500 ml ketchup

Onthoud voor eens en voor altijd: Moeders zijn geen professionele mensen. Ze bedoelen het weliswaar goed, maar zulks kan de gêne zelden drukken. Moeders ingrepen zijn slecht voor het hiërarchische aanschijn van hun kinderen. Point final. Het kost ze niet de minste moeite om een glansrijke carrière aan gruizelementen te slaan. Een moeder hoeft maar naar kantoor te bellen of het is prijs. ‘Goeiemiddag, het is hier Josée. Ik ben de mama van…’ Meer woorden heeft een moeder niet nodig..

Gelukkig voor ons plezier kan het nog erger. Zo kwam mij onlangs een verhaal ter ore over een flink doorgeschoten manager woonachtig op een loft in Antwerpen Zuid. Hij sliep in een Auping, dronk koffie uit Ittala, keek naar een B&O, zat in een B&B Italia, las dossiers in het licht van een Flos met marmeren voet en deed de afwas met Miele. Kortom, de man omringde zich met kwaliteit en design. Alleen een wasmachine had hij niet. Voor was en strijk reed hij naar zijn moeder in Kasterlee. Eén keer om de veertien dagen. Behalve als hij op zakenreis ging. Dan maakte hij daags voordien een ommetje langs het getrouwe pompoenendorp.

Frank B. ging geregeld op zakenreis. Hij werkte immers voor een multinational met hoofdkantoor in Stockholm. Met Stockholm was niks mis. Helemaal niet. Het hotel had klasse. De mensen waren vriendelijk. Het eten was goed. (Hoe anders vat een mens een zakenreis samen voor zijn moeder?) Er was maar één manco: Curryketchup.

In Zweden verkopen ze alle soorten saus. De supermarkten liggen vol tubes. Er is kaviaar uit een tube, kaas uit een tube, tomaat met feta uit een tube. Je kan het zo gek niet bedenken of Zweden heeft het in knijpverpakking geduwd. Alleen curryketchup was volgens de opgeschoten manager nergens te vinden.Tomatenketchup wel, maar -dat wist de moeder van Frank B. al te goed- haar zoon lustte geen tomatenketchup. Al sinds de kleuterschool niet. En zonder curryketchup at haar jongen niet met smaak.

Enfin, op een mooie dag in september werd de opgeschoten manager opnieuw naar Stockholm gesommeerd. Hij moest daarbij een team begeleiden van handgeplukte, uitverkoren en de hemel-in-geprezen young potentials. Frank B. had er zin in..

Naar goede gewoonte reed hij daags voor vertrek naar Kasterlee om zijn trolley rechtstreeks te vullen met schoon ondergoed en dies meer. Hij pakte zijn koffer met pijnlijke efficiëntie. Hij had het al honderd keer gedaan. Hij kende de fijne knepen van de 100 procent handbagage. Voor Frank B. geen gehannes aan de bagageband. Zijn schema’s zaten strak. Afspraak om 8.30 op Zaventem. Frank B. parkeerde zijn BMW geroutineerd in Front Park 2 en reed met zijn trolley langsheen de Sheraton naar de vertrekhal. De young potentials waren op tijd. Het gezelschap trok meteen door naar de check-in en de douane. Daarna ging het mis.

Frank B. wandelde met groot vertrouwen door het poortje van de veiligheid. Maar zijn koffer ging drie keer door de scanner. Uiteindelijk moest Frank B. zijn trolley openritsen. Een meisje van de security haalde drie paar sokken, een pantalon en drie gesteven overhemden boven. Daarna volgde de boosdoener: 500 milliliter curryketchup, een gesmokkeld bewijs van moederliefde.

(eerder verschenen in Vacature Magazine)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *