Dood op 10 centimeter

Holadiejee. Holadiejoo. De vloer juicht. De zomer is bijna gedaan. Want Mijnelievegod de afgelopen maanden zijn een strijd geweest, vooral op een hoogte van tien centimeter. Want denk maar niet dat er alleen wordt gevochten op directieniveau. Het platvloerse volk heeft ook talent voor trammelant. En dat ligt niet enkel aan de turnsloffen van de account manager. Ze zijn vast te hip en te duur om ze turnsloffen te noemen, maar het kan me niet verdommen. Precies of trendy nooit stinkt.

Half juli al zat het canvas van zijn schoenen aan de maximum capaciteit van absorptie. Het was te veel sap voor te weinig stof. Bij iedere stap die  de account manager zette hoorde je het zweet door de zolen kolken. De rest van klammigheid ontsnapte naar buiten door de metalen oogjes in de zijkant van de pantoffels.  Wat je daarna rook was dood en verderf. Met je ogen dicht leek de vloer plots op een veldhospitaal in de brandende zon, met vliegen op het tentzeil en vliegen op losse ledematen.

Nee, het was geen mooie zomer. Zeker niet met de aanblik op de open muilen van de HR officer. Niet alleen hingen haar kleine teentjes permanent buiten het schoeisel, ook voorzagen de knobbels op de knokkels van haar acht andere tenen in geologische hoogtepunten. Het voetenwerk van de HR officer was geen plezier. Een mens zou van ellende nog de vrolijkheid van een paar sokken gaan bezingen. Evenmin een goed plan.
Gilbert van het archief heeft de hele zomer van sokken en sandalen gedaan. Laat ik hieraan twee woorden toevoegen om u een goed idee te geven: écru en velcro.  Daarbij schijnt Gilbert getrouwd te zijn met een ijverige echtgenote, iemand die zich nog de moeite neemt om hielen en tenen te stoppen. Geen dunne gaasjes voor Gilbert.

Enfin, nog een paar weken en de vloer is van de miserie verlost. Hoeven we enkel nog te ergeren aan de gevlochten instekers van de sales manager. Geen mens die weet hoe de sales manager op die schoenen één contract binnenhaalt, maar goed, ieder jaar in september is het prijs. Als de tressé mocassins daar zijn, valt de herfst te verwachten. Holadiejee. Holadiejoo. De vloer juicht, want straks heeft iedereen weer dichte schoenen aan. Wat ook goed is voor collega’s die wel over decoratieve tenen beschikken. Ook zij hebben namelijk ook klachten. Het jeukt op de vloer. En iedereen weet hoe dat komt. De sales assistent heeft katten thuis.

Ze kan amper zwijgen over de dolle fratsen van Poezie en Woezie. Dat er een kadertje op haar bureau staat met de kattenkoppen van Poezie en Woezie erin, tot daar. Maar de sales assistent heeft nog meer Poezie en Woezie op de vloer geïntroduceerd. Zo is er laatst een delegatie met dikke enkels naar de ziekenboeg afgedaald. Ze hadden collectief de bultkriebel gekregen. De bedrijfsarts keek niet op bij het aanhoren van de grieven. Hij sprak bedaard dat het vlooien waren. Dat de directie op de hoogte was. En dat een firma was gecontacteerd. Holadiejee. Holadiejoo. De vreugde op de vloer zal niet meer lang duren. Binnenkort is iedereen dood. Zeker op een hoogte van minder dan tien centimeter.

(eerder verschenen in Vacature)

5 gedachten over “Dood op 10 centimeter”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *