De kleine damesduisternis

Geen idee of het waar is, want ik ben nog nooit in Japan geweest, laat staan in Kabukicho, het pink district van Tokio. Desalniettemin heb ik horen waaien dat ze er met een hoop eigenaardige cafetaria’s zitten. Aan de buitenkant zie je niks speciaals, maar binnen is de vloer van spiegelglas. De diensters er dragen geen onderbroek. En de klanten bestellen quasi verlegen al hun drankjes met neergeslagen blik.

De bewijzen van het vreemde vertier zijn schaars. Er is maar één fotograaf die ooit foto’s heeft genomen in het pink district van Tokio. Joan Sinclair heet ze. Haar boek staat vol bizarre scenerieën met nepsecretaresses die u de kousenbroek van de benen kunt rukken, nagebouwde metrostellen waar u ongestraft aan alle passagiers mag zitten en iets met een bad vol groen slijm. Samen goed voor een omzet van 63 miljard euro per jaar oftewel de tweede grootste industrie van Japan.

Dat ik evenwel niet afdwaal! Het ging hier over cafetaria’s met een spiegelvloer. Chirasshaimase is het codewoord. Ze zeggen het als u binnengaat. Chirasshaimase is een samentrekking van een Japans Welkom en iets in de trant van Kiekeboe, ik zie uw onderbroek. Niet dat u moet proberen om Chirasshaimase  te onthouden, want de spiegelcafetaria’s van Tokio zijn niet bedoeld voor Westerlingen. Ten eerste kunnen Westerlingen geen Japans. Ten tweede leiden ze iedereen af met hun lange neuzen. En ten slotte zitten ze vaak met geslachtsziekten. Althans zo staat te lezen in een reisgids over Japan en zijn geplogenheden.

Evenwel is dit geen toeristisch stukje voor opgewonden wereldreizigers. Het gaat hem om de allegorie van de spiegelvloer, die mijns inziens vergelijkbaar is met die van het glazen plafond. Het bestaan van het glazen plafond is immers even dubieus als die van de spiegelcafetaria. Behalve in Tokio, daar kijken ze al lang niet meer op van het glazen plafond. Ze hebben er namelijk cafetaria’s met glazen plafonds. Het principe is hetzelfde als dat van de spiegelvloer, zij het met invoeging van een doorkijkverdieping.  Het is die wetenschap die mij danig in verwarring heeft gebracht. Vooral toen ik vorige week een heerschap hoorde opmerken dat het glazen plafond niet bestaat. Of toch hier niet. En mocht het wel bestaan, dan zou hij wel de eerste zijn om alle vrouwen erop te heffen.

Gelukkig kan het aangehaalde heerschap hier reeds geruime tijd op enige sympathie rekenen. Hem verdenken van machismo vraagt bovendien zo veel inspanning dat ik er bij voorbaat niet aan begin. En dan vond ik het nog om te lachen ook. Zo had ik het glazen plafond namelijk nooit eerder bekeken. Wee het wijf dat het plafond is gepasseerd! Hahaha.
Maar een week later twijfel ik toch aan de lol ervan. Zeker met de allegorie van de spiegelvloer in gedachte. Het zal toch niet waar zijn dat een vrouw slechts kan kiezen tussen twee werkvloeren: de spiegelvloer of het glazen plafond. In beide gevallen draait het om dezelfde onderkantse fantasie. Of wij nu opklimmen of blijven waar we zijn, er is maar één ding dat telt: onze kleine damesduisternis. Want loonkloof zou ik het niet durven noemen.

2 gedachten over “De kleine damesduisternis”

  1. Lap. Vanaf nu flitsen er vleselijke fantasieën door mijn hoofd als de vrouwelijke medemens over haar loonkloof praat.

    Gatverdamme.

  2. Ongetwijfeld bestaan er leukere jobs. Ook voor vrouwen. Vergeet echter niet dat voor ons mannen qua job noch de spiegelvloer noch het glazen plafond een optie zijn. Dat nadeel hebben wij dan weer. En ten tweede: Japan is Vlaanderen/België niet. Ten derde: het glazen plafond bestaat, maar sterft langzaam aan uit. Noch een jaar of twintig geduld. Al kan het helaas ook iets meer zijn. Maar daar heb ik niets mee te maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *