De cake van Lizette

Wat er de laatste tijd allemaal niet over cake wordt verteld! Cake is geen gewone koek meer. Aan cake worden belangrijke zaken afgemeten. Cake is het symptoom van een leven. Wie cake bakt is een soort mens. Cake is kamp. Er moet worden gekozen. Voor cake is één. Tegen cake is twee. En wee de vrouw die bij broodpudding zweert. Zij kan maar beter helemaal haar mond houden.
Goddank heb ik ook eens een cake gebakken: appelcake. Tot de cake in de oven zat en de appelparten nog op het aanrecht stonden. Daarna viel hij niet te verteren. Sprak de inhuizige tegenpartij: Met zo’n cake kan een man veilig naar de 80-jarige oorlog. Zo iemand ben ik dus. Op basis van cake: iemand die niet huiselijk is, iemand die niet gezellig is, iemand met vieze pluizen onder het bed, iemand met pruiken in de koelkast. Het is te hopen dat mijn carrière een beetje deugt. Tegenwoordig komt het allemaal op cake neer. Wat onzin is. Ik zal u daarom de parabel vertellen van Lizette.

Cake zegt niets en Lizette is dood. Haar kleinkinderen vragen zich af hoe oma zo groot toch in zo een klein potje past. Ik kende Lizette niet. Ik hoorde alleen maar soms over haar, van een stout kind dat ze had. Het stoute kind is mij zeer genegen. Het heeft bij wijlen geen manieren. Het schreeuwt, het ruimt niet op en het vecht voor alles. Ik zou haar niet in huis willen hebben, maar ik hou van haar. Zo kwam het dat ik in het crematorium stond te wenen bij de deur. Het had niet mogen zijn, van die kanker, die ellendige dagen en een palliatief team in de living. Het laatste liedje van Lizette was Videogames. Toen de mensen buiten gingen zong Lana Del Rey: It’s you, it’s you, it’s al for you, everything I do. En op de eerste rij, onder de bank, lagen vijf natte propjes van papier. Ik hoefde Lizette niet te kennen om te weten dat de wereld anders is zonder haar. En dat komt allemaal door de cake, de cake van Lizette. Die was lekkerder dan alle andere cake.

Spaar suiker, ei en boterbloem. Het wordt toch niks. Uw cake zal de vergelijking niet doorstaan. Er was maar één cake en dat was die van Lizette. De hele school mocht bakken van gloria in excelsis deo. Sofie Dumont mocht op de speelplaats landen met een luchtballon. Roger van Damme mocht bloot uit een taart springen. Het was allemaal patisserie van de verloren moeite. Iedereen keek halsreikend uit naar de verjaardag van Lizette. Voor de cake die ze bakte. Lizette was de queen of cake, onthoud dat. En of dat aan de cake lag? Oh nee! Het lag niet aan de cake. Want het geheim van Lizette -dames en heren, ik vertel dit in vertrouwen- was de Herta-zak. Lizette brak geen ei. Lizette smolt geen boter. Lizette schudde luilekker kant-en-klaar-deeg in een vorm. Ze draaide de oven op 160 graden, wachtte een kwartier en maakte de mensen blij. Zo.

Wat er de laatste tijd allemaal wordt verteld over cake is dik overdreven. Aan cake worden geen belangrijke zaken afgemeten. Kunnen we dat zo afspreken? Cake lies in the eye of the beholder. En wie goed luistert kan Lizette in de hemel horen lachen. Ze eet er vast rijstpap uit een potje.

(eerder verschenen in De Standaard Magazine)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *