De nul

Eén keer in mijn leven heb ik een nul gekregen. Omdat ik in de turnles achter de dikke mat zat te schuilen, in plaats van rondjes te lopen. Verder herinner ik mij een leraar die nullen uitdeelde als je had afgeschreven. Zo’n nul heb ik nooit gehad. Het was het risico niet waard. Kelly wist het namelijk ook nooit. Maar als mijnheer Van Coillie bij het verbeteren van de overhoringen merkte dat twee buurvrouwen dezelfde fout hadden gemaakt hadden ze prijs. Dan was daar de nul, één nul, voor twéé leerlingen. Want mijnheer Van Coillie speelde het hard. Na de les verwachtte hij je met zijn tweeën aan de lessenaar voor een kleine discussie. Wie nam de nul, was de vraag, en hoe leerde je argumenten bedenken voor je eigen onbenulligheid. Meestal werd er flink gelachen om de vertoning. En nu nog vind ik een leuk lesje. Ik weet niet wat het bewijst. Dat ik een oude taart ben. Dat ik geen kansarme was. Dat ik neoliberaal ben opgevoed. Dat een nul niet erg is.

In ieder geval, de nul bestaat niet meer. Zij werd afgeschaft op straffe van. Laatst stond in de krant hoe in Canada een leraar was ontslagen omdat hij iemand een nul had gegeven. Het kind in kwestie had zijn huiswerk niet gemaakt. Nooit. Ook niet te laat, want daarvoor kreeg je wél punten. Nul was het en nul bleef het. Hoe kan ik nu punten geven op iets wat niet bestaat, zei de leraar. Het kon de directie allemaal niet schelen. Buiten met de man. Een nul was illegaal. Het stond in het reglement. 1-0 voor het kind, alles voor het kind. En durf het woord verantwoordelijkheid niet uit te spreken. Niemand was trouwens verantwoordelijk, behalve de leraar. Hij had gewoon moeten doen wat er stond: Onze school heeft een no-zero-policy. Het kind had een streepje moeten krijgen. Evaluatie niet mogelijk. De nul was voor de leraar. Ik heb in mijn leven nooit compassie gehad met leraren fysica, maar toen ik las dat mijnheer Dorval met tranen in de ogen zijn boekentas had gepakt, twijfelde ik toch.

Vraag is nu hoe het verder moet met de nul op school. Want als de nul ergens niet werd afgeschaft dan is het op het werk. Er is de nul die doet alsof hij er geen is. Er zijn de nullen van percenten. De nul is het bruinste knopje van het klavier. En owee als er een nul te weinig staat op de factuur. Nullen doen de economie draaien, de wetenschap ook. Iets is nul of één, juist of fout, meer of minder en andersom, want je kunt ook een nul krijgen als je je werk wél hebt gedaan. Maar in het onderwijs is de nul verboden als een vrucht. De nul is voor later. Het is de pudding voor als je alles op hebt. Het is de vrouw met de AK-47 die uit de taart springt als je je diploma haalt. Hadden wij de nul dan niet beter eerst geoefend, met een bolletjespistool? Spelenderwijs, om het onderwijs beter te laten aansluiten op de arbeidsmarkt. Ik weet het niet. Want ik geloof niet in het simpele leven. Misschien hebben onderwijs en bedrijfsleven meer gemeen dan ze denken, zijnde de overtuiging dat er zoiets bestaat als dé oplossing. Hoe sprookjesachtig! Hoe onnozel! Met de o van nul.

(eerder verschenen in Vacature Magazine, met een foto van Annelie Vandendael)

2 gedachten over “De nul”

  1. Maar toen ge die nul hebt gekregen, hadt ge toen last van faalangst, of van uw regels, of gewoon pijn aan uw goesting? Is daar geen vervolgonderzoek aan gekoppeld geweest, geen extra oudercontact, geen extra klassenraad, geen inhaalmoment om de rondjes alsnog te kunnen lopen, geen begeleidingsaanbod en geen doorverwijzing naar het CLB? Maar allez! In welk gesticht hebt gij school gelopen zeg? Of beter: in welk tijdperk? Ik vermoed: in het tijdperk dat het nog normaal was dat iedereen de passé composé, de futur simple en de passé simple moest beheersen, ongeacht zijn talenten. En anders schreef meneer spaghetti wel een zéro op onze overhoring. Ongeacht onze uitmuntende vaardigheden om ons verstaanbaar te maken in de Walen mits wat creatief mimespel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *