De tampon van tante Tilly

De eerste tampon die ik ooit heb gezien, was van mijn tante uit Brussel. Hij lag in de logeerkamer bij oma, in het porseleinen potje op de kast met de kapspiegel en de lampetkan. Iedere keer als mijn zus en ik bij oma bleven slapen was het prijs. Het potje met de tampon opendoen was een ritueel. Eerst was er de verrassing dat hij er nog lag. Daarna volgde de verplichte kinderhorror. Aaargl! Een tampon! Van tante Tilly!
Heden ben ik de gruwel ver voorbij. Tampons hebben voor mij geen geheimen meer. Soms diep ik ze per ongeluk zelfs op uit mijn handtas als ik moet afrekenen op café. Ligt er ineens iets op de toog waar geen mens mee kan betalen. Ik vind het geeneens nog gênant. Wat nu nog overblijft van de avonturen van tante Tilly en de tampon is pijnlijk banaal.

In de plaats daarvan zit ik dezer dagen met een allesverterende verbazing omtrent de reclame die voor tampons en maandverbanden wordt gemaakt. ‘s Nachts droom ik dat ik een vlieg ben met een achterlijf in metalliek groen. Ik brom rond op de brainstormsessie van een reclamebureau. De aanwezige heren buigen zich over een verse uitdaging: Verzin een campagne voor maandverband. De vergaderzaal is licht met wraps en smoothies op tafel. Achtereenvolgens ga ik zitten jeuken op twee halfgeschoren copywriters en een art director met gekke schoenen. De account manager let intussen op de budgetten. En de hele tijd klets ik met mijn glanzend lijfje tegen de armatuur van Delta Light. Wat ik hoor, maakt me dol in de vliegenkop. Het gaat over bloed en geluk, en het gaat helemaal niet. Hoe komt het anders dat ik voor maandverband nog nooit één spot, paneel of papieren aanprijzing heb gezien die wat anders deed dan vervelen.

Reclame voor maandverband en kleine medestanders is zoals alle maandstonden zelf. Niemand wordt er vrolijk van, maar het schijnt erbij te horen. Een mens kijkt er niet van op, van de eerste druppel niet en van de doffe advertentie niet. Hij slokt desnoods drie Penny Wafels naar binnen voor de troost en de nostalgie voor wat er vroeger niet was, maar verder wacht hij gewoon tot het vanzelf weer overgaat. Alleen op sommige dagen moet echt álle vreugde wijken.
Zo botste ik eergisteren in de supermarkt op een wimpel van Always Ultra. Daarin zaten vacuüm getrokken twee levende maandverbanden met  SecureGuard™ contouren (Ik associeer vrijelijk: twee ridders in een onderbroek) en dubbele randbeschermingszones (En ik sluit af in de vangrail cfr. het viaduct van Vilvoorde). Onderaan het vlagje stond Have a happy period, in de gebiedende wijs. Precies of er op de wereld één vrouw rondloopt die zo gehoorzaam is.

Al mochten we in ruil gouden maandverbanden in onze broekjes kleven, dan nog zouden we niet geloven dat maandverband ons prettig kan stemmen. En al helemaal niet terwijl we menstrueren. Bovendien is het erg gevaarlijk om te denken dat wij willen worden geholpen als het weer van dattum is. Nota bene met loze praat.
Die van Always Ultra mogen van geluk spreken dat ze zo dun zijn en zo goed opslorpen. Ze raakten anders van hun leven niet voorbij de kassa. Want door blauwe druppeltjes en opgeduwd geluk laat ik mij allerminst charmeren. Verder speelt het in hun voordeel dat ik de nylon turnpakken van het middelbaar nooit ben vergeten. Je kon geen stap zetten of het knisperde van Vania tussen je meisjesbenen. Komt bij dat de hele turnzaal kon zien dat je prijs had. Want Vania’s ritselden niet alleen, ze bolden ook op vanonder het warme nylon. Maar zulke anekdotes zijn wellicht niet geschikt voor brainstormsessie met wraps en smoothies op tafel. Aaargl! Zo vies! Precies de tampon van tante Tilly!

(Eerder verschenen in De Morgen)

Een gedachte over “De tampon van tante Tilly”

  1. Ow, deze heb ik gemist in de Morgen.
    Ben jij tegenwoordig het tegengewicht voor al die ontslagene aldaar?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *