Vandaag heb ik een boom geplant op een berg naast een eucalyptusbos. Nu ja, geplant is een zeer groot woord. Het gat was immers al gegraven. Ik  hoefde maar twee keer te schuppen en een gieterke vast te houden. De rest heeft een kromme Afrikaan met een bult op zijn rug gefikst. Daarna kwam er een mevrouw rond met zeep en warm water. Ojee, het was mijn genre niet.

En tous cas. Voortaan groeit er dus een eikelenboom van Tante Annie in de halve jungle van Kenia. Zoals ge op het prentje kunt zien gaat het officieel om een vitex keniensis. Schone parket zagen ze daarvan. Moet ge maar eens opzoeken.

Enfin, niet wetend of Kenia aan de wifi zit, groet ik u nu al maar. Hobbel, hobbel, hiep, hoi. Wij zien elkander weer op 11 september. Behalve als het scheef gaat. Dat spreekt.

Indicatief. Imperatief. Conjunctief. De hele brij. Plus de bijbehorende mogelijkheden. Wie het niet van buiten kende, tekende voor een pijp, een buis, minder dan de helft op tien, een schandaal op de eliteschool. Sommigen plakten alles op de zoom van hun uniformrok. Potentialis. Irrealis. Voorwaarden en wensen. Succes was een wens, geloof ik. Alle overhoringen ten spijt heb ik het niet onthouden. Het was geen slechte wil. Ik was een meisje in de knop. Ik hing in de bomen. Ik was verliefd op de buurjongen die nooit omhoog keek. Als er een vier voor Latijn op mijn rapport stond ging ik tot 17 uur zitten huilen op een genageld plankje tussen twee berkentakken. Succes! Het drukte een wens uit. Dat je moge slagen! En daar zit vandaag de klacht. Het respect voor de wens is weg. Uitgedroogd, afgekrabd en alsnog doorgespoeld. Succes is tegenwoordig het soepkruid dat alle mislukkingen op smaak moet brengen.

Conjunctief tweede persoon enkelvoud of niet, het kan niemand wat schelen. Het is succes hier en succes daar. Precies of het simpele groetjes zijn. Stuurt een mens zijn cv op, zegt de personeelsdienst: Bedankt en veel succes met de sollicitatie. Is het eerste gesprek achter de rug, slist de assistent van de HR manager terwijl ze de deur voor u openhoudt: Sjluckesss.

Heeft de pummel van de sales een project met onmogelijke deadline verpatst, wenst hij het uitvoerende comité van harte veel succes met de nieuwe uitdaging. Is de proefperiode na zes maanden afgelopen, wil niemand u nog in huis hebben, zegt de e-mail: Succes in uw verdere carrière. Doet de baas alsof hij geen besef heeft van uw kunnen, eet hij de krenten van de pap liever zelf op, sleurt hij iedere maandag de middelmatige rotzooi naar uw agendavakken, dan doet hij dat met: Veel succes! Wil de cliënt het voorstel niet betalen, vraagt hij of wij de raming niet NOG een keer willen bekijken, durft hij toch met een leugenachtig Succes besluiten. Stuurt u een bericht naar de helpdesk floept er een out of office terug met allerlei akelige woorden zoals: vakantie, afwezig, collega én succes.

Kortom, ik wil het niet meer weten, van het succes en de totale ontwaarding van de wens. Ammehoela de conjunctief tweede persoon enkelvoud van succedere. Ik zit op zolder te graaien naar de Latijnse spraakkunst. Ik zoek een formule voor de verwensing, destructief futurum tweede persoon enkelvoud, speciaal voor wie het nog één keer riskeert: Succes!

(eerder verschenen in Vacature Magazine)

In geen 100 jaar zou hij onder de indruk raken van onze romantische bestelling, zijnde een Dream Comfort van 140 centimeter. En toch reageerde Jean-Pierre verbaasd. “Een Dream Comfort van 140 centimeter? En die wilt gij nu bestellen? Terwijl de Dream Comfort volgende week in de aanbieding is!” Jean-Pierre keek ons aan met ogen vol verwondering. Snelle verstaanders als wij zijn, de spondeligger en ik, lieten wij onmiddellijk alle pertinente wensen vallen. We zouden volgende week welterug komen voor die matras. Maar Jean-Pierre luisterde al niet meer. Hij keek naar drie mannen in de winkel. Ze liepen door het brede gangpad tussen het kopieerpapier en de grasmachines. De eerste man droeg Engelse gaatjesschoenen. Zijn jas paste precies tussen zijn épaulettes. De rugnaden volgden de lijnen van zijn torso. De man was een duur geval. Dat zag Jean-Pierre ook. De tweede en de derde man kende hij. Het waren zijn bazen. Ze hobbelden op mindere gummizolen in de pas.

Het betrof een wandeling in het kader van walk the talk, contact tussen chef en veld. Winkelen kon je het niet noemen. Het huwelijksleven van de grote baas werd met grote efficiëntie door een ander bestierd zodat hij nooit zonder toiletpapier kwam te zitten. Ook al winkelde hij niet. Nooit. Hij maakte het winkelen mogelijk voor anderen. Dat was wat anders. Of dat niet duidelijk was misschien voor 600.000 klanten en meer per week. Dit was het simpele shoppen ver voorbij. Dit was business.

De bazen van Jean-Pierre waren zenuwachtig. Ze schoten vooruit om de weg vrij te maken. Ze bleven achter om zonder iets te zeggen toch terug te koppelen. Het leek een gekke optocht, voorzien van malle dansjes tussen maandverband en schrijfgerief, maar de man van de hoofdzetel was geen lachertje. Hij had de cijfers. Hij had de inzichten. Hij had de contacten. Rechtstreeks met het management in Duitsland. En mocht het nodig zijn, zou hij niet aarzelen. Aarzelaars, daar heeft de economie niks aan. Twijfelaars, die schoppen het niet ver.

Heden hebben wij daarom een matras van 180 centimeter besteld. Bij Jean-Pierre. Weg met de Dream Comfort van 140 centimeter. Wij zijn geen twijfelaars. Wij gaan voor een mooie carrière, ergens midden in een groot bed.

De Übungen zijn gestaakt om diverse redenen:

-het is te warm geweest

-ik heb met twee oudewijventenen gezeten (artrose,  zou dat kunnen?)

-het heeft veel geregend

-alle plannen tot bikini zijn opgeborgen tot 2011

-binnenkort zit ik weer aan de kousenbroek, dat corrigeert wel zo makkelijk

-ik moet seizoen 5 nog van The Wire en dinsdag begint seizoen 1 van Treme

(Acht doet uw video snorren!)

-het kan toch niemand wat schelen

Toen het gisteren nacht was vertelde hij over de Chinezen die voor Columbus al met een gigantisch schip over de Indische oceaan zwierven, maar daar voor de rest niets mee deden. Ze hadden wel eens een giraf meegenomen uit Afrika. Maar uiteindelijk hebben ze vloot opgedoekt met de woorden:  ‘Pft, wat moeten we eigenlijk met een giraf. Wij blijven voortaan thuis. We hebben alles al.’ Enfin, Maarten van Rossem dus. Ge kunt het spel hier hier gratis opsjlurpen. Doen, mensen, doen.

De cameraploeg heeft zich wellicht danig moeten haasten om weg te wezen. Doeme toch. Ge gaat mij niet vertellen dat Nigella L. niet in een mum van tijd op het toilet zit met al die wonderbaarlijke recepten. Diezelfde middag had zij namelijk al twee varkenskoteletten op, en een berg gnocchi met een stooksel van room, cider en een lepeltje graanmosterd.

Van Bomma viel nochtans niets te vrezen. Zij was de onnozele sloof van Ria Valk. Bomma moest haar mond houden. Ria deed de tokking. Als er door het gras werd gemarcheerd, liep Ria Valk voorop, hobbelde Bomma er met haar steunkousen achteraan. En wie slokte de dikste wormen naar binnen? Juist ja. Soms waren ze zo lang dat ik vreesde dat ze meteen achterwaarts terug naar buiten zouden kringelen. Aan Bomma was het allemaal niet besteed. Zij hield zich liever ledig met de pissebedden op de schutting.

Maar toen Ria Valk doodging, werd opgegeten door de mormelhond van hiernaast, veranderde alles. Bomma werd baas, kreeg het hoog in de bol, riep zichzelf uit tot generaal van de pelouse. Zodoende mag Rita C. niet op de stok zitten, mag zij bij uitbreiding helemaal niet in de slaapkamer komen. Verder mag zij niet verpozen onder de trap en moet zij, mondain verleden of niet, tokvertomme van de mesthoop blijven. Ook eten en drinken is verboden. Op straffe van nijdige pikken op de kop. Had het kieken zelf maar een boterhammendoos moeten meenemen.

Bomma is niet bang dat er niet genoeg is. Bomma is bang dat Rita ook iets krijgt. Het gaat bovendien niet om de regels. Het punt is dat de regels van Bomma zijn. Aldus zit Rita C., tentoonstellingskip op haar retour, met de oorbellen scheef, de hele dag te schuilen onder de bladeren van de rabarber. Bij valavond moet zij wachten tot Bomma gaat knorren om een paar graantjes kunnen eten. Daarna sluipt zij op kousenvoeten naar boven voor een morzel kippenslaap. Het zijn geen mooie taferelen in de achtertuin. Zeker niet op regendagen. Dan gaat Bomma immers gelijk een kwaaie hond voor de ingang van Kot Kodei liggen. Terwijl Rita C. nat wordt in de modder onder de rabarberplant. Afgunst is een lelijk verschijnsel. Ook op de werkvloer.

Want deze anekdote is natuurlijk niet vrijblijvend. Deze anekdote is een exempel van simpele hiërarchie zoals men die op menig kantoor kan aantreffen. Welke beslissing er wordt genomen is van geen tel. Het gaat erom wie de beslissing neemt. In het geval van de achtertuin: Bomma. Bomma is de baas en vaak is de baas ook een kwestie van Bomma. Vooral als de baas in een vorig leven in de pas heeft moeten lopen van Ria Valk. Geen gevaarlijker generaal dan de generaal van de achtertuin. En zo komt het dat men met een blik op de wereld soms beter onder de bladeren van de rabarber blijft zitten.

(eerder verschenen in Vacature Magazine)