De hihihi van de pamperdirecteur

Ik pleit schuldig. Ik ging vroeger naar de kleuterklas met een Petit Bateau in mijn boekentas. En ik heb lang in bed geplast. Vies masjien, riep mijn moeder dan, bij het aanzien van de natte lakens. Mijn kinderhartje liep vol schuld en schaamte. Lelijke pedagogie was het. Het zou nu niet meer kunnen, zo bleek uit de zindelijkheidsdiscussie van vorige week.

Peuters zijn later zindelijk dan vroeger. Het kleuteronderwijs klaagde. Het ouderlijke front schoot in de verdediging. Compassie was er voor alle partijen. Ocharme die hummeltjes, amper drie en al opgejaagd worden door de prestatiemaatschappij. Ocharme de kleuterjuffen, sowieso opgejaagd met 20 van die hummeltjes in de klas. En ocharme alle moeders, werken buitenshuis, werken binnenshuis en dan is het nog niet goed.

Het viel mij op hoe één partij niet lamenteerde: de luierfabrikant. Achter het geweeklaag meende ik zelfs een hihihi te horen, de hihihi van de pamperdirecteur. Ik herinner mij de vuilniszakken nog in de garage van mijn schoonbroer. Ze stonden stonden vol en scheef en tegen zijn mountainbike. De vuilniskar vergeten was een ramp! Maar nog erger is een luier, natgeregend op straat. Als ik treurnis zou moeten omschrijven dan zo.

De absorptielobby maalt er niet om. Op hun websites staat te lezen dat er geen bepaalde leeftijd is waarop een kind zindelijk moet leren worden. Sommige dreumesen zijn pas op het einde van hun vierde levensjaar klaar om zindelijk te worden. Stel geen deadline! Leg geen druk! De adviezen mogen niet verwonderen. Wat zou een luierverkoper anders prediken. Hoe meer luiers hij hoe langer kan verkopen hoe beter. Een pamperrekening op het geboortekaartje is de eerste overwinning.

Hoeveel weegt een baby gemiddeld? Drie kilo? Hoeveel wegen de luiers die hij verbruikt tot hij zindelijk is? Minstens een ton. Jaarlijks komt het neer op 70.000 ton wegwerpluiers, in Vlaanderen alleen, het incontinentiemateriaal van zieken en bejaarden niet meegerekend.
Ik wilde het woord stront niet geschreven hebben, net zomin als de kleuterjuffen en de betrokken ouders. Op de barricade gaan staan voor de onschuld en het welzijn van de peuter is zoveel sympathieker. Dat weet de pamperdirecteur ook. Waarom zouden zijn reclamespotjes anders zo vertederend zijn. Oh, die droge billetjes! Oh, het geluk van een kind dat niet zindelijk is!

Je moet al kinderloos zijn om er niet voor te vallen. Of Chinees, of uit India komen. Want in het oosten dragen kinderen nauwelijks luiers. In de plaats begint de potjestraining vaak al een paar maanden na de geboorte. De methode heet elimination communication. Moeders letten op de signalen als hun kinderen moeten, houden ze met de billen bloot boven het toilet en slissen daarbij psss of shhhh. Het is zoals Pavlov deed, los van tedere marketing.

Maar zo ver reikte de zindelijkheidsdiscussie van vorige week dus niet. De klacht uit het kleuteronderwijs raakte alleen maar sentimenten. En als er sentiment mee is gemoeid, vallen er zaakjes te regelen. Weddingplanner, begrafenisondernemer en autohandelaar zijn op de hoogte. De pamperdirecteur ook. Hihihi.

(eerder verschenen in De Standaard)

2 gedachten over “De hihihi van de pamperdirecteur”

  1. … en de tena lady fabrikanten houden hun lippen ook stijf op elkaar (no pun intended) als iemand durft te reppen over bekkenbodemoefeningen… er zijn nochtans kinesitherapeuten die zich hierin hebben bekwaamd (om mijn zus niet te noemen)en aldus wel eens een bedreiging zouden kunnen vormen voor het tena lady marktaandeel…

  2. er zijn luiers tot kinderen van 14 jaar. semivolwassenen dus.
    de pamperindustrie zal er inderdaad niet van wakker liggen.

    maar dat uw hartje vol schuld liep… opeens had ik zo te doen met mijn zoontje van drie wiens luiertje ‘s nachts soms uitloopt. ik sta daar dan altijd te vloeken en te zuchten. arm kind.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *