Collywobbles Incorporated

Collywobbles. Zegt het woord u wat? Hopelijk niet. Want het klinkt zoals het eruitziet. Durf het vooral niet uitspreken of u zit er ook mee. Collywobbles. Wobbeldebom. Strotteverdom. Het bobbelt. Het rommelt. En het welt op tussen keelgat en endeldarm, van de eerste slok tot aan de uiterste druk. Geen mens kan zich hier nog aanmelden zonder mee te deinen op de golven, de sappen en de winden. Er zitten collywobbles in de parlofoon. Er zitten collywobbles aan de receptie. Er hangen collywobbles te rimpelen tegen het plafond. Over alle organogrammen heen hollen ook de bonzen met bolle wangen naar het toilet.

Het motto is methaan. De zittingen van de bureaustoelen doen hun best om alle uitlatingen discreet te herbergen. Maar dit gaat de wetten der opslorping ver voorbij. En dat is allemaal de schuld van de facility manager. Hij heeft Anita en haar keukenploeg buitengebonjourd. Om redenen van budget. Ten bewijzen van zijn optimaliserende inzichten. Uit hoofde van de allernieuwste, allerhoogste competentie op de arbeidsmarkt: meer kunnen met minder. Kwantiteit is koning. Kwaliteit is zijn buitenechtelijk kind.

De facility manager heeft het cateringscontract bij driedubbele offerte aan een ander toegewezen. Cost cutting in food & beverages heet het. Hij heeft er vijf jaar economie voor gestudeerd. Onderweg is hij expres vergeten hoe goedkoop smaakt en hoe goedkoop verteert. Met veel misbaar en collywobbles. Ons eten heeft hem nooit iets kunnen schelen. Zijn borrelende ambitie, daar gaat het om. Zolang zijn spreadsheets maar goed klinken. En dus moest Anita weg uit de keuken. In de plaats kwam Davy. Na amper vijf werkdagen hebben wij hem al van een epitheton ornans voorzien: Deef Overgeef. Omdat hij zich overgeeft aan de grollen van de facility manager.

Voortaan is er meer pudding voor minder geld, uit een sprookjesachtige fabriek in het Engelse Collywobbles. De suggestieschotel is afgeschaft. Anders wil niemand het dagmenu nog opeten, blijven we daar weer mee zitten. En quiche Lorraine is vegetarisch, los van de spekjes. Hoeveel spekjes zitten daar nu eigenlijk in, zeg?

Anita zou moord en brand schreeuwen. Sterker nog, Anita hééft moord en brand geschreeuwd. Dat het tegen haar principes was. Dat zij al dertig jaar in de keuken stond. En dat ze haar niet moesten lastigvallen met kutkosten, voet & beverratten. Op de duur stond ze bijna alle dagen te roepen in het bureau van de facility manager.

Kortom, de facility manager is blij dat hij van Anita af is. Want met Davy is alles anders. Davy luistert, knikt en roert, voor minder geld. Meer moet het niet zijn. Maar intussen zit de portier al niet meer op post. Aan de bareel hangt een briefje waarvan bezoekers enkel het woord stoelgang kunnen ontcijferen. Is zoiets nu gunstig voor de uitstraling van ons bedrijf misschien? Hebben wij daarom zoveel geld betaald voor een nieuwe huisstijl? Wat moeten de mensen wel niet denken? Sinds de komst van Deef Overgeef heten wij Collywobbles Incorporated. Hopelijk zegt het u allemaal niets.

(eerder verschenen in Vacature Magazine, met een tekening van Klaas Verplancke)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *