De asbak

Asbakken vallen maatschappelijk niet meer te verantwoorden. Dus die worden in de kleuterklas niet meer gekleid. In de plaats zijn er nu fotokaders van spaghettisprieten, gelamineerde stropdassen, rommel voor aan de achteruitkijkspiegel, bladwijzers die eigenlijk gewoon wasspelden zijn en rijmpjes die niet deugen. Niet voor de poëzie en niet voor de emancipatie.

Ter illustratie heb ik een versje onderschept: Mijn papa heeft veel werk, maar ik help hem want ik ben sterk. Ik doe mijn best, ik sta mijn man. Ik werk mee zo hard ik kan. Voor moederdag gaat het van: Mama lief, mama blij, mama zorgt zo goed voor mij. Vandaag is speciaal voor jou, omdat ik zoveel van je hou. Daarbij horen bloemen op zuigrietjes en geknobbelde harten in zoutdeeg.

Kleuterleidsters hebben geen idee en rare smaak. Leiders trouwens ook. Bij uitbreiding zijn ze allemaal compleet onnavolgbaar en geheel niet te snappen. Vooral als moeder- en vaderdag weer geleden zijn en het bijna grote vakantie is. Dan pas valt op hoe bewonderenswaardig de genoemde beroepsbevolking is. Sterker nog, voor 1900 euro bruto en géén firmawagen zijn ze de heilige mirakelen ver voorbij. En dan zwijg ik nog over het PMD dat ze moeten hamsteren, voor hetzelfde geld. Wie weet waarom is waarschijnlijk zélf een kleuterleidster. Of een leider. De rest heeft er het raden naar. De rest heeft de 62 volle vakantiedagen al aangekruist, ingevuld en volgepropt. Met Grappelpas, Speelpleinwerking, ponykamp, schoonmoeders en Pipo de Clown. Daarnaast zijn er nog de kindvriendelijke charter, de pannenkoeken en de uitstapjes met bevriende koppels.

Met je kinderen thuis zitten, alleen, zonder voorbereid vermaak, dat is het ergste. Eén dag alla, maar zeven dagen, veertien dagen, wie trekt zoiets? Wie kan zoiets? Wie wil zoiets? Alleen de kleuterleidster. Het is een roeping, zeggen wij dan. Dat doen we altijd als mensen iets doen wat we zelf nooit zouden willen doen. Zeker niet voor een loon volgens barema 141. Een roeping dus, omdat een roeping niets te maken heeft met een slimme carrière. Een roeping is geen keuze. Je doet het omdat je niet anders kan. Het is iets dwingends van buitenaf. Bovendien moet je om te worden geroepen op zijn minst een mal mens zijn. Niet normaal, in ieder geval. Anders zouden wij wel begrijpen waarom iemand zijn dagen wil slijten in het gezelschap van 25 kleuters. Andermans kleuters ook nog.

Als er iets akelig is zijn het wel de koters van een ander. Die van je schoonbroer. Die van drie straten verder. Die van de collega’s. En stiekem die van het bevriende koppel ook. Manieren? Nul! Maal 25 stuks! Waanzin is het. Kortom, de fröbel heeft een roeping. Het is een lotsbestemming die dapper wordt gedragen. Dat denken wij, voor het gemak, omdat we méér verdienen en omdat we eigenlijk niet goed weten waarom. Want eigenlijk is de kleuterleidster een professioneel zonder weerga. Idem voor de leider. Was onze werkvloer een kleuterklas, we zouden van slag opnieuw asbakken beginnen te kleien. Om er zelf te gaan in liggen. Opgebrand en uitgedoofd.

 

(eerder verschenen in Vacature Magazine, met een tekening van Klaas)

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *