De memories van SOS Piet

“Hebben wij elkaar niet eerder gezien”, vroeg SOS Piet “Jawel, ik weet het nog. Hoe oud ben je nu? Goh, toch al zo oud! In ieder geval, toen wist je nog van de wereld niet. Ik wel. Ik weet zelfs nog wat je gegeten hebt. Spaghetti, omdat spaghetti het goedkoopste was van de kaart. Hahaha, je had haar moeten zien”, zei hij tegen de rest van de aanwezigen. “En ik bestelde gewoon coquilles Saint Jacques, een fles goeie wijn erbovenop. Oei, paste het misschien niet in je budget? Hahaha. Journalisten weten nooit goed wat ze op die vraag moeten antwoorden.”

SOS Piet hoefde zijn memories helemaal niet uit te spreken. Ik kon mij het etentje -op de spaghetti na- zo ook nog herinneren. Vooral het restaurant dat naast het restaurant lag waar we hadden afgesproken stond me helder voor de geest. Daar kon je namelijk een dagschotel krijgen met kroketten en al, voor minder dan de helft van de prijs, maar SOS Piet wilde er niet van weten. Hij koos en ik rekende af.
Ik dus met een cassetterecorder en een hoop praktische bezwaren naar die brasserie. SOS Piet dacht wellicht dat ik was voorzien van een redactionele AmEx. Of hij had er hoegenaamd niet bij stilgestaan. Het maakte geen verschil. Ik had cash afgehaald en kon verder alleen maar hopen dat het zou genoeg zou zijn.

Zeven jaar later vond SOS Piet vond de financiële ongerustheid nog altijd aandoenlijk. Terwijl ik van mijn leven nog nooit zoveel geld had betaald voor eten. Zevenduizend frank, vlotjes de helft van wat ik voor het interview zou krijgen. SOS Piet joeg het met veel gevoel voor humor door zijn spijsverteringsstelsel, maar ik zag er de mop niet van in. Ik bleef bij mijn oude verontwaardiging.

Dat ik liever lekker at met mensen die mij genegen zijn, merkte ik schamper op. Op SOS Piet maakte het geen indruk. SOS Piet ging ook liever eten met vrienden, zei hij. En ineens leek het erop dat hij indertijd genoegen had genomen met mij omdat het eten zo onberispelijk was. Het verschil tussen ons bleek voorts dat hij lekker eten een voorwaarde vond terwijl ik desnoods ook slecht wilde eten in goed gezelschap. Mama Miracoli met mijn eigen moeder, iets in die trant. “Van louter delicatessen op mijn bord word ik makkelijk mistroostig”, legde ik uit, “vooral als ik ze zelf moet betalen”. SOS Piet had er geen oren naar.

Het interview was een calvarietocht op veel-te-klein-gekochte schoenen. Er was niets wat de lekkernijen daaraan konden verhelpen. SOS Piet at zijn schelpen leeg en ik probeerde naar best vermogen mijn werk te doen. Vragen stellen met mijn mond vol. Van de wijn, de vragen niet vergeten. SOS Piet in de ogen kijken. De ober vragen om een stopcontact voor de cassetterecorder. Onder het tafelkleed zitten met een stekker. Zorgen dat de Philips het lint niet opvrat. Het tafeltje naast ons vriendelijk verzoeken om niet zo hard te roezemoezen. En wensen dat SOS Piet iets duidelijker zou articuleren. Kortom, het was alles op een hoop, ten koste van de hoop op mijn bord, de spaghetti uit de memories van SOS Piet.

4 gedachten over “De memories van SOS Piet”

  1. Goedemiddag,

    Ik had mij voorgenomen om niets te zeggen over SOS Piet, maar nu jij erover begint kan ik niet anders. Gisteren zag ik voor de eerste maal een uitzending van die sufbubbel. De Nederlandse taal is hem volslagen onbekend, zelfs een simpel werkwoord vervoegen lukt hem niet. Zo deed de zin: ” Je moet eerst de chocolade laten gesmolten.” mij braken, en dat zonder één hap van zijn kookunsten ooit gesmaakt te hebben.

    Als zijn taalgebruik is zoals zijn sociale vaardigheden voorspel ik de mensen rondom hen nog veel ellende. Ik vraag mij af wie zijn boek geschreven heeft, want nu ik hem aan het woord gehoord heb geloof ik er geen bal van dat die man iets netjes schrijven kan.

    Vriendelijke groet van de Spaanders voor de Vlaanders

  2. Goedemorgen,

    Klopt. Het gaat over eten. Maar als je met je kop op televisie wil komen moet je wel verstaanbaar blijven, niet?

    Vriendelijke groet van de Spaanders voor de Vlaanders

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *