De dealer development manager

OK. Ik beken. Juridisch gesproken was de kelder niet leeg. Er stond een emmer. Er was een kast die nooit van mij is geweest. Tegen de muur hing een soort stapel met gebroken tegels. En die doos papier moest hij gewoon op de juiste dag buiten zetten. Maar de dealer development manager wilde er niet van weten. Zo hadden wij dat niet afgesproken. En dus kreeg ik daags na de verhuis een mail. Dat de kelder leeg moest. Tijd tot ‘s middags. Juridische stappen. Ondernemen. Do, re, mi en nog een valse noot. En in kopie ging de mail naar drie notarissen tegelijk. Dat iedereen goed kon lezen wat voor slons ik wel niet ben.

De dealer development manager had nochtans een 4×4 van de firma onder de billen én haar op zijn armen. Maar nee, de vrouw met het Fiestaatje en de blanke meisjesarmen moest de boel komen fiksen. Ik schoot in drie soorten verongelijktheid tegelijk en voelde zuur in mijn slokdarm opborrelen. Dat hij zijn kelder leeg wilde, verstond ik volkomen, maar de zinnen die hij bezigde, konden op geen enkel begrip rekenen. Bovendien schreef hij na een stuk of twintig keer nog altijd mijn naam verkeerd. Typisch voor mensen die alleen maar met hun eigen definities in de weer zijn. Wat dealer development precies inhoudt stond er niet bij toen ik zijn naam door LinkedIn joeg, maar zijn strapatsen voorspelden niets aangenaams. Wee de dealers in dit land die onder zijn bevoegdheid vallen. Ze hebben het vast niet onder de markt met de mens en zijn akelige juistheid.

Enfin, ik wou niet en ik zou niet. Wat die dealer development manager wel niet dacht! Dat hij hij de zooi zélf bijeenveegde! Maar vijf minuten voor het middag was, plooide ik toch. Ik belde dat ik onderweg was. Hij zou de deur van mijn oude huis komen openmaken zodat ik zijn pas verworven kelder kon opruimen. Ik verscheen met een koevoet en een sloophamer ten tonele. Hij droeg bootschoenen en een bermuda. Overduidelijk een dealer development manager met een dagje vrij. Dag mevrouw, zei hij en het scheelde niet veel of ik had hem het schedeldak gekraakt. Als ik een koevoet vast hebt, ben ik géén mevrouw en verdraag ik geen ironie. Hij vond het vast correct van zichzelf, maar het kon me niet verdommen. Beleefdheid was de huls rond zijn eigenbelang, een gespeelde variant van het goed fatsoen.

Ik kwam voor zijn kelder en hoefde het verder allemaal niet meer te horen. Ik zou de deur wel achter mij dichttrekken. De dealer development manager reed weg in zijn 4×4 en liet mij alleen in zijn kelder. Het was een veilig plan.
Mijnelievegod het was lang geleden dat ik nog zo kwaad ben geweest. Mijn hart pompte venijn in het rond en  prompt gaf ik over van eigen gif. Mocht ik minder jong geweest zijn, ik had mijn eigen woede niet overleefd. Er siste iets op de vloer. Mijn spieren stonden hard. Ik sloeg met de hamer, vulde de vuilniszakken en laadde het Fiestaatje vol. Nadien heb in het donker kleintjes op de muur geschreven: Een dealer development manager drijft zijn zin altijd professioneel door. Bij dealers en bij mevrouwen met een koevoet.

6 gedachten over “De dealer development manager”

  1. Development? Na uw relaas rijst bij mij het donkerbruinvermoeden dat hij er nog veel werk aan de winkel is met zijn ontwikkeling.

    Was getekend

  2. Ieuw ieuw ieuw bermuda en bootschoenen! Waarschijnlijk ook een hemdje of polo van Ralph Lauren en een trui losjes over de schouders gedrapeerd? En een zonnebril boven op het hoofd?

    Geef mij dan maar sandalen en witte kousen erin. Of neen. Geen van beide astkan.

    Maar bon, pas op met die mannekes want weetuwelhoeveelmeerervaring die wel niet hebben?

  3. gelukkig zijn we een jaartje ouder, hé
    nu overleven we tenminste onze woede

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *