Bye Bob, bye

Kent u de stress van Bob? Althans de stress van Bob zonder veel principes. Volg volgende gedachtengang en krijg het mee op uw zenuwen.
-Pfft, dat feestje. Ik heb er nu al geen zin in. Als ik toch niet mag drinken.
-Stomme moppen, zul je zien. Met mijn verstand op maximum vind ik iedereen onnozel vanaf tien uur.
-Waarna ik om elf uur naar huis wil. Ze gaan vinden dat ik oud geworden ben.
-Lap, nu ben ik toch aan het drinken. Terwijl ik nog naar huis moet. Met de auto. Zelf.
-Aan hoeveel glazen zit ik eigenlijk? Tellen, vrouw, blijven tellen.
-Ojee, is het al één uur! Ik moet weg! Maar ik moet ook wachten tot die wijn verdampt is. Langs mijn haar of zo. Ik voel precies de koppijn van morgen al.
-Ik zal toch niet te veel gedronken hebben om te rijden? Anders moet ik nog één keer naar het toilet gaan.
-Twee Spa’s, hoeveel heil mag een mens daarvan verwachten?
-Thee, doe mij maar thee. Thee drijft af. Dat helpt.
-Zie, nu zit ik in de auto en ik heb gedronken.
-Ik hoop dat ze niet staan. Als ik maar niet moet blazen.
-En als ik toch moet blazen, wie gaat mij dan komen halen, om twee uur ‘s nachts?
-Op dit uur zullen ze toch niet meer staan zeker.
-Meer dan 0,2 promille? Met al die vette zakouski’s?
-Ik zie me al zitten, zat op de vangrail. Hoe elegant.
-Ze stonden niet. Chance!
-Misschien moet ik nog wat water drinken en twee Dafalgans ploppen. Voor de zekerheid.
-Zoveel heb ik niet gedronken. Ik kan gewoon niks meer verdragen.
-Laat ons hopen dat ik morgen niet ellendig ben.
-Het is drie uur, alstublieft. Eer ik morgen wakker ben, heeft de bakker geen chocoladebroodjes meer.
-En dan mijn wangen en mijn wallen nog. Hoe zullen die weer in de wind wapperen.
-Ik had gewoon niet naar dat feestje moeten gaan. (zucht)

De kommernis van mijn Bob kon met gemak een heel weekend overspannen. Zelfs als ik heel verantwoordelijk wél bleef slapen. (-Is er een apotheek in de Veldstraat? Ik ben precies aan een Motilium toe.) Van al die jaren zogezegd gebob heb ik maar twee voordelen onthouden, twee schamele papieren bootjes op de hele alcoholische afdrijving, twee rozijnen in de vellenpap van drank. Eén: bijpassende wijn was écht lekker. Twéé: met een stuk in mijn jarretelle was ik bang van niemand, ook niet op de allerlaatste trein naar huis. Nochtans zitten er in die trein vaak eigenaardige mensen. Om nog te zwijgen van de personages in de wachtzaal. Spijtig dat ik daar sinds kort wel schrik van heb. Spijtig ook van de bijpassende wijn. Want ik drink niet meer. Of beter, niet meer dan één glas. Met de grotere debieten is het afgelopen. Deze mevrouw is voortaan vrolijk van zichzelf. Ongefermenteerd en zonder gedoe. Bob is de held af. De nieuwe prima donna heet Manuel.

Manuel heeft een cocktailbar in Antwerpen en een programma op tv. Hij heeft altijd een witte stofjas aan, met zilveren knopen. Alsof hij een apotheker is. Terwijl hij het niet is. Zijn drankjes zijn giftige medleys van gevaarlijke ingrediënten zoals Sloeberry Gin, Bacardi Black en Mandarine Napoléon. Maar als zijn glaasjes proeven zoals ze eruitzien, moeten ze heerlijk zijn. Met die kleuren! En met die ananaspartjes! Ik zou er alleen geen twee durven drinken. Volgens mij slaan ze je met een hamer achter op de kop. Maar mijn god, wat doet die Manuel dat netjes. Het is een plezier om naar te kijken. Hij neemt de maat met een dubbel eierdopje. Hij schept ijs met bravoure. En hij kan ellenlange citroenschillen schillen, zonder het woord schil uit te spreken. Zo ordinair. Het is allemaal zeste. Met een pling van jazz in de achtergrond. Als ik daarbij terugdenk aan het geknoei met Aldi cocktails op kot. Alles ging ervan plakken, de futon, de Billy en de Dr. Martens. En ‘s morgens moest ik overgeven.
Het zal Manuel niet overkomen. Manuel is een toonbeeld van zelfbeheersing. Zijn Strawberry Daiquiri is een choreografie van discipline. Met welke professionele precisie Manuel vijf aardbeien doorsnijdt! Het is een kunst die enkel noodt tot goed fatsoen. Zich lazarus lampetten aan de cocktails van Manuel getuigt van geen stijl. Als nieuwe aanhanger van Manuel kan ik me zulks niet veroorloven. Bovendien is de liefde voor Manuel onverenigbaar met de stress van Bob in mij. Bij deze heb ik hem afgeschaft. Bye Bob, bye.

(eerder verschenen in De Standaard Magazine)

Een gedachte over “Bye Bob, bye”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *