Die Mieke (van Tom Waes)

Voor hetzelfde geld is die Mieke (van Tom Waes) natuurlijk een dikke troela. Tenslotte heb ik haar nog nooit gezien. Ik weet alleen dat ze bestaat omdat anderen daar blijk van geven. Zo zeldzaam is zij. En iedereen weet dat het met zeldzaam slechts twee kanten uit kan gaan. Of je wordt raar. Of je wordt kostbaar. Voor mij maakt het weinig verschil. Raar en kostbaar zijn bijzondere varianten van elkaar. Al kan zeldzaamheid ook soms op de zenuwen werken. De moppen in Café Corsari zijn bijvoorbeeld zeer zelden grappig. Gelukkig hoeven we het hier niet over dit soort van zeldzaamheid te hebben. Het gaat om een aangename zeldzaamheid, háár zeldzaamheid, die de bewondering alleen maar groter maakt, tot het een risico wordt. Want voor hetzelfde geld is die Mieke (van Tom Waes) natuurlijk wel een dikke troela. Maar ik denk toch van niet.

Afgelopen weekend ging het weer heel eventjes over haar. Drie armzalige zinnetjes werden mij uit tweede hand gegund. Maar wat voor zinnetjes waren het! Prachtige zinnetjes! Mieke (van Tom Waes) vroeg zich af waarom Tom haar altijd zo bedankte in zijn toespraken. Nu ook weer met de televisiesterren. Het was nergens voor nodig, vond Mieke. Tom Waes is namelijk veel meer thuis dan iedereen denkt! Hij is heel dikwijls thuis, heeft Mieke gezegd, of niet gezegd, maar waarschijnlijk wel. Want dit zijn zinnen die op geen enkele wijze bijdragen aan het Vlaams gekoesterde sterrendom. Tom Waes is heel veel thuis, zei ze! Terwijl Tom Waes de hele tijd op televisie is en bepaald niet om een veilige quiz te presenteren. Dat anderen zich maar nestelen in de routine van de roem. Tom Waes niet. Tom Waes verzet bergen, iedere aflevering opnieuw.

Het is niet normaal! Hij hakt paden door de rebellenjungle. Hij glijdt van vulkaanruggen naar beneden. Tom Waes gaat tot het uiterste voor ons vermaak, met losse vellen op zijn zolen en een staartbeen in gruzelementen. Hij zou sterven om Vlaanderen een vrolijke avond te bezorgen.
Terwijl! Hoe slijt ik mijn gemiddelde avonden? In halve afwezigheid en totale ondankbaarheid! Ik lig opgebaard onder een vieze deken en zucht onder ‘s mans ijver. Als ze ooit met geur-tv op de proppen komen, ruik je waarschijnlijk om vier uur al dat er om halfnegen een programma van Tom Waes begint. Zijn dadendrang is er teveel aan, zeker als je al de hele avond wordt aangestaard door de familie Pluis onder de kast. Tom Waes verovert de wereld en jij ben te suf voor het huishouden. Dat schijnt de boodschap te zijn. Meestal ben ik zelfs te moe om meewarig te kijken.

Daarom is Mieke (van Tom Waes) in haar zeldzaamheid een troost. Kunnen ze haar geen programma geven? Het hoeft niet lang te duren. Het hoeft niet veel te kosten. Mieke (van Tom Waes) zit aan tafel, eet een éclair, kijkt in de camera en zegt: Tom is gewoon weer thuis. Zo’n perspectief zou de televisie ook wel eens kunnen bieden, in plaats van overal een wilde wedstrijd van te maken. Het leven is geen spannend jongensavontuur. En die Mieke (van Tom Waes) is natuurlijk helemaal geen dikke troela.

(eerder verschenen in De Standaard Magazine)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *