Beste Patrick Swayze,

Naar aanleiding van uw overlijden deze week is beroering ontstaan in de damesgelederen. Kamp Zuid riep heel vulgair: Patrick Swayze was de eerste van wie het schuim ons in de broek kwam staan. Waarop Kamp Noord verontwaardigd terug schreeuwde: En wij hebben het nooit voor die mens gehad. En voor de haakneus waar hij in dat vakantiepark mee moest dansen nog veel minder. Lift of niet, dat mens was een remedie tegen iedere amoureuze inleving. Zo mogen ze tegenwoordig al lang niet meer op tv.

Aan mij is de discussie danig gepasseerd, meteen in 1987 al, toen ik van mijn moeder niet naar de Trioscoop mocht om naar Dirty Dancing te gaan kijken. De muziekcassette had ik wel. Althans More Dirty Dancing, het tweede deel van de soundtrack. Noem het de hang naar originaliteit of de aangeboren afkeer van de meerderheid. Het gevolg was dat ik  thuis zat met een hoop tweederangsliedjes  en The time of my life nooit heb meegemaakt. Sensueel besef was mij geheel vreemd. Tot het ineens bonte avond was van het Jeugd Rode Kruis en alle junior helpers een nummertje mochten brengen op het grote podium.

Mijn vriendin en ik grepen onze kans en deden de schaarsprong op Fame. We hadden drie middagen geoefend  met een cassetterecorder van Coca-Cola. Remember. Remember. Remember. Het trok op niks. De choreografie niet en de uitvoering niet. Het schuim in mijn Petit Bateau was ver zoek, beste Patrick Swayze. Tot de dochter van de poetsvrouw op het podium sprong. Sabine heette ze. En Sabine had de danspassen van Dirty Dancing uit de Joepie gescheurd. Het waren twee bladzijden vol voetjes, maar Sabine kende ze allemaal vanbuiten. Ze had ook tieten en een kleed en een jongen om mee te dansen.

De schellen vielen mij prompt van de ogen, beste Patrick Swayze. Dirty Dancing liet zien dat ik een   laatbloeier was. Het deed overal pijn, want zoveel ouder was de dochter van de poetsvrouw niet eens. Ik was gewoon slecht geïnformeerd, dertien jaar lang. Blijkbaar had niemand het de moeite gevonden om mij in te lichten over de essentialia van de liefde. Ik heb me zelden zo alleen gevoeld als toen. En de Chipie om mijn jonge lendenen kon de treurnis evenmin verzachten. Ik was met de verkeerde dingen bezig. Ik hoorde er niet bij. Ik had de boot gemist. U stond op het dek te zwaaien met de dochter van de poetsvrouw. Ik zag u door het zout van mijn verdriet verdwijnen aan de horizon.

Gelukkig heb ik drie jaar later een nieuwe kans van u gekregen. Ze draaiden Ghost in de Trioscoop en ik ging erheen met mijn tante uit Brussel. Toen ik buitenkwam vond ik dat ik op Demi Moore leek. Ik zou alles hebben gedaan om u te behagen, beste Patrick Swayze. Uiteindelijk is het bij een paar oorbellen gebleven, ongeveer dezelfde als Demi More in de film. Waarop Kamp Noord en Kamp Zuid deze week unisono begonnen te lachen. Of ik u misschien een pot wilde bakken, Patrick Swayze. Ik heb de dames geantwoord dat het geen manieren zijn om in de week van iemands overlijden een pot te willen bakken. Wie weet wordt u niet eens gecremeerd. Dan zullen ze in Kamp Noord en Kamp Zuid andere middelen moeten aanwenden om de vlam in de pijp te houden.

Met vriendelijke groeten,
Juffrouw Simpelrosa

(eerder verschenen in De Morgen)

Een gedachte over “Beste Patrick Swayze,”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *