Het regende en het was koud en toen moest ik die toren nog op, met mijn armzalige 55 woorden. Bovendien riep de regisseur van dienst heel enthousiast: Ooooooh, zo’n schattig jaske dat gij aanhebt. Mijn dochter heeft juist hetzelfde jaske!

Kortom, de verwachtingen waren eerder laag. Ook al omdat ik zonder schmink naar Brussel was gekomen. Ik ben zo’n vrouw die op gewone dagen te lui is voor alle opsmuk, zelfs voor mascara. Daarom vreesde ik een stom filmpke met een knots van een kouwelijke neus, maar dat is het dus niet geworden. De heren van Joos hebben er onverwacht iets heel poëtisch van gemaakt, nota bene terwijl ik met mijn schoen op de bliksemafleider van de vrt stond te denken: Het komt niet goed, het komt niet goed en nu is het te laat. Het bleken zorgen voor niets, waarvoor dank!

Overigens loopt de wedstrijd nog! Stuur uw 55 woorden op en win het spel! Mijn 55 woorden scherp waren, titel exclusief:

Eén wolkje

Hoog in de lucht keek hij naar zijn buurvrouw. Ze groef in haar handtas, frutselde het plastiekje van een tampon, draaide twee propjes, duwde ze ieder in een oor en viel in slaap. Zonde, want ze zat bij het raam. Hij schoof een stoel dichter en stelde zich tevreden met één wolkje in haar schelp.

Dag meester Doms en mevrouw, en tante Rietje met de dikke kuiten en de hond. Daag, stoute Kikki! En daag, Clara met de zwarte staart van mijnheer van hiernaast!
Het was de laatste zondag van augustus. Hij zat met zijn knieën op de achterbank en wuifde naar de mensen. Alleen tegen de man met de snor naast de stoel zei hij niks. De Opel Kapitein draaide. De banden waren opgeblonken met schoenenwit en kachelzwart.

Zijn moeder was taxichauffeur, zat altijd op de laatste rij in de kerk. Voor als er telefoon kwam in het café. Dan stak de bazin met haar schort de straat over om Angèle in het oor te fezelen dat er een klant was. Bestemmingen konden haar niet verdommen. Wie in een bordeel moest wezen kon er geraken. Maar sommige klanten stuurden aan op een kortere weg, met hun hand op haar knie. Voor hen ging zij nooit de deur uit zonder de scherpste der scherpste briefopeners. In de zitting van haar stoel stak een zwaardje dat ze in één van de laatjes van zijn secretaire had gevonden.

lees meer »

Of de bomen dringend aan hun nieuwe bladeren kunnen beginnen! Ik kijk van hier namelijk los naar het park en zie daar al de hele dag mensen tussen de bomen hobbelen. Uitslovers. Precies of het zo goed gaat met de economie misschien.