Mijnheer Mariani

Ik zit met blote billen op de inox ribbels van het aanrecht en mijn moeder schrobt mijn knieën met een washandje. “Met die andere mensen heb ik geen zaken”, zegt ze. Het is een van mijn vroegste herinneringen en een van de belangrijkste bewijsvoeringen uit mijn jeugd. Héél veel van mijn kleine wensen werden op dezelfde manier doodgeknuppeld. “Met die andere mensen hebben wij geen zaken.” Kous af. Het kon mijn moeder niet schelen wie wat wél mocht, wél deed en wél kreeg. Haar dochter niet en daarmee uit.
Meer dan 30 jaar later bezig ik nog altijd hetzelfde argument. Kijk niet opzij. Niet naar de oprit van de buren. Niet naar het contract van de collega’s. Niet naar de kansen van de slijmballen. Niet naar de carrière van de brulboei. Kijk vooruit en loop door. Zelf. Ook als ik niet krijg wat ik verdien. Met die andere mensen heb ik geen zaken. Ik heb het van mijn moeder. Maar deze week dus even niet.

Het gaat over ene mijnheer Mariani. Ik dacht eerst dat hij een charmezanger was met een Mexicaanse hoed, die zong van L’amour est une bouquette de violettes en van Maman, c’est toi, la plus belle du monde. Maar dat was verkeerd. Die troubadour heet Mariano, met een o en niet Mariani met een i. Pierre Mariani met een i is een goede kennis van Sarkozy en tevens grote baas van een bank. In die hoedanigheid heeft mijnheer Mariani vorig jaar een melodieuze premie binnengehaald van 600.000 euro. Het bracht zijn inkomsten voor 2010 op een totaal van bijna 2 miljoen euro. Onder het moedermotto Met andere mensen hebben wij geen zaken kan het mij niet bommen. Ten eerste heb ik vorig jaar niks te kort gehad. En ten tweede ziet mijnheer Mariani er niet uit alsof 600.000 euro hem beterschap zullen brengen. Tenslotte zag hij er in 2009 ook al schraal en ongelukkig uit. Bovendien gaat het niet goed op zijn werk. De bank waarvan hij baas is is opgerold.

En toch wil ik ineens graag een bus inleggen naar Parijs om het eens flink te gaan zeggen. Ik roep op om rupsbanden te breien, hete soep te maken en boterhammen te smeren. Wie wil kan zich aansluiten bij het protest tegen de bonus van de CEO. Nochtans houd ik mij bij voorkeur ver van na-ijver. Het is geen fijn gevoel om een ander iets niet te gunnen. Bovendien levert het niks op. Alleen is dit geen jaloezie, maar verontwaardiging. Omdat het crisis is. Omdat mensen zich zorgen maken. Omdat mensen hun werk verliezen. Omdat de banken ineens belastinggeld willen. En omdat zulks niet past bij het salaris, de pensioenstorting én de bonus van mijnheer Mariani.

Dan mag de raad van bestuur nog zeggen dat de bezoldiging strookt met alle Europese regels. Als er een koe op de E40 staat, blijf je toch ook geen 120 rijden. Maar voor heerschappen met veel verantwoordelijkheid is de wet blijkbaar een kinderpark om gelijk peuters te gaan in zitten. Het is de mens pijnlijk in het klein. Op sommige dagen wou ik dat er niks veranderd was, dat ik nog altijd met mijn blote billen op het geribbelde inox kon zitten en dat mijn moeder zou zeggen: “Met die andere mensen hebben wij geen zaken.”

(eerder verschenen in Vacature Magazine, met een tekening van Klaas Verplancke)

7 gedachten over “Mijnheer Mariani”

  1. Nou, en als je bovendien ziet welk een schrikbarend groot deel van de nationale welvaart die kleine elite bij elkaar bezit, begin je te beseffen dat het wel degelijk een substantieel effect heeft op het totaal als dat soort zaken aangepakt zou worden.
    In Nederland bezitten de 10% rijksten 60% van het totale vermogen. In de VS hebben slechts enkele procenten van de rijksten 90% van het totale vermogen.
    Verder bestaat er nog de MarianAtrog, en die ligt in de Atlantische Oceaan.

  2. misschien moeten we voor het gemak proberen te geloven dat 10% van de mensen ook 60% van het goed fatsoen bezit. het lukt me niet. helaas.

  3. De kosten voor een busreis naar Parijs kunnen uitgespaard worden. Mijnheer Mariani verblijft in een vijfsterrenhotel in Brussel. Noblesse oblige.

  4. “Als er een koe op de E40 staat, blijf je toch ook geen 120 rijden”
    Waauw, das schoon gezegd!!

  5. Is een vervolgverhaaltje meer dan waard. Ik zou zeggen, zelfs een boekje, genre ‘Achterwerk’.

    ‘Met die andere mensen hebben wij geen zaken’ geldt zeker voor het heerschap Mariani die erin geslaagd is de spaargelden van de nijvere Belgen ‘en masse’ naar Frankrijk te sluizen. Onder het waakzaam oog van Dehaene.

    Europa op zijn best?

    Hoe is het zo ver kunnen komen?

    Iemand?

  6. Ik kan Laurent wel bijtreden wat de verdeling van de rijkdom betreft maar de Marianentrog in de Stille Oceaan ten noordoosten van de Filipijnen!!! Of zijn er twee van?

  7. @Huquette: wel potverdorie, u hebt gelijk; ergens is er iets helemaal verkeerd in mijn geheugen blijven hangen… (en de naam óók nog!)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *