Dit is een liedje uit de jaren 30 van Willy Derby, een rijke Hollander uit 1886. Uiteraard hebben ze zijn platen niet in de Fnac. Want waarschijnlijk wordt het nooit meer beter. Doeme toch. Ontsnappen aan slechter is soms al veel.
Het zijn slappe dagen zonder sneeuw. Doeme toch, kan iemand misschien mijn elastieken aanspannen. Want het jaar is om en ik wil het nieuwe precies niet hebben. Te geef: het voorjaar van 2012.

Het poppetje hierboven is van Polly Becker, professioneel knutselaar uit Boston, ergens in Amerika. Vermoedelijk is haar huishouden één grote plakboel.
Ik heb de Grote Prijs Jan Wauters niet gewonnen. Het is allemaal voor Stijn Tormans van Knack, de bloemen, het schilderij en het lover. Doeme toch. Nu zit ik hier met al die vlaai.
Commentaria
- tante zelf: de fitis vind ik nu al compleet overschat, in ieder geval
- pironik: tante is vogelaar geworden. geestig. het duurt niet lang meer voor ge uw harde schijven namen als grutto en...
- christine d: Dat die Annelie er ook maar genoeg geld voor vraagt, want dat is potverdikke ene schone foto van u! Maar...
- lara: Wat een mooi verhaal om te lezen. En die schilfers en dat korstje! Ik vind dat u superleuk schrijft. Groetjes,...
- Vera Claes: Hoezo, “vrouwen met klachten over de loonkloof zijn niet sexy”? Dat zal nog niet, kijk maar...
- Paula: Je staat met jouw prentje wat mij betreft reeds op één !
- Wieland: Heerlijk verhaal, tante. Ben fan van je schrijfsels. Leuk stuk over personal branding ook in DS Magazine,...
- De Toornige Tjiftjaf: Fantastische vogel! De groenling heb ik helaas nog nooit gezien.
- robtheblob: Secretary! Fantastische film, inderdaad. Ik zag ‘m ooit met een vriendin in de bioscoop. Zij...
- ysabje: zo gaat het inderdaad altijd…
- Sabine: Schitterende column weer. En Secretary!!! Helemaal mee eens…
- Caro: Grandioos! Als organisator van activiteiten voor een niet nader genoemde vereniging kan ik mij helemaal vinden...


