Alors, vandaag was het dus gedichtendag. Daarom hebben wij op de valreep voor u gebakken: een versje bij een foto van Nicol’ Andrea.
ik dans met u
voor de herinnering in de tapis plein
zo snel dat ik verander
in een roze
whoosh!
en klap
want daarna is er een heel klein applaus
dat ik alleen kan voelen
Het is op YouTube te doen. Al kan het evengoed Brussel Noord zijn, niet ver van Zaventem, met kantoorgebouwen, ramen en vensterbanken op elkaar gestapeld onder het blauwe begin van de werkdag. Helemaal normaal. Tot er ineens iets uit de lucht komt gevallen. Je ziet eerst niet wat, maar het leeft, want het beweegt. En als het langs de hoek van het dak afschampt is er bloed.
Lees meer
Klaas heeft een nieuwe site. Werd tijd. Is sjiek. Met iedere dag een klad. Hoera voor de vieze versies. Ze worden gemist Vanachter in Vacature.
