De nieuwe

De nieuwe heeft te veel complimenten, daar is de hele vloer het over eens. En dat de nieuwe zich verplaatst in een Ford Galaxy mét armsteun én parkeersensoren, heeft ook iedereen gezien. Of is het misschien normaal dat iemand die alles nog moet bewijzen stante pede een slee onder de billen krijgt geschoven. Nee, zoiets is niet normaal. Daarom dat het ook zo opvalt. Als de nieuwe denkt dat zij ons zo gaat overtuigen, vergist zij zich lelijk. Haar zelfverklaarde ijver werkt ons nu al op de zenuwen.

Het kan best zijn dat de nieuwe zich een aardig palmares heeft bijeengeharkt op een ander, maar daar laat de vloer zich niet door getroosten. Integendeel. Vroeger besodemieterde de nieuwe de firma vanuit de gelederen van de concurrentie. Nu verziekt zij de zaak terwijl we erbij zitten.
Vooral tijdens de middagpauze. Dan schuift de nieuwe joviaal mee aan tafel, waardoor iedereen met zijn grieven blijft zitten. Op die manier constipeert de nieuwe de werksfeer. Daarom doet ‘s middags voortaan een mail de ronde waarin wordt opgeroepen om buitenshuis te gaan eten. In stilte. En één voor één. Om de argwaan van de nieuwe niet te wekken. Om de nieuwe in alle rust te kunnen diagnostiseren. En om in groep te wennen aan de nieuwe.

Want laat ons wel wezen, de nieuwe is een beproeving. Zij stelt de hele dag vragen  precies of wij voor de antwoorden worden betaald. Haar tong stopt geen drie minuten met wapperen. Zij braakt verhalen alsof het stormt op zee. Zo weten wij intussen alles over de nieuwe. Dat haar tante kanker heeft. Dat er onder haar arm een tumor zat zo groot als een sinaasappel. Dat de kinderen graag een labrador willen, maar er geen krijgen. (Bibi laat zich niet foppen!) Dat haar vader iedere zaterdag de Ford Galaxy komt simoniseren. Dat ze twintig jaar geleden is afgestudeerd met onderscheiding. Dat  ze eigenlijk beter kan opschieten met mannen. Dat ze op haar vorig werk met Mobistar belden. En dat ze over twee weken gaat kaasfonduen voor de 50ste verjaardag van haar schoonzuster. Kortom, de nieuwe is van het expressieve type, heeft van perceptie geen besef.

Nochtans weten wij heel goed hoe de vork in haar steel zit. Want was de nieuwe werkelijk een troef voor de economie, waarlijk een afdak voor de crisis, dan had de concurrentie haar wel gehouden. Daar komt bij dat de nieuwe op erg verrassende wijze is aangeworven, zonder advertentie en zonder selectieproeven.  De nieuwe is een kwestie van selectieve vuilophaling. Letterlijk. De nieuwe zit hier namelijk dankzij de plant manager die haar op een zondagochtend is tegengekomen bij de glasbak. Daar zijn ze aan de praat geraakt. En in de damp van verschaald bier en aangekoekte wijn kwam van het één het ander, onder anderen een Ford Galaxy met plaats voor heel veel lege flessen. Zeg maar dat het met de human resources ver gekomen is als er tegenwoordig al talent moet worden aangeboord bij de glasbol. Enfin, na minder dan een week is iedereen het erover eens. Op deze vloer zal de nieuwe geen potten breken.

5 gedachten over “De nieuwe”

  1. … ai … over een dag of acht ben ik ergens “de nieuwe”, en ik hou mijn hart nu al vast, nog een geluk dat ik niet bij u moet komen werken :-(

  2. Jaloerse tik*. Voor de glasbol doet de (mannelijke?) manager het toch niet?

    *Geweldige satire.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *