Binnen, buiten en waxen

De tafel was kniehoog, stond met vier gebogen tijgerklauwen op een Perzisch vloerkleed. Er stond fruit op tafel, vierkant fruit dat wit zag van de poedersuiker. Het fruit was niet te eten. De mevrouw naast hem had het geprobeerd. Ze had voorzichtig gebeten, gummi verwacht, niet gekregen en vervolgens het stukje uitgespuwd in haar Delvaux. Hij wist wel beter. Van het fruit bleef je af.

Hij kwam hier vaker, ging altijd op dezelfde plaats zitten: helemaal links op de groenfluwelen sofa, vlak naast de waterpijp. Ook aan dat stuk zilver moest je je niet aan wagen. God weet wie er allemaal aan die gehaakte slurf had zitten lurken. Trouwens, de mannen zelf bougeerden niet naar de waterpijp. Ze schonken thee in een glaasje met een gouden rand en verdwenen daarna op hun rubberlaarzen terug naar buiten. De thee was zwart en straf, maar lang niet slecht.

De man keek op zijn Tag Heuer hoe laat het was en bladerde achterstevoren in een vakblad voor buikdanseressen. Althans zo leek het. Want de letters kronkelden nog erger dan de navelen van de madammen. Het boekje was duidelijk de Turkse Trends niet, maar daarmee was de wetenschap op. Ook de krant van gisteren viel niet te verstaan. De letters waren nochtans normaal. Er waren punten en komma’s, en de voorpagina was niet het achterblad. Volgende keer neem ik De Tijd mee uit de auto, dacht hij, dan hoef ik niet te kiezen tussen de Zaman of de Hürriyet. Op de laatste gazet stond trouwens dezelfde man als in het lijstje aan de muur. Ene Mustafa Kemal Atatürk zo scheen. Hij poseerde op de foto voor de Turkse vlag. Modern en in kleur. Ook al zei het onderschrift dat hij al dood was van 1938.

Enfin, Atatürk gaf geen kik en de man op de sofa wachtte op zijn auto. Binnen en buiten, had hij besteld, met wax. De mannen met de rubberlaarzen deden de rest. Eigenlijk was er maar één ding wat hem in de carwash op de zenuwen werkte: de radio. Allah FM verstond hij, maar eigenlijk was het Alem FM 89.2, rechtstreeks uit Istanbul. De presentator kiri-kiri-buga-durumde aan één stuk door. Geen mens die wist waar de ene zin ophield en de volgende begon. Plaatjes draaiden ze nauwelijks bij Alem FM. De plaatjes waren overigens geen plezier. Ze begonnen allemaal met hetzelfde stukje rare gitaar, halfvals gestemd, maar dat hoorde.

De mevrouw met de Delvaux op schoot rolde met haar ogen. Hoe klantvriendelijk, bromde ze. Maar de man op de sofa had geen zin in conversatie. Bovendien vond hij dat ze niet flauw moest doen. Wie te lui is om zijn kar zelf te wassen, klachten heeft over krassen in de volautomatische carwash en te pinnig is zijn portemonnee open te doen, moet niet zitten emmeren. Heel de grand chique van de stad kwam bij de Turken over de vloer. Trouwens, die Turken deden dat goed. Door het raam kon je ze zien bukken en zien schuimen. Teşekkür ederim ofte merci in het Turks, had hij de zaterdag voordien opgezocht op internet. Voor tien euro binnen, tien euro buiten en twee euro met wax, wilde hij zich niet laten kennen.

(eerder verschenen in Vacature)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *