De man gisteren tegenover mij in de trein, zat van Gent tot Dendermonde met een stukje papier te friemelen. Gij se stoefer, dacht ik. En daarom heb ik niet gevraagd welk beest hij aan het plooien was. Toen het klaar was zette hij het met een raar lachje tegenover mij. Ik heb er niet naar gebougeerd. Tot hij uitstapte en er een mevrouw met een roze jasje op zijn plaats ging zitten.
Gisteren, uur of nul twee, was het happy hour bij VTM: twee antwoorden voor maar één keer bellen. Inzet 300 euro. We zochten naar een dier dat begint met de letter P. Passeerden achtereenvolgens de revue:
-Piering. Nee? Dju toch!
-Pirara? Mja, ik was ook niet zeker.
-Papierworm. Ai. Volgende keer misschien.
-Pannenlakker. Bestaat wél echt. Zeggen wij thuis tegen een soort vlinder.
-Prins-bernardshond. Ook niet? Miljaar!
En wat deed Tante Annie tijdens het vrolijke bellersuur? Prutsen, prutsen en prutsen aan Hugoo.be. Ga anders eens loeren.
Vandaag ontdekt in de nieuwe Snoecks Almanak: de mormels van Ricky Gervais, ofte de man van The Office. Ze heten de Flanimals, ze zijn met zijn vijfendertigen en ze zitten aan boek drie. Daarenboven krijgen de mormels binnenkort een show op de Engelse tv.
Lijken me lollige mormels, te meer omdat ze zo raar zijn als de gorgelrijmen van wijlen Cees Buddingh’, die ik voor de gelegenheid hieronder zal citeren.
De vijfvooreenhoorn
In een bos vol brem en sleedoorn
leeft de laatste vijfvooreenhoorn.
Eenmaal huisde zijn familie
van Bongolië tot Prazilie,
en van Wladiwos tot Inneken
hoorde men ze vrolijk hinniken.