Blijf van die thermostaat af!

Kyoto, kan het iemand wat schelen? De meeste mensen niet. Eerst zal de soort afdoende moeten worden afgekookt. Pas daarna zullen de resterende vellen sissend toegeven: Ojee, Kyoto. Mensen zijn gewoon niet voorzienig genoeg. Ze zijn gelijk de mottigste van alle eekhoorns in de herfst. Drie eikels, één hazelnoot en het wordt vanzelf weer lente. Zo luidt het langetermijndenken volgens Genesis. Wij zullen blijven stoken, rijden en drammen tot de mazout op is. Behalve op dikketruiendag.

Op dikketruiendag zetten wij de verwarming één graad lager voor een besparing van 7 procent. Zo simpel is dat. Althans zodra de E40 ons met met een natte reutel heeft opgehoest of wij aangevreten door pendelaarsasem op het werk zijn geraakt. Wie klaagt er nu eigenlijk over slechte buitenlucht als er buikgriep door de airco waait, als een collega zweert bij zelfgedraaide hummus tussen de boterhammen of na de lunch binnenkomt met natgeregende krullen. Maar soit, dikketruiendag troost.

Roomkleurige kabeltruien bieden de werkdag een gezellige aanblik. Tenminste als iedere zijn breigoed netjes aan houdt. Want dat was tijdens de vorige dikketruiendag allerminst het geval. Na aanhoudende klachten over zweet en jeuk, verschenen daar de eerste onderlijven, vaal, bepluisd, ranzig en voorzien van opschriften zoals Zomertornooi 17-19 juli 1996 met daaronder een volleybal in clipart. Welk mens draagt tenslotte toonbaar textiel onder een wollen trui.

De schuld lag bij het personage dat aan de thermostaat had gezeten, eerst zonder kennis van zaken, daarna zonder zin voor oplossingen, allemaal ter gelegenheid van dikketruiendag. Om elf uur was het extralegaal heet op de werkvloer. Het klokje van de vakbondsafgevaardigde gebaarde van 28 graden. Nog één graad en ik ga bij wet en CAO naar huis, zei hij. Terwijl kleine delegaties betweters afdaalden naar de kelder om de thermostaat opnieuw aan de praat te krijgen, met wenken en nog meer praat. Tevergeefs.

Dikketruiendag was al twee dagen voorbij toen het nog brandde op het werk. De ketel ging in de toeren en verslikte zich in stookolie. Vrouwen bevrijdden zichzelf van hun broekkousen op het toilet. Mannen brachten een ventilator mee van thuis en citeerden uit de Apocalyps. Als uw oog u ten val brengt, ruk het uit! Ge kunt beter met één oog het koninkrijk van God ingaan dan met twee ogen in ter helle geworpen worden, waar een worm niet van ophouden weet en het vuur niet dooft. Pas één week en drie camionetten later keerden rust en koelte weder, maar de herinnering aan dikketruiendag is niet vervaagd.

Woensdag 20 februari 2013, het is nog lang, maar de vooruitzichten zijn slecht, een beetje zoals Kyoto maar dan voor écht. Niemand wil het meemaken op het werk, de hitte, de hitsigheid en de onderlijven. Daarom bestaat er slechts één imperatief voor dikketruiendag: Blijf van die thermostaat af!

(eerder verschenen in Vacature Magazine)

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *