Die van de jaren ‘80

Die van de jaren ’80 kunnen sms’en met twee duimen tegelijk. En daarmee is alles gezegd. Die van de jaren ’80 hebben nooit een enkel verstuikt op een Lolobal. Ze hebben geen prinsessen bevrijd uit de armen van Donkey Kong. Chevignon verwarren ze met Franse kaas. Sue Ellen klinkt hen in de oren als een merk van inlegkruisjes. Ze mochten niet op sportkamp omdat het sportbos in de jaren ’90 vol kinderlokkers zat. In de plaats daarvan zijn ze in het zesde leerjaar op sneeuwklasse geweest omdat in de bergen geen ritselende struiken staan. Van de Loco-doos hebben ze nooit gehoord. Ze keken naar Postbus X, verzamelden prentjes van de Power Rangers en draaiden hun moeders de koppijn aan de Samsonrock. Ook al doen ze nu alsof Kurt Cobain de vlag is die hun lading dekt. Ze doen maar, die van de jaren ’80. Een troef op de arbeidsmarkt zijn ze niet.

Die van de jaren ’80 hebben hun thesis bijeengeplakt of zijn daarmee doende. Ze hebben namelijk Internet op kot. Ze zijn daarbij zodanig op zichzelf dat ze geloven dat ze enigen zijn die Google gebruiken. Ze copypasten zonder schroom, hoeven ook geen geld meer te sparen om naar de Brabo te gaan voor cd’s. Die van de jaren ’80 sleuren alles van Internet.
Bij Copy 2000 zie je ze die van de jaren ’80 niet meer. De kopies van de kopies van de kopies van de examenvragen zijn verdwenen. De vragen staan voortaan gewoon op het forum van Ekonomika, met de oplossingen erbij. Die van de jaren ’80 hebben trouwens allemaal een gsm. Die hoeven tijdens de examens niet aan te schuiven bij een telefooncel om het medelijden van hun moeder op te wekken. Ze lopen ook niet alle deurbellen af om te weten of er iemand thuis is. Die van de jaren ’80 msn’en voor ze uitrukken. En eten in de Alma doen ze niet, want ze hebben kookplaten op hun kamer en een ijskast vol lasagne Come a Casa. Of ze gaan naar de Mexicaan.

Big fucking deal, zeggen die van de jaren ’80. Het kan ze niet schelen dat ze bedorven zijn. En de bazen maar klagen. Dat ze niemand vinden. Dat ze alleen maar cv’s krijgen met spelfouten en leugens. Dat die van de jaren ’80 soms zelfs vergeten om de naam van het bedrijf te copypasten in hun brieven. Soms sturen ze zelfs helemaal niks op, mailen ze gewoon hun gsm-nummer door naar de HR-manager. En als ze op gesprek komen, die van de jaren ’80, dan willen ze alles tegelijk: een bedrijfswagen, een HTC, een MacBook en 2000 euro netto. Verder onderhandelen ze over groepsverzekeringen, willen ze glijdende uren die niet verder glijden dan zes uur en staan ze op vier weken vakantie in juni omdat ze dan buiten het seizoen kunnen gaan trekken in Laos. Daarnaast moet de job afwisselend zijn. Die van de jaren ’80 willen ruimte voor creativiteit en zelfstandigheid, maar dan zonder stress of onzekerheid. En anders sms’en ze tijdens het sollicitatiegesprek nog dubbelduimig: “:-C, jb=nx 4me, hrbtsj trwns ##:-( , ^ ur (_!_), BHss” Waarmee die van de jaren ’80 willen zeggen: “Bwerk, de job is niks voor mij. De bitch van HR heeft trouwens een vettige kop. Up your ass. Ben hier weg.” En dan zijn die van de jaren ’70 gechoqueerd.

28 gedachten over “Die van de jaren ‘80”

  1. die van de jaren 90 lezen zelfs hun examenvragen niet echt meer, zo blijkt tijdens mijn laatste verbeterdagen.

  2. Den deze van de jaren ’80 herkent veel dingen, maar vooral van bij mede-80’ers. Te trots om zijn eigen zwaktes te zien, dat is den dezen van de jaren ’80.

  3. Ja, ik keek naar Postbus X, ja. En naar Merlina.
    Maar ik sms met één duim en rij heel het land plat voor mijn eindwerk.
    1600 euro’s zijn ook goed. Dan spaar ik zelf voor m’n Macbook.
    Die van de jaren ’70 zijn trouwens uitgenodigd, voor een lasagne. Zelfgemaakt.
    Fred Kroket, Spijkerbed.

  4. Wij van de jaren zeventig moeten er wat aan doen – zeg ik, die na zeven jaar een dikke middelvinger naar het hoger onderwijs ophief, ik was niet langer van plan er iets aan te doen. We zijn verloren.

  5. Alma 1 of 2 ?
    Those were the days. Aanschuiven aan de telefooncel.
    Vroeger was het beter, maar dat is gelukkig voorbij (googlen op Piet Theys).
    En ik draai die fixkesplaat grijs …

  6. Super! Deze vijftiger (in twee opzichten) en (ex)Alma 3-klant zegt: beseft ge ook nog dat die van de jaren ’80 die van de jaren ’00 nu moeten onderwijzen in het metriek stelsel en de regel van drie en het kofschip? Maar dat ze die dinges zelf niet meer fatsoenlijk kunnen? En dat een mens soms toch blij is te lezen dat hij niet alleen staat met z’n ergernissen. ‘t Is allemaal de schuld van ‘t onderwijs!
    Anderzijds heb ik zelf 2 exemplaren van de jaren ’80 geproduceerd. Maar die huilen nog mee met de wolven van de jaren ’70. Het moet zijn dat ze goed groot gebracht zijn. Ofwel omdat ze nog van begin jaren ’80 zijn. Zou daar misschienst na ’84 geen trendbreuk plaatsgevonden hebben? Wat denkt ge, tante? Zou Tsjernobyl daar voor iets tussenzitten? Kvraagetaanaa!

  7. @ Tamarina: Beseft ge, mevrouw, dat degenen die die van de jaren ’00 zullen onderwijzen in het kofschip en de regel van drie, daarvoor op dit moment goed opgeleid worden, door o.a. leeftijdsgenoten van u, die wél toekomst in onze generatie zien.
    Als u inderdaad zo weinig vertrouwen in ons hebt, heb ik medelijden met u. Met wat een angst kijkt u uw oude dag tegemoet?!
    Bovendien zijn er ondertussen al betere en correctere regels dan het kofschip en is de aanspreekvorm ‘ge’ uit het Groene Boekje verdwenen. Sinds 1989 ofzo.
    Dekke toch.

  8. Als kerel van de jaren ’70 kreeg ik gelijkaardige dingen te horen van de mensen van de jaren ’60. En ze hadden gelijk. Alleen was er een evenlange lijst met dingen die ik wel kon die die mannen van de jaren ’60 niet zagen.

    Dat zal nu ook wel zijn met die van de jaren ’80. Die zullen ook allemaal wel dingen kunnen die ik niet zie. Maar het artikeltje geeft wel goed weer wat ik wel zie :-)

    @Kristof: 1600 netto is nog steeds erg veel voor een eerste job hoor.

  9. Geachte

    Met stijgende verontwaardiging las ik als vaste lezer van Vacature de column van deze week over ‘die van de jaren 80’.
    Zijnde geboren in 1981 voel ik me uiteraard persoonlijk aangesproken door dit sterk generaliserend stukje frustratie (want journalistiek kan ik dit moeilijk noemen).

    Daarbij kent de schrijfster duidelijk niet veel van sociologie: anders had ze geweten dat er oa een onderscheid is tussen zij die begin jaren 80 geboren werden (X-generatie) en die van eind jaren 80 (Y-generatie). Zo heb ik zelf nooit informatica, laat staan msn gehad tijdens mijn middelbaar onderwijs, had ik een GSM op mijn 18de en hou ik me niet bezig met MSN-toestanden. De columnist generaliseert niet alleen, wat sowieso altijd al een fout is, ze schrijft tevens eigenschappen van mensen van eind jaren 80, begin jaren 90 toe aan mensen geboren tijdens gans de 80’er jaren.
    Zelfs indien het stukje integraal van toepassing zou (geweest) zijn op de ganse groep mensen, geboren in de jaren 80 van de vorige eeuw, dan nog vind ik het cru en onbeschoft dat er niet één kritische noot staat over de vorige generaties, om over de goede kanten van ‘die van de jaren 80’ nog maar te zwijgen.

    Laat mij ze dan maar even opsommen, voor de columniste van dienst. En uiteraard zal ik hierbij maar al te graag even generaliserend tewerk gaan als zij…

    Zo hebben ‘wij’ te leven in een vervuilde wereld, bewerkstelligd door die van de vorige generaties. Daardoor dienen de bedrijven nu meer op milieu te investeren, met jobverlies van dien. Vervolgens zien wij ons geconfronteerd in onze scholen met slecht ingeburgerde allochtonen van de 3de generatie omdat de vorige (autochtone) generaties het na lieten een degelijk integratiebeleid op poten te zetten. Op politiek, sociaal, economisch en ecologisch vlak zou ik nog uren kunnen vertellen over de flaters en tekortkomingen van de voorbije generaties. Maar een louter negatief beeld schetsen van andere generaties, dat is een niveau waar enkel uw columniste goed in schijnt te zijn en waarop ik mij niet wil verlagen.
    Kortom: laat mij het maar eens hebben over de goede kanten van de personen geboren in de jaren 80, kwestie van een positief verhaal te hebben.

    Zo dienen wij te werken in een veel stressvollere omgeving, vol met meer nood aan flexibiliteit en een steeds meer vervagende grens tussen vrije tijd en werk. Want zijn laptops, gsm’s en bedrijfwagens niet eerder een reden om ook buiten de strikte werkuren te blijven doorwerken (of bereikbaar zijn) ten dienste van de onderneming? Bedrijven geven deze zaken heus niet om blits over te komen me dunkt.

    Of wat te zeggen over het feit dat het merendeel van ons zich er al bij neergelegd heeft dat wij waarschijnlijk pas wanneer we 70 jaar zijn geworden op pensioen kunnen gaan? Heel wat anders dan de babyboomers die netjes op brugpensioen konden gaan nog voor hun zestigste!

    Of wat met de globaliserende economie, waardoor wij, meer dan ooit tevoren, minstens drie talen perfect moeten kennen? Lees voor hoger opgeleiden uw vacatures maar eens door: Nederlandse kennis is vaak beschouwd als ‘logisch’ maar even vaak als ‘an asset’. Veel vaker wordt verwacht dat wij haast drietalig zijn (en dit schijnbaar in tegenstelling tot andere landen, want wij dienen steeds hun taal te spreken terwijl ik geen Zuid-Amerikaans bedrijf kent, waar men ons zou contacteren in het Nederlands…)

    Of wat met de meer en meer dichtslibbende wegennetten? Of de treinen die, als ze al niet stilstaan door een staking, meer en meer te laat komen (waarbij de cijfers van de NMBS voor mijn lijn Antwerpen-Brussel gigantisch foutief zijn)

    En hoe zat het met de wetenschapskennis van de vorige generaties? De tijd dat er over slechts 1 melkweg moest geleerd worden is al lang achterhaald: wetenschappen staan verder dan ooit tevoren en zo zijn ook de eisen voor de kennis van de leerlingen erop vooruit gegaan.
    En zijn de mensen van de vorige generaties er zich ook van bewust dat wij vaak onszelf dienden op te voeden en in toom te houden omdat onze ouders beide gingen werken? Voor ons geen gebel na het examen over hoe gaat het gegaan was: de papa zowel als de mama hadden zelf ook andere zaken te doen… Het was thuis komen en zelf wat eten opwarmen en jezelf aan je huiswerk zetten ook al controleerde niemand dat.
    Of laten we het hebben over de informaticakennis… Geleerd of niet: de jeugd of jongvolwassenen die wij zijn, zijn volledig ‘mee’ met deze vooruitgang, wat lang niet altijd gezegd kan worden van andere generaties, die nog mails sturen met bijlagen van enorm veel MB (als ze al uberhaupt een mail kunnen sturen…).

    Of laat het ons hebben over die papers en scripties, waar Olaerts zo smalend over deed. Moest zij in haar jonge tijd ook continu flitsende Powerpointpresentaties maken, met ‘vooruitbalkjes’, mooie diagrammen, rechtstreekse koppelingen met het internet om ‘praktijkvoorbeelden’ weer te geven etc? Ik betwijfel het ten stelligste.

    Conclusie: Vooraleer je een beeld geeft over een bepaalde groep mensen, informeer je eerst en doe tenminste de moeite om te zien waar wij beter, vlotter, sneller etc in zijn of wat er meer van ons verwacht wordt of waar onze toekomst naar toe gaat dan enkel oog te hebben welke materiële voordelen we hebben.

    Ik vond de column vacature-onwaardig en hoop dan ook dat mijn mail onder het motto van recht op antwoord zal gepubliceerd worden in één van de volgende edities.

    Mvg
    Jeroen de Munter
    afgestudeerd rechtenstudent
    huidig master na master HRM
    één van ‘die van de jaren 80’
    en sterk op zijn tenen getrapt

    PS: dit ben ik niet! Ik sta wel volledig achter deze persoon!

  10. @ Fons: woeps. In ieder geval bereid te starten aan het gangbare in het onderwijs.
    @ Jay: toch wel. Met evenveel humorgevoel gereageerd op Tante Zelf. De mevrouw eronder kwam minder grappig over…

  11. Ploate verwoordt wat ik denk.

    Ik ben van ’88 en ook al had ik een gsm toen ik 14 was (uit noodzaak, na een aanranding) en was msn’en een van mijn favoriete bezigheden, toch heb ik absoluut niet het gevoel te behoren tot die van de jaren ’80 zoals hierboven beschreven.

    Veralgemening ten top. Bah.

    Ja, ja. Relativeren. De humor ervan inzien. Bwoaf. Op een ander moment misschien. Niet nu, na al 6 weken lang mijn hoofd van mijn lijf te zitten blokken om ervoor te zorgen dat ik binnen 2 jaar nog ergens een plaatsje weet te veroveren op die nu al krappe arbeidsmarkt.

    En Ploate, wat een geweldige beschrijving van de kinderen van de jaren ’80. Ik was en ben nog steeds een sleutelkind. Ik krijg geen telefoontjes voor of na mijn examens, neen, ik mag zelf bellen. Wreed plezant, ze. Geliefd dat ge u dan voelt! Geliefd!

    Soit. No hard feelings, het is wel een beetje grappig. Maar ook verzuurd, nietwaar?

  12. Mensen toch, leer eens wat de dingen niet te au serieux te nemen. Ik behoor ook tot ‘die van de jaren 80′ (in ’83 geboren zijnde) maar k’ heb toch ferm gelachen. En dat op een maandagmorgen, wie doet dat Tante na.

  13. @ktrn

    Het leven zou maar saai zijn zonder af en toe eens een discussie, of niet soms?

    Om te eindigen laat ik hier nog een grof korreltje zout vallen.

    Zo, en dan nu terug naar de boeken.

  14. En deze jaren tachtiger kocht onlangs voor 3 euro een cd van de VTM Super 50 (inderdaad, met Francesca Vanthielen en haar palmboomkapsel)… Aah, de nostalgie…!

  15. Hahaha, wat een discussies! Kostelijk… En dat omdat Tante wellicht dringend een column moest afhebben en dan maar besloot iets raprap rond het getal 80 te doen.

    Benieuwd of er evenveel spel op de wagen had gezeten als ge voor het getal 69 waart gegaan, Tante.

    Trouwens, zou die Ploate zijn hele boterham helemaal live hebben ingetikt of zou die dat ergens in Word als standaarddocument hebben klaarzitten voor als er ergens op het web weer iemand lacht met de tachtigers?

    Voor de rest: (met zo’n klopke op de borstkas erbij) respect! Voor Ploate, voor de tachtigers, voor de zeventigers, maar toch vooral voor Tante.

  16. Dan komt ge hier al eens piepen, des avonds voor het slapen gaan … manmanman.
    Zeg tante, de begrippen ‘nonk’ en ‘gezuster’, staan die nog wel in het groene boekske? (En ‘boekske’ zelf???)
    En weet gij toevallig of die goed opgeleiden die die van de jaren ‘00 zullen onderwijzen in het kofschip en de regel van drie, of die ook goed opgeleid worden over de betekenis van begrippen die wél in het groene boekje staan, zoals daar zijn: column, knipoog, humor, satirisch, korrel zout…?
    Ne mens zou nog gaan denken dat Tsjernobyl … (zelfcensuur)
    Elks nog ne goeiendag, en de groeten aan het gezuster! En ook aan de nonk.

  17. Haha.. zelfrelativering is een schone zaak..
    En mensen zonder humor zijn zeer grappig soms..
    Blijven gaan “Annie” blijven gaan! ;)

  18. Hahaha, is al de twaalfde keer dat ik dit stukje en bijhorend gekibbel lees en ie-de-re keer weer lig ik in een deuk. Dit zijn de twee dingen die mijn humeur steevast op ‘goedgeluimd’ zetten: de lentezon en jouw blog, Tante.

  19. De nagel op de kop, niks aan toe te voegen…

    Ik ben enkel benieuwd hoe geshockeerd die van de jaren tachtig over die van de jaren negentig gaan zijn!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *