De loftrompet

Voor de gelegenheid komt de tekening van Klaas eerst, omdat hij speciaal een prinskoek onder de scanner heeft gelegd. Intussen kan de goegemeente voor het plezier misschien raden waar het deze week over gaat, vanachter in Vacature.

Bazen hebben geen verstand van complimenten. Hun loftrompet is een gedeukt toetertje met maar één valse noot. Als iets goed is, hoeft daarvan geen melding te worden gemaakt. De meeste werken vallen in een wensput zonder weerklank. Eens afgeleverd is er niemand die er nog wat van hoort. Tenzij het werk niet voldoet aan de verwachtingen, dan komen de klachten en de melodieën. Nochtans is een compliment snel gemaakt. Scheefgezakt, oudbakken en al eens eerder uitgespuwd, het maakt niet uit. Een compliment is altijd een petitfour. Maar helpen doet het niet.

Een mens moet in stilte zijn werk doen. Het is allemaal niets bijzonders. Zelfs niet als je de uitvinder bent van iets heel bijzonders. Bij leven zijn er geen complimenten en bij dood ook niet. Ten bewijzen de droevige herdenking van Edward De Beukelaer, bedenker van de prinskoek. De prinskoek is 75 jaar geworden, vorig jaar al, maar het kon niemand wat schelen. Eén armzalig stukje in de krant heeft het opgeleverd. Het ging niet eens over de Prince. Het ging over Kira en Lisa een tienjarige tweeling uit de Vlaanders, die speciaal werd ontdekt om mee te spelen in een verjaardagsfilmpje op tv, dat overigens ook niemand heeft gezien. Verder geen vlaai, geen slingers en geen complimenten. De Prince had het even goed roemloos aan zijn prostaat kunnen krijgen.

Nochtans is de Prince een Belgisch monument. Op de wereldtentoonstelling van 1894 had hij een paviljoen van peperkoek met op iedere hoek een minaret, maar om zulks te weten te komen moet een mens  naar Duitsland surfen.
Duitsers rollen 40 ton Prinzen per dag, goed voor meer dan een half miljard koeken per jaar. Heel Berlijn zit aan de rol. Nergens wordt zoveel Prince verteerd als in Duitsland. Reken dus maar dat de Pruis weet aan wie hij het plezier te danken heeft. Aan Edward De Beukelaer, een Antwerpenaar met een koekjesfabriek, lang geleden tussen de dierentuin en Antwerpen Centraal.

Edward De Beukelaar noemde zijn uitvinding: Le petit prince fourré, naar Leopold II, toen die nog een onnozel prinsenkind was in plaats van een ellendige koloniaal met een standbeeld. De Prince Fouré kreeg van zijn uitvinder een diameter van 65 millimeter en 28 tanden in het rond. Maar zoals gezegd, bij ons kan de hele historie niemand wat bommen. Wij zijn al lang blij als de Prince de Tervueren zijn goed fatsoen houdt.

Desalniettemin, voor de 165-ste verjaardag van Edward De Beukelaer (1843-1919) heb ik voor 15,95 euro een bestelling geplaatst op internet. Op de voorkant van het t-shirt staat Ich küss nur Prinzen. Op de achterkant poseert de Prince met zijn pofbroek. En daarmee ga ik kortelings naar het Schoonselhof in Wilrijk, perk Y, rij 30, daar waar de knekelen van Edward De Beukelaer ter aarde werden besteld. Iemand moet hem dringend de complimenten doen voor zijn heerlijke werken. Zolang het de Duitsers maar niet zijn. Kortom, één van de dagen neem ik de trein naar het kerkhof,  met een pot chrysanten, een rol chocoladesmaak en een gedeukte loftrompet.

3 gedachten over “De loftrompet”

  1. (zonder dat ik het al gelezen heb)
    over een chocoprins! op een wit paard!
    of alweer over de genkse school alwaar iemand prince-koeken van iedereen pikte/stal, ook van u
    waarna ge beslist hebt om wraak te nemen via uw blog en vacature!

  2. Ik heb nog NOOIT iets gelezen in Vacature … maar dat gaat vanaf NU veranderen … en vermits ik een liefhebber ben van colums (en van Klaas), kan mijn leven er vanaf nu alleen maar NOG mooier van worden … hoera

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *