De kwaadaardigheid van het pashokje

Kleren zijn erger dan borrelnootjes. Dat heb ik eens gelezen in een vies artikeltje over het nat uit mensenlijven. Eigenlijk zou het ons niet mogen verwonderen. Tenslotte shoppen wij allemaal op dezelfde manier, met ons klamme handje. Vraag maar aan de winkeljuffrouw. Soms hangt de schouder van een trui al na één middag vol pluis. Komt door de wol van tegenwoordig natuurlijk, goedkope wol, pluist al als je ernaar durft te kijken. Maar het komt ook door het aanhoudende gepotel. Wij aaien onze wensen van kapstok naar kapstok. Het resultaat zijn stalen uit alle mogelijke plooien. En denk maar niet dat snottebellen het ergste zijn. Het kán erger en het ís erger. Het vieze artikeltje besloot niet zomaar wijselijk met: Was uw nieuwe kleren.
Desalniettemin is het een waarschuwing in de wind. Precies of iemand het advies ooit ter harte zal nemen. Daarvoor zijn we veel te blij met onze aankopen. Geen vrouw op aarde die haar nieuwe kleren onmiddellijk in de week zet. Slijm of geen slijm, het is de hebzucht die regeert, en het geloof dat we beter staan met nieuwe jurken. Hoe rapper hoe liever, wars van andermans sap.

Er is maar één ding dat het bericht kan veranderen en dat is de kijk op onze eigen dapperheid. Mijnelievegod, wat moet een mens dapper zijn om te willen winkelen. Kleren zijn erger dan borrelnootjes. En pashokjes zijn grotten van Satan. Dat de spiegel en de belichting niet te vertrouwen zijn is nog het minste. Trouwens, ook als de spiegel en de belichting wél te vertrouwen zijn heb je er niks aan. Of wie wil nu persé zijn gestel zien zoals het is, natuurgetrouw en lelijk. Stijn Streuvels zou nogal schrijf hebben de vlezige scenerieën in het pashok. Want het is altijd iets, te dik, te plat, te slap. En als het niets is, zijn het waarschijnlijk leugens.
Maar zoals gezegd, er zijn andere bezwaren, de vlokken stof buiten beschouwing. Zelfs het gevreesde sjaaltje aan de kapstok (A.u.b. gebruiken als u make-up draagt) kan ik verdragen. Ook al ben ik niet zeker hoe het gevreesde sjaaltje desgevallend moet worden aangewend. Moet je er de fond de teint mee van je gezicht vegen? Of moet je het sjaaltje over je hoofd draperen? En zou er dan niet beter een bivakmuts aan het haakje hangen? Om het praktisch te houden? Hoe dan ook, ik heb het sjaaltje van mijn leven nog niet aangeraakt en ik ben vast van plan het zo te houden. Laat dat het voordeel zijn van het vreselijke sjaaltje. Je kunt er makkelijk aan verzaken.

De kwaadaardigheid van het pashokje zit hem in wat er is geweest. Het punt is: wie heeft er allemaal in gezeten en wat hebben zij erin bekokstoofd. Want dát er iets is gebeurd staat buiten kijf. Tenslotte zijn kleren bij artikel erger dan borrelnootjes. Daarenboven nodigen gordijnen zelden uit tot goed fatsoen. Ik herinner mij in dat verband nog mijn gitaarkoffer. Daar hing destijds een sticker op, of toch een soort sticker. Het opschrift luidde Remove upon hygienic purpose. Oorspronkelijk plakte het vignet op het kruisje van een nieuw badpak. Daar had ik het van afgepeld. In de jaren 90 moest ik daar hard om lachen. Mja. De zelfgedraaide, bedenkelijke mix van punk en humor kon me twintig jaar geleden danig bekoren. Het was in de tijd dat ik twijfelde aan een onderarmtattoo in de trant van I shall fear no evil because I am evil. Mijn esthetisch besef was aan de rare kant en benul dat ik de mensen misschien écht bang maakte was er niet. Gelukkig is er nooit een tatoeage gekomen en ben ik alsnog een aardige mevrouw geworden. De gitaar met de vieze sticker staat op zolder. Maar na al die jaren geeft het toch te denken. Remove upon hygienic purpose.
Als er schriftelijke instructies mee zijn gemoeid kun je er donder op zeggen dat er lelijke lieden in omloop zijn, lieden die zwemgerief passen met hun onderbroek uit. Terwijl iedereen weet dat zoiets niet mag. En als het gebeurt met zwemgerief gebeurt het vast ook met andere kledingstukken. Hoe zouden kleren anders ooit erger kunnen zijn dan borrelnootjes.

(eerder verschenen in De Standaard Magazine)

5 gedachten over “De kwaadaardigheid van het pashokje”

  1. Euhm, jawel … ik ben een vrouw, en ik zet mijn nieuwe kleren wel degelijk in de week. Maar niet onmiddellijk. Want om ze meteen te kunnen dragen, moet ik ze altijd wel ergens inkorten (als het de mouwen eens niet zijn, dan zijn er toch altijd wel de broekspijpen, in 100% van de gevallen). Maar dan rijst de twijfel: toch eerst eens wassen voor ik ze inkort, want stel dat de stof krimpt. Waarna ze een week in een emmer met azijnwater verdwijnen. Nadat ik een emmer nodig heb omdat er moet gedweild worden, valt mijn frank, en wordt het kledingsstuk alsnog gewassen. Maar dan moet het nog gestreken worden. En daarna is het op allerlei vlakken drukdrukdruk, en nergens plaats of goesting voor de naaimachine. Waarna het soldenseizoen er opeens is, en het klusje uit wroeging toch snel gebeurt, vooraleer ik het ding aan halve prijs zie hangen in een etalage. Maar owee; de menopauzebuik kan er niet meer in. En dan maak ik vreemden van spullenhulp of de kringwinkel blij met een kledingstuk waaruit vuil van andere vreemden is weg gewassen. (Zouden die dezelfde redenering hanteren en het nog eens wassen?, vraag ik me dan af)

  2. Het enige manspersoon dat ik ken, dat zijn nieuwe aankoop in de week zette, was mijn broer, in de heftige jaren ’70 (of was het nog ’60?). Het betrof een knalrode floeren broek waarvan hij wist dat ons moeder ze meteen terug naar de winkel zou dragen om te ruilen tegen iets deftigers. Maar een natte broek kan je niet meer ruilen he.
    Voorts heb ik ooit een kinderpyjama gekocht die levenslang naar mazout geroken heeft. Tien was- en weekbeurten in Biotex konden het niet verhelpen. Waardoor het begrip mazoutpyjama in ons gezin een begrip werd. (en neen: hij kwam niet eens van de C&A en er was ook geen korting op)

  3. En bedankt Tante om de gevreesde garderobeaanvulverplichting die ik jarenlang uitstel – tot elke vezel van mijn lijf valt op de meest onwelvoeglijke momenten – nog lager op mijn prioriteitenlijstje te zetten. Mijn moeder, die zich nu al de haren uit haar hoofd schaamt omwille van mij, zal u dankbaar zijn…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *