Tagetes Patula. Een doordeweeks mens weet niet wat het wil zeggen. Ik heb het opgezocht. Tagetes Patula is Latijn voor het stinkerke, ordinair bloemeke dat ge in april soms gratis meekrijgt aan de kassa van een tuincentrum. Bloemeke ook dat op de postzegels staat voor genormaliseerde binnenlandse zendingen tot 50 gram, tenminste als ge ze per 100 op een rolleke koopt. Ik koop die dooskes om de twee jaar, al een paar jaar, wat maakt dat die hele Tagetes Patula mij al heel lang aan mijn oren uitkomt.

Groot was het geluk toen ik een brief had voor Maastricht, die ge niet per stinkerke ter plaatse kunt krijgen. Ik naar het postkantoor voor een vel Europese postzegels. En een schoon vel dat het was, met een snoepwinkel erop, bokalen met neuzen, guimauves, gommen, karamellen en babelutten. Met dank aan Carll Cneut en Leen Depoorter. Helaas, om die twee een kaart te sturen met de complimenten heb ik alleen maar die ellendige gele bloemekes, honderd keer opnieuw. Soit. Een filatelistische klacht, hadden wij dat hier eigenlijk al ooit gehad?

Er zaten bemoedigende woorden van Ontstokentandvlees.org in de commentaria:  Echt interessant! Ben je eventueel van plan meer van zulke artikels te maken? Laten we het hopen. Ik ben hoe dan ook onwijs verbluft. Ga natuurlijk zo door!

Goddank dat iemand ooit op de schepping van ontstoken tandvlees is gekomen en dat zij ermee schijnen te zitten. Enfin, ik moet naar de stad voor een nieuw velleke op mijn telefoon. Het velleke van nu is namelijk onverwacht een spiegelvelleke. En dat stoort mij precies. Banaal is soms zo tof.

Ik heb weer een nieuwjaarskaart gekregen van Freya Maes. Het vat wel één en ander samen. Spijs zijt gij en tot spijs zult gij wederkeren. Zoiets. Het hoort hem in de aardbei te zitten. Wellicht.