedacht voor het welbehagen van de toeschouwer. De aanblik van een schaamdeel in zijn verfrommelde wezen is slecht voor de ogen van de schoonheidsspecialiste. Ze wordt er moe van. Ze krijgt er gedachten van. Ze wil het niet weten. Wegwerponderbroeken zijn een remedie tegen de erotiek van een massage. Preventief. Ik was naakt en ontspande me niet. Ik dacht na, over de significantie van de wegwerponderbroek. Koppijn heb ik ervan gekregen, en een kleine hekel aan wellness. Kortom, 49,90 euro om niet te hoeven, als dat geen wellness is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *