Bijna Kerstmis

De Tor Primula is één van de zes gezusters Tor. Er zijn namelijk ook nog de Tor Petunia, de Tor Magnolia, Freesia, Begonia en Ficaria. (De laatste plant betreft het Speenkruid en heeft gele bloemen, ik heb het opgezocht.) De gezusters Tor zijn allen 200 meter lang, 26 meter, breed, 30 meter hoog en eigendom van de Verenigde Stoomschipcompagnie van Denemarken. Aan boord is plaats voor 3800 meter rollend materieel, oftewel 400 opleggers. De Tor Primula vaart iedere week van Gent naar het Kattegat. En ik had tegen alle advies een ticket gekocht. Heen en weer naar Göteborg in Zweden, vier dagen eenzaamheid aan boord van een pakboot.

Mijn moeder vond het geen goed plan. Ze klapte voor mij een drieluik aan argumenten open. 1. Helemaal alleen. 2. Op zee. 3. In het gezelschap van een bende Scandinavische wilden. Ik zou heus de eerste vrouw niet zijn, sprak mijn moeder, met wie er op reis iets akeligs zou gebeuren.
Mijn zuster was evenmin overtuigd. Ze voorspelde ze mij vier dagen algemene verveling. Het kon me niet deren. Verveling is namelijk de nieuwe luxe. Komt door de warwereld en de ontploffingen van elke dag. Een jaar schiet voorbij gelijk de kogels van een AK-47. Het is precies de hele tijd Kerstmis. Daarom moest ik mee met de Tor Primula.

Ik ging naar de apotheker voor een doos Touristil en vertrok naar de haven van Gent. Daar lag de Tor Primula op wonderbaarlijke wijze aangemeerd.  Hoe iemand die boot in die inham had gekregen zonder iets kapot te maken, was me een raadsel. Gemakshalve wilde ik er niet over nadenken. Ik nam mijn intrek in kajuit nummer 23, klein maar gerieflijk én met zeezicht. Ik stuurde een sms naar mijn moeder en ging naar de wc. Mijnelievegod! Ik dacht dat de boeg lek sloeg op de Westerschelde, zoveel lawaai maakte het toiletje toen ik doorspoelde. Daarna werd alles  kalm. De volgende 100 uren kunnen makkelijk in vijf zinnen.

De Deense kok zette driemaal daags eten klaar in de mess. Ik zat achter het raam van mijn kajuit naar de zee te staren. Soms dronk ik koffie op de brug met een Deense stuurman. Ik maakte foto’s van mijzelf en de zee met de zelfontspanner. En ‘s avonds liet ik mij in slaap wiegen door het geborrel in de buik van de Tor Primula. Het was een simpele bedoening, de traagheid van de grote vakantie die ze vroeger was. Helaas na vier dagen gleed de Tor Primula terug naar Gent. Heden ben ik opnieuw aan het werk. En het is weer bijna Kerstmis.

4 gedachten over “Bijna Kerstmis”

  1. Heeft u geen website of een telefoonnummer van die botenmaatschappij?
    Ik zou me ook wel eens op die manier willen vervelen.

  2. nonk, gezuster, begankenis … ‘t is voor dat soort woorden dat ik eigenlijk altijd blijf terugkomen naar uw geschrijfsels, tante.
    En voor alle avonturen natuurlijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *