De twijfelaar

Het jonge huwelijksleven, dat is menen dat een groot bed nergens voor nodig is. Aldus gingen wij (de spondeligger en ikzelf) naar het winkelwarenhuis voor een nieuwe matras. 140 centimeter zou volstaan. Bonnetje pakken en bestelling plaatsen. Bij Jean-Pierre. Jean-Pierre droeg een blauwe stofjas met een naamkaartje: Jean-Pierre. (Voluit Jean-Pierre. Niet Jempi.) Hij zat achter een schamel toogje, met vergezicht op de roltrap. Links stonden de strijkijzers, rechts de droogkasten. Jean had bij voorbarigheid een blik à la “Gij gaat mij toch geen onnozele vraag stellen. Echt waar, er is geen onnozele vraag op aard’ of ik heb ze gehoord.” Jean-Pierre werkte al meer dan 20 jaar in dezelfde winkel, op de afdeling matrassen & overtrekken, op de afdeling pudding & bakwaar, op de afdeling spons & andere sopspullen. Voor Jean-Pierre maakte het allemaal geen verschil. Hij kende de vragen en hij kende de antwoorden.

In geen 100 jaar zou hij onder de indruk raken van onze romantische bestelling, zijnde een Dream Comfort van 140 centimeter. En toch reageerde Jean-Pierre verbaasd. “Een Dream Comfort van 140 centimeter? En die wilt gij nu bestellen? Terwijl de Dream Comfort volgende week in de aanbieding is!” Jean-Pierre keek ons aan met ogen vol verwondering. Snelle verstaanders als wij zijn, de spondeligger en ik, lieten wij onmiddellijk alle pertinente wensen vallen. We zouden volgende week welterug komen voor die matras. Maar Jean-Pierre luisterde al niet meer. Hij keek naar drie mannen in de winkel. Ze liepen door het brede gangpad tussen het kopieerpapier en de grasmachines. De eerste man droeg Engelse gaatjesschoenen. Zijn jas paste precies tussen zijn épaulettes. De rugnaden volgden de lijnen van zijn torso. De man was een duur geval. Dat zag Jean-Pierre ook. De tweede en de derde man kende hij. Het waren zijn bazen. Ze hobbelden op mindere gummizolen in de pas.

Het betrof een wandeling in het kader van walk the talk, contact tussen chef en veld. Winkelen kon je het niet noemen. Het huwelijksleven van de grote baas werd met grote efficiëntie door een ander bestierd zodat hij nooit zonder toiletpapier kwam te zitten. Ook al winkelde hij niet. Nooit. Hij maakte het winkelen mogelijk voor anderen. Dat was wat anders. Of dat niet duidelijk was misschien voor 600.000 klanten en meer per week. Dit was het simpele shoppen ver voorbij. Dit was business.

De bazen van Jean-Pierre waren zenuwachtig. Ze schoten vooruit om de weg vrij te maken. Ze bleven achter om zonder iets te zeggen toch terug te koppelen. Het leek een gekke optocht, voorzien van malle dansjes tussen maandverband en schrijfgerief, maar de man van de hoofdzetel was geen lachertje. Hij had de cijfers. Hij had de inzichten. Hij had de contacten. Rechtstreeks met het management in Duitsland. En mocht het nodig zijn, zou hij niet aarzelen. Aarzelaars, daar heeft de economie niks aan. Twijfelaars, die schoppen het niet ver.

Heden hebben wij daarom een matras van 180 centimeter besteld. Bij Jean-Pierre. Weg met de Dream Comfort van 140 centimeter. Wij zijn geen twijfelaars. Wij gaan voor een mooie carrière, ergens midden in een groot bed.

8 gedachten over “De twijfelaar”

  1. 10 jaar geleden kwamen wij nog toe met 120 cm. Als ge dan overschakelt naar 180, dan vindt ge mekaar de eerste drie dagen dus nie meer!

  2. Om niet nader te specificeren redenen heb ik hier dus twee bedden van 90 cm, maar we eindigen altijd in míjn bed van 90 cm, waabij ik klem kom te zitten tussen haar en een koude buitenmuur. Althans, die week dat ze hier was. Die zes weken bij haar waren gelukkig in een 180 of meer bed.

  3. Een echte twijfelaar is 120 cm. Iemand kopen? Ik heb er nog eentje staan.
    En met een 180 heb je dus een SAT-relatie
    Vaneigens beland je steevast in de reet tussen de beide matrassen en ontstaat daar op termijn een zonk in.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *