Stel ik sta op de parking van de Makro in Machelen te pinken om rechts in te draaien. Komt er ineens een kar aangesjeesd die vlam langs links mijn plaats afpakt. Suf van de hits, ontplof ik patat. En ik rij de aftandse krak met mijn 7×7 in de prak. Lijkt dit een beetje Libanon in het klein? Of nee, ik ben zeker weer te simpel bezig. Doeme toch.
Geen idee of het een goed idee blijft, maar voortaan ben ik geldschieter van Greenpeace. Heb een bedankbrief gekregen gedrukt met plantaardige inkt. Tot zover geen klachten. Helaas staat op de achterkant van het kringlooppapier een korte voorstelling van een paar medewerkers.
Lut bijvoorbeeld is de link tussen mij als sympathisant en Greenpeace. En mocht ik een dochter hebben die een spreekbeurt wilde maken over oerbossen, dan hoef ik niet te aarzelen. Lut is een toffe, dat ziet ge aan de foto. Het punt van twijfel is de bloes van Lut: die is bruin, zelf gebreid en met pluizen. Waarom! Bij Oxfam ook. Altijd hetzelfde. Altijd maar ploesjkes. Doeme toch.
Kom ik vandaag voorbij het Novotel in Gent. Staat daar een stretched limo met nummerplaat SEX-069. Doet me prompt denken aan de gigolo die ik ooit heb ontmoet in hetzelfde Novotel. (Bij wijze van interview. In de tijd dat ik nog bezig was voor Menzo.)
Om redenen van discretie wilde de mens afspreken in de lobby van het hotel. Matig idee vermits ik -één- slecht hoor en -twéé – met veel verwondering zit. Het gevolg laat zich raden: veel luide aarchgls en ojees. De gigolo werd er ongemakkelijk van. Dat ik meer details wilde was helemaal niet erg, maar de man achter de toog begon een beetje raar te kijken, beweerde hij. Enfin, of ik mijn werkwoorden wat stiller wilde uitspreken.
Slechts twee dingen heb ik verder onthouden over de man. Hij kostte 13000 frank per uur. En hij had een gekke klant die alleen maar belde om een pannenkoekske te gaan eten. Mja.