Een gezellige bowlingavond

(gevonden in de vuilnisbak naast de printer, verkreukeld)

Beste collega’s,

Als iemand denkt dat ik van mijn leven nog één keer een ontspanningsactiviteit ga organiseren dan vergist hij zich lelijk. Iedereen zorgt voortaan maar zelf voor de sfeer op het werk. Ik ga er mij niet meer mee bemoeien. Ik doe mijn werk zoals in mijn contract staat, dat zal volstaan. Drie maanden ben ik in de weer geweest om een gezellige bowlingavond op poten te zetten. Ik heb gezeurd voor een datum. Ik heb gezeurd voor budget. Ik heb gezeurd voor suggesties. Die kwamen er niet. Daarna heb ik heb ik zelf voorstellen gedaan, rekening gehouden met jan en alleman, en opnieuw voorstellen gedaan.

Na héél véél mails is het uiteindelijk een bowlingavond geworden met vooraf een etentje bij de Mexicaan. In Waterloo. Daar kwamen alleen maar nog méér mails van. Of Mexicaans niet te pikant was. Of Mexicaans ook vegetarisch was. En of ik wel wist dat Waterloo in Wallonië ligt! Bijna in de Ardennen! En of dat niet raar was, een Mexicaan in de Ardennen! Hahaha. Want naast de praktische bezwaren waren er natuurlijk ook nog de onnozele opmerkingen. Dat komt er altijd van als je de sfeer wil bevorderen op het werk.

Ik heb er de vliegende koppijn van gekregen, lang voor ik het parket betrad. Gelukkig wist ik toen niet dat het ergste nog moest komen: guacamole. Het leverde fijnzinnige commentaren op à la Eikes, wat is dat? Groen slijm! De kok heeft zeker een longontsteking. Wel, beste collega’s, ik vond het niet grappig en ik vond het niet smakelijk. Nog goed dat er in het restaurant een halve mariachi rondliep, die aan iedere tafel erg hard van bon anniversaire ging zingen. Ik mag er niet aan denken dat ik alle bemerkingen had kunnen verstaan.

Na het eten schoven we op naar de bowlingbaan. Ook daar was er kritiek. Iemand anders had die schoenen al aangehad! Ze waren nog warm! Maat 38 was er niet meer! Als organisator kreeg ik de hele saus over mij heen. Iemand brak een nagel in een ballengat. Iemand liet een bal op zijn voet vallen. Iemand wilde alleen maar met de groene bal gooien. Iemand had zijn eigen bal meegebracht. Er was mij maar één comfort gegund namelijk het comfort van de automatische puntentelling. Hierdoor ben ik geheid aan een hele hoop discussies ontsnapt. Bleek dat sommige collega’s helemaal niet kwamen voor de sfeer. Ze kwamen om te winnen, wat helemaal iets anders is.

Soit, ik had het te druk met de bestellingen, want als er was maar budget voor vijf consumpties per persoon. Tenminste als niemand cava wilde. Maar iedereen wilde wél cava. Kortom, om half elf was het geld op en de lol eraf. Vooral toen iemand zijn jas kwijt was, met zijn portefeuille erin. ‘s Maandags kwamen er opnieuw mails. In verband met de verzekering. Tenslotte waren we voor het werk gaan bowlen. De gebroken voet en de gepikte jas stonden vast in de polis. Dat moest ik als organisator toch wel eventjes nakijken. Maar een bedankje? Ho maar! Ik zeg u, beste collega’s, ik haal het van mijn leven niet meer in mijn hoofd. Een gezellige bowlingavond, nooit meer!

Zonder veel groeten,
Nico

(eerder verschenen in Vacature Magazine, met een tekening van Klaas Verplancke)

5 gedachten over “Een gezellige bowlingavond”

  1. Gegarandeerd, binnen 10 jaar spreken ze nog steeds van die grandioze bowlingavond …

  2. Grandioos! Als organisator van activiteiten voor een niet nader genoemde vereniging kan ik mij helemaal vinden in wat je schrijft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *