De ontdekking van een moeder

Januari is half weg. Vanaf nu, zegt de etiquette, komen alle nieuwjaarswensen te laat. Het hoeft niet meer en dat is een geluk. Ik ben eraan ontsnapt. Het is voorbij. Dit jaar heb ik aan alle wensen verzaakt. Los van alle kijk-eens-naar-mijn-kinderen-kaarten. De ergernis ontbrak. De stoef sloeg niet aan. De enige bemerking zijn misschien de snotneuzen. Die zou ik voor de foto hebben afgeveegd. Echt waar, sommige wensen zagen eruit alsof ze uit vieze neuzen moesten worden geplukt. Jazeker, daar twinkelde wat. Maar verder niets. Geen prachtig 2012. Ik heb voornemens noch wensen. Wensen zijn verraderlijke verschijnsels. 2011 heeft mij geleerd om ze niet te vertrouwen. Ik durf niet denken aan het voorjaar en ik ben bang van de zomer. 2012 staat op eBay. Gratis te geef. Want ik ga mijn kind een heel jaar moeten missen. En daarna nog. Voor altijd. Ik ben haar kwijt tot in de eeuwigheid.

Ze leek op haar vader. Die heeft ook zo’n lieve spitsneus. De verpleegster vond dat ze een fijn gezichtje had en lange benen. Maar verder heb ik haar niet zo goed gezien. De dood zat haar erg ruim om het lijf. Mors in utero, zei de dokter. Ster van plexiglas, staat op het kerkhof. Al weet niet precies waar, of in welke rij. Nochtans had ik beloofd om naar de begrafenisondernemer te bellen. Hallo mijnheer, waar heeft u ons dochtertje begraven. Ik kreeg de vraag niet gesteld. Het is een vraag die niet zou mogen bestaan. En intussen is de man het natuurlijk al lang vergeten. Er zit zoveel verdriet in de grond. Geen vanzelfsprekendheid is zo groot als het einde van alles. Raar dat ik daar nooit eerder op heb gelet. Komt ervan als je een verwend mensenkind bent, met veelal voorspoed in het verschiet. Maar sinds een week of tien ligt het klassement hier danig overhoop. Ik kijk naar 2012 door een caleidoscoop, dat ellendige stuk speelgoed. Het uitzicht is altijd anders, maar de scherven blijven dezelfde.

Midas Dekkers heeft het onlangs nog uitgelegd op tv. Het programma heette De Kist en werd gepresenteerd door een reporter die rondreed in een Fiat met een doodskist op het dak, fijnbesnaard gelijk snelbinders. Ach ja, Pietje de Dood is nooit een beleefde jongen geweest. Soit. Aldus sprak Midas Dekkers: Dieren hebben één genade. Ze weten niet dat ze doodgaan. Van de 10 miljoen diersoorten is er maar één soort die het wél weet: de mens. Dat is zijn straf.
Toen ik het hoorde, heb ik stilletjes geknikt, voor de eerste keer in mijn leven. Het besef dat het ophoudt is het vergif van 2012. Ik ben voortaan niet meer dapper genoeg om te geloven in iets zoals maart. Het wordt maar licht en donker zonder mij. Ik moei me niet meer met de dagen. En wee de mens die zich beklaagt over de oppervlakkigheid van de tegenwoordige tijd. Hij mag de diepgang houden. Eén centimeter en de echo slaat al terug in je gezicht.

Het blijft me verbazen hoeveel kanten er aan de dood van een klein meisje zitten. Rode schoentjes achteloos in een etalage. Een beha met vlekken aan de binnenkant, melk voor niemand. Een man die in de tuin staat te staren, mijn man en haar vader. Vakantiefoto’s met de dikke, zorgeloze kont. Het raam van de huisarts waar ik haar hart voor de laatste keer heb horen kloppen. (Bom, bom, bom.) De dekens waar we met zijn drieën onder lagen. De jas die niet meer dicht ging. De brommer waar ik niet meer op mocht. En het spijlenbedje dat we dan maar hebben opgeruimd. Verdriet is een uitgestrekt land met 1001 invalswegen, inbegrepen bermbommen en valluiken.
Goddank dat achter één van de openspringende deurtjes mijn moeder bleek te zitten. Jarenlang hebben wij elkaar gemist. Per ongeluk. Slordigheid van mijn kant ook. Mijn leven denderde vooruit met de deuren dicht. Dat krijg je daarvan. Maar vorig jaar hield ze mijn hand vast. Ze zei niet veel, wist ook niet wat. En ze kon niks doen. Maar niemand deed het beter dan zij. Misschien was dat de grote winst van 2011, de herontdekking van een moeder. Blijft over: 2012, voor de veiligheid maar even zonder wensen.

(eerder verschenen in De Standaard Magazine)

22 gedachten over “De ontdekking van een moeder”

  1. ook een 2012 voor jou

    (en je tekst is zo mooi. die bewaar ik. en geef ik door als ik in deze situatie zelf niet meer kan troosten)

  2. An, je hebt het altijd mooi kunnen zeggen. Dood. Zonde dat je het moet meemaken om ook dit zo mooi te kunnen zeggen. We zijn dan wel de enige diersoort die het weet en toch zijn we niet wat liever voor mekaar. We zouden meer met elkaar moeten meevoelen. Meer teksten van jou lezen. En mensen zoals jij zouden getroost moeten kunnen worden. Mocht het ook maar een beetje kunnen helpen, weet dat ik met je meevoel. KVdm

  3. Er zijn geen woorden voor dit verdriet. En toch, hoe pijnlijk herkenbaar en raak geschreven. Veel sterkte.

  4. An,
    Je hebt mij geraakt tot in mijn diepste moedervezel …
    een kus van mij voor jou
    Linda

  5. Ik weet niet wat te zeggen…
    Een dikke knuffel (ook voor je man)

    Veel moed.

  6. Mijn lief vriendinnetje toch, als een mens een ander mens daarvan toch maar kon besparen. We zijn helaas en verdomme allemaal maar toeschouwers aan de zijlijn van ons eigen leven, als het er op aankomt, laat staan dat we kunnen ingrijpen in dat van een ander. Maar ik had het gewild, zo graag.

  7. Pijnlijk herkenbaar, mooie woorden
    Ook van hieruit veel steun en een warme knuffel…
    Het verdriet gaat niet weg, het wordt wel anders, neem je tijd en blijf schrijven, mooi! liefs xxx

  8. Wat word ik hier stil van…
    Wenste zo dat ik uw verdriet verzachten kon.

    Mia

  9. Ja, moeilijk er iets aan toe te voegen, en prachtig opgeschreven, dat wel.

  10. An, het is niet eenvoudig om hier iets te zetten wat niet hol klinkt of repetitief, en veel ben je er waarschijnlijk toch niet mee. Je hebt iets verschrikkelijks op een schone manier kunnen verwoorden, maar dat verandert niets aan het verlies. Veel sterkte.

  11. liefs, sterkte, knuffel, warmte, voor jou en je man. al twee dagen met jouw prachtige woorden in mijn hoofd, heel intens en mooi en zò vol verdriet. ik blaas je handvol moed.

  12. An, wat een mooie en pakkende tekst. Ik word er stil van. Heel veel sterkte nog met je groot verdriet x

  13. Tranen, elke keer als ik dit prachtige stukje lees. Zo verdomd oneerlijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *