De sokken van Bruno Wyndaele

Lifestyle is een onnozele discipline. Lifestyle gaat voorbij aan de essentie van de dingen. Ernstige mensen zijn er niet mee bezig. Die genieten van het leven, zonder zich druk te maken over de manier waarop. Wie tijd heeft om na te denken over schmink en schoenen is een toonbeeld van oppervlakkigheid. Leer liever een taal, of schud Boheemse wijsheden uit uw mouw. Relativeer uw verschijningsvorm! Als de mensen niks hebben om naar te kijken zullen ze vanzelf luisteren naar wat er wordt gezegd.
Maar zo werkt het dus niet. Of toch niet bij mij. Ik ben al de hele week aan het nadenken over de sokken van Bruno Wyndaele. Ze waren zwart en ze waren slecht voor de sfeer. Nochtans was die bijzonder goed.

Ik zei nog tegen de spondeligger: Wij moeten toch ook eens naar Tel Aviv. Ik denk dat het eten daar lekker is! Dat kwam allemaal door Bruno Wyndaele. Hij was met zijn beste vrienden naar Israël gevlogen. Terwijl zij op een schilderachtige markt boodschappen deden om gefilte fisj klaar te maken, zaten wij voor geeneens een Philips Ambilight met een kommetje verkleumde wasabinootjes. Gelukkig zorgde Bruno Wyndaele voor wat sfeer op tv.

Hij zat met zijn gezelschap in een bootje op de Middellandse zee. Niemand droeg een zwemvest. Zo’n bootje was het namelijk niet. De blauwe deining klotste amicaal tegen de witte boeg. Een plaatje onder een stralende hemel, dat was het. Wie geen zonnebril droeg, kneep zijn oogjes gelukzalig dicht in de zon.

Cath Luyten was aan boord, met Maarten Vangramberen, die sportjournalist, en De Romeo’s, alle drie in dezelfde 2+1 gratis bermuda. Het stoorde allemaal niet. Ik gun iedereen zijn eigen lifestyle. Bruno Wyndaele loopt er weliswaar  al het hele televisieseizoen bij als de directeur van een circus met drie poedels en een oude pony, maar ik keek liever écht naar zijn programma. Al dat gezeur over die hoed en die snor. Ik ben gewoon blij dat ik zo geen snor heb. Geluk is overal!

Alleen, als ik zo oud en zo professioneel was als Bruno Wyndaele dan zou ik geen jasjes kopen bij Mexx. Wie een reisprogramma wil presenteren als een vriendelijke koloniaal zou toch meer dan 79 euro veil moeten hebben voor een colbert. Maar goed, het interesseert de man niet. Lifestyle is niet voor niets een onnozele discipline.

Enfin, terug naar de zee en de fun van Israël. Beste vrienden, zei Bruno Wyndaele, de queeste gaat beginnen. En toen zag ik het. Iedereen zat met wriemelende teentjes op het houten dek van de boot, behalve Bruno Wyndaele. Die had zijn sokken aangehouden. Ze waren zwart. Of de zon nu scheen of niet.

Zou het een middel zijn tegen zeeziekte, iets voor meer aarding als je moet overgeven? In plaats van op de oude haven van Jaffa te letten en te genieten van de ambiance op tv, waren er alleen nog vragen over de sokken van Bruno Wyndaele. Kunnen voeten zo wit zijn dat ze een camerabeeld overbelichten? Zit de presentator met wild vlees, een bommaknobbel of een gevoelige fetisj? En zo ging ik zonder lifestyle helemaal voorbij aan de essentie van Beste vrienden. Ik hoop nu maar dat het geen lange tenen waren. Met dunne haren.

 

(eerder verschenen in De Standaard Magazine)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *