De kleine fantasiefabriek
wordt soms ambachtelijk gesleur,
ik red het niet met retoriek,
mijn glimlach is een mondhoekscheur.
-hugoo
De kleine fantasiefabriek
wordt soms ambachtelijk gesleur,
ik red het niet met retoriek,
mijn glimlach is een mondhoekscheur.
-hugoo
Op ellendige dagen is het altijd een goed idee om in de krantenarchieven te zoeken op trefwoord surinami. Om zo volgend stukje meesterwerk terug te vinden in Het Laatste Nieuws. Marnix Peeters maakt een opmerking. Eduard Van De Walle uit Ertvelde antwoordt.
U draagt een armbandje van Make Poverty History, zie ik.
«Ja. Ik ben tegen armoede. Altijd. Ik zou graag iets willen doen voor de arme kinderen. Ik heb al veel gedaan voor de maatschappij, in België, en in de wereld. Ik heb achttien benefiets gedaan voor de surinami. Gratis. En ik ga veel zingen voor de dode mensen. Allez: juist voor ze sterven. Dat de mensen mij bellen en zeggen: ‘Grootmoeder ligt op sterven, en zij wil Eddy Wally nog eens zien’, en dan haast ik mij ter plaatse. En enkele dagen later bellen ze opnieuw: ‘Grootmoeder is dood, wel bedankt, Eddy Wally’.»
(Verover zelf de wereld en stoef mee. Ik zit -ter verklaring- niet graag in een vliegtuig en ik hou niet van de E40.)