Au reservoir

Middag in een mooi bedrijf. Het interview was net voorbij. De fotograaf was in de weer met de portretten. Ik stiepelde met mijn geschriften richting uitgang, stopte onderweg voor rondje sanitair. Met tegenzin. Op publieke toiletten heb ik last van betrekkingswaan. Ik denk dat iedereen mij op iets wil betrappen. Geluiden in de eerste plaats. Ik vrees nieuwsgierige oorschelpen tegen de deur. Het is complete nonsens maar daarom heet het ook betrekkingswáán. De gevolgen zijn trouwens wél reëel: benepenheid au reservoir.

Gelukkig waren de sanitaire vertrekken leeg. Niemand stond zijn handen te wassen. Geen enkele deur was op slot. Ik kon kiezen en als ik rap was, zou ik de schaamte voor zijn. Helaas, ik was nog maar juist gezeten of daar hoorde ik de grote deur opengaan. Onder mijn deur verschenen twee paar schoenen, eentje met een open neus en witgelakte nagels, het andere met ballerinastrikjes en een decolleté van teen. Het kon de schoenen niet schelen dat ik er zat. Ze voelden niet aan de klink en voor de klank zorgden ze zelf. Om dit lawaai te kunnen overstemmen had ik die ochtend te weinig gegeten. Hun conversatie sprong gelijk gummiballen tegen de muren.

-Weet gij wat die simpel duif mij gisteren heeft gelapt?
-Wanneer gisteren? Toen we terugkwamen van de resto?
-Ja, ge hebt het ook gezien. Ze wilde gisteren weer niet mee, had een slaatje van thuis.
-Mét een blik makreel!
-Ge vraagt u af waarom ze die blikken 365 noemen bij Delhaize. Tenslotte stinkt ze na de makreel maar één namiddag naar makreel.
-Goddank dat ge door de telefoon geen slechte adem kunt rieken.
Hahaha. De schoenen trappelden op de tegels van plezier. Ik hield me gedeisd, durfde niet bewegen. Mijn schoenen hingen aan het kapstokje tegen de deur en mijn voeten had ik op het vuilnisbakje gezet. Op het rode slotje aan de buitenkant na, kon niemand zien dat er nog iemand zat. Trouwens, de schoenen deden geen enkele moeite om de omgeving te monsteren.

-Is dat nu niet onvoorstelbaar, dat ze die simpel duif hier hebben aangenomen. Ze kost zeker niet veel, omdat ze zo weinig kan.
-En klantvriendelijk!
-En tweetalig! Als er een franstalige klant belt, kunt ge het aantal boshoeren niet meer bijhouden.
-Boshoer en au reservoir.
Hahaha. En toen moest de échte klacht nog komen. Wat had die simpel duif gisteren gelapt? Ik zat stil en wachtte.

-Enfin, gisteren dus, toen we terugkwamen van de resto. Ik ga terug op mijn stoel zitten en merk meteen dat er iets niet klopt.
-He?
-Martine, ik zit al zes jaar op dezelfde bureaustoel. Ik wéét als er iets niet normaal is.
-Wat had ge dan aan de hand?
-Ik zat verkeerd. De stoel stond te laag en de zitting was te mals.
-Oooh! De simpel duif!
-Als ge het maar weet. Ik keek naar haar en ik zag onmiddellijk de bewijzen: te korte beentjes.
-Door de mand gevallen met de dikke kuiten! Zomaar in het geniep mijn stoel met de hare verwisselen.
Hahaha. Ik lachte mee. De schoenen schuifelden naar buiten. De deur ging dicht en ik was opnieuw alleen. Maar toen bonsde er ineens iemand op de deur. We hebben u trouwens wel gehoord. Au reservoir.

3 gedachten over “Au reservoir”

  1. Hahahaaa!
    Zo hoor je ook nog eens wat.

    Die kwaal van jou kende ik ook. Hij is vanzelf verdwenen nadat ik talloze keren vier zwangerschappen lang te pas en te onpas met gesperde euh… vagijn in gynaecologenstoelen mocht gaan hangen, als ik dat kon overleven, kon ik mijn plasschaamte ook wel de baas.

  2. Allez nu! Ge moet net veel lawaai maken om de anderen erop te attenderen dat ze niet ongestoord kunnen roddelen. En mondje spoelen met Listerine uit een klein reisflesje, aan de wasbak van vreemde toiletten, om tabaksgeurtjes te maskeren, dat moet ook allemaal kunnen. Voor de rest: portemmonaie-vous bien!

  3. Het zal wel aan mijn aangebrande hersenpan liggen, maar ik had een totaal andere definitie van het begrip ‘betrekkingswaan’ voor ogen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *