De straf

Het opperwezen, ik geloof daar niet zo in. Nochtans gaat het erg goed met mij. Ouders levend. Niemand ziek. Sympathieke spondeligger. Weloverwogen contract. Alles erop en eraan. Er zijn redenen genoeg om dankbaar te zijn en respect te tonen. En toch doe ik het niet. Het gaat op sommige dagen ook wat minder goed. Eigen schuld, zeg ik dan. Of slecht gekozen.
Om nog te zwijgen over mensen met wie het nooit goed gaat. Pech is dat. En spijtig. Alleen met het opperwezen heeft het nooit iets te maken, daar ga ik van uit. Ik geloof liever in teugels en in mankementen dan in het opperwezen.

Het opperwezen doet maar wat. Het drinkt nectar in Griekenland. Het maakt de paus gek. Het leerde Bach een cellosuite. Het schiep Barolo Terlo 2005 voor maar 42,81 euro de fles. Het opperwezen heeft lak aan Japanners, lak aan Libiërs, lak aan Walen, lak aan iedereen. Het kijkt niet om naar Thaise kindhoertjes. Het kijkt niet om naar het kind in de dode hoek. Het geeft bonussen aan onnozelaars. Het doet de rabarber schieten. Het gaf Louis Tobback een kapsel. Het gaf Marc Reynebeau een gebit. Moet een sterveling daar iets achter zoeken? Nee. Een plan? Maar nee! Een tof plan? Nog minder.

Alles gebeurt per ongeluk en anders is het uw eigen schuld, daar geloof ik in. Weet het opperwezen veel wie ik ben en waar ik werk. Het opperwezen moeit zich niet, daar ga ik van uit. Anders had Erik G. wel een kleinere firmawagen. Het opperwezen zou immers heel goed weten dat hij geen Q7 verdient. En zo kan ik nog wel een paar onrechtvaardigheden opsommen. Maar vorige week heb ik toch even aan mijn geloof getwijfeld. De zon scheen. De lucht was blauw. Er plopten drie bloesems open op de pruimelaar. Bomma, onze witte Orpingtonkriel, en Bieke Buizerd, haar gevederde vriendin, lagen gelijk struikrovers onder de brem. Het was een mooie dag. Bucolica! Een plaatje! Het verkeerde decor voor drie deadlines.

Drie eindredacteurs zaten te wachten op tikwerken, maar ik verdween naar de kelder om de hangmat te zoeken. Niet professioneel én ongehoorzaam. Maar ook onzichtbaar en niet te bereiken, precies een opperwezen in eigen hof. Onverwachts aan de arbeid verzaken kan erg bevrijdend werken. Vraag maar aan de vakbond.

De hangmat lag waar ik dacht dat hij lag en twee minuten later stond ik met doek en touwen terug in de tuin. Het ene einde haakte ik aan de mirabellenboom. Het andere einde knoopte ik rond het betonpaaltje van de wasdraad. De hangmat hing strak gestrekt tussen beide. Dat ik hem misschien beter niet op 60 graden had gewassen, maar dat zou wel beteren onder mijn 56,3 kilo.

Tot Bieke Buizerd en Bomma terstond kakelend onder de brem vandaan flapperden. Paniek in de achtertuin. Drie rabarberstengels geknapt. Een rij viooltjes plat. Twee kippen een trombose nabij. En met mezelf ging het ook zo goed niet meer. Als bij lelijk mirakel sprong de bovenknoop van de hangmat los, viel ik met een doffe plof in mijn eigen plantsoen. Het was geen plezier. Het was een straf. Nochtans geloof ik niet zo in het opperwezen. Behalve als drie eindredacteurs hem betalen.

(eerder verschenen in Vacature Magazine, met een parel (geeft toe!) van Klaas Verplancke)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *