Christine. En Leen.

Stel je voor: 13 kinderen. Iets minder mag ook. Of iets meer. Je krijgt ze in ieder geval niet in één oogopslag geteld. Daarvoor zijn het er te veel. Ik zou ze niet in huis willen hebben. Ik zou ze zelfs niet op bezoek willen krijgen. Want ze knoeien. Ze zitten overal aan. Ze zijn niet redelijk. En ze bakken van die vieze verrassingstaarten. Ja! Niemand van de 13 kinderen gaat zélf naar het toilet. Ze dragen samen 13 luiers, althans op dat ene moment. Want ze blijven de hele dag, doen er en passant nog eens twee keer 13 luiers bovenop. Het brengt het totaal op een dreigement in 39 gegarandeerde afleveringen. Je weet dat ze komen. Je weet alleen niet wanneer ze komen. Kortom, Christine heeft stalen zenuwen. Leen ook. Die twee zouden een leger kunnen aanvoeren van 1000 infanteristen. Al wordt daar nooit zo over gesproken. Ha nee. Christine en Leen  zitten bij De bijtjes. Zo heet het. En aan het plafond van het strijdperk hangt een gehaakte hommel. Het is alsof het niets is, behalve liefde dan.

Terwijl! Dit huishouden telt slechts één onzindelijk clublid. Wij komen ervan af met zeven procent van de kak. De rest van de uitwerpselen wordt goddank elders uitgeworpen. Het scheelt kilo’s en kilo’s. Zeker als je weet dat De bijtjes vijf dagen per week operatief zijn. Stel je voor: Vijf dagen 13 kinderen! Min 12 en gedeeld door vijf ben je nog de hele dag op je ongemak. Het gaat van: Wat ruik ik daar? Ruik jij dat ook? Heb jij kaka gedaan? Anders moet jij nog eens ruiken! Heb je dat gehoord? Dat was een wind. Ben je daar wel zeker van? Heeft hij vandaag nog geen enkele keer kaka gedaan? Oh nee, straks dubbele portie. Was het weer plat? De natte doekjes zijn op! Pas op, het hangt aan zijn voet. Wat is dat bruin op je schouder? Wie heeft het aan de tafel afgeveegd? Ligt hier een kussen op de wc? Het zit onder mijn nagel! Had hij geen kaka gedaan? Tiens, wat stinkt hier dan zo? Zouden we ook geen verzorgingskussen in de living leggen? Is die vlek wat ik denk dat hij is? Als jij nu eens gewoon zou vertellen dat je kaka had gedaan! Met hun blauw water op tv. Het is bruin en het zijn brokken. Trapt iemand daar nu in? Heb je die erwten ook gezien? Hij kauwt zijn eten niet. Je moet hem onder zijn armen vastpakken. Direct komt het er nog langs opzij uit.

En dan ineens is de zondag voorbij en heb je niets bijzonders gedaan. Met het klein mormelijn niet. En in de menagerie niet. De tafel plakt. Er ligt een berg was in de zetel. Je hebt honger. Je kleren zijn vuil. De schillen van je mandarijn liggen op het aanrecht omdat je de lucht uit de vuilnisbak wil vermijden. Om halfacht lig je opgebaard voor de televisie te denken aan Christine. Want morgen is ze er weer. Leen ook. En die 13 kinderen, stel je voor, met dubbele billenzalf, fopspenen, middageten, zakdoeken en kritische ouderparen. Je moet het je inbeelden, want aan Christine zie je niets. Ze is kalm en netjes, net zoals Leen. Hun haar is pico bello in orde. Er zit nooit een oud korstje op hun trui. Hun strijdperk is opgeruimd. Rust is hier de winnaar, ’s morgens al.

Het minste wat ik kan doen is mijn tanden poetsen en een keer extra spritsen met mijn fles Dolce & Gabbana. Het moet de vergeefse moeite camoufleren. Je bent maar efficiënt genoeg voor één. Want jij hebt je onderbroek van gisteren nog aan. Je sjaal hangt scheef. Plus, je kunt je muts niet afzetten omdat je de kam niet vond op de badkamer. En dan moet het ergste nog komen. ’s Avonds, als je dat het kleine mormelijn mijn gaat ophalen, hebben Christine en Leen niet alleen 13 schriftjes ingevuld, nee. Eerst denk je nog dat je het verkeerd hebt verstaan. De zin liep over me heen zoals twee generaals met 1000 infanteristen. We hebben vandaag geverfd, zei Christine. En daarom hou ik van haar. En ook van Leen.

(eerder verschenen in De Standaard Magazine)

2 gedachten over “Christine. En Leen.”

  1. fijn en amusant om te lezen!

    ik vind mezelf hier terug, zo’n 30 jaar geleden;)

    plannen, plannen en nog eens plannen is de kunst in het dagelijkse leven van de jonge, werkende ouders; maar…waar een wil is, is een weg!

  2. Moed houden. Na enkele jaren worden ze zindelijk, en dan ergeren ze je op andere manier ‘t bloed van onder je nagels! Maar ‘t zijn toch zo’n schatjes.
    En Hilde en Leen : bravo. ik heb er bewondering voor.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *