Eén kaasballetje

Eén kaasballetje heb ik gekregen, of beter, één kaasballetje heb ik kunnen klauwen. Want het was geen gul gebaar. Het was vechten voor een hapje. Zoals dat altijd gaat op recepties. Behalve op Facebook. Daar hebben ze alles wat een receptie betaamt, dikke konten, luide stemmen, kleine samenzweringen en lange piemels. Alsook: meningen en misbaar. Maar hapjes zijn er niet. Dat is het voordeel van Facebook: één zorg minder. In de plaats daarvan wind ik me hier op over een kaasballetje, met een korstje dat te ruim om zijn béchamellen lijfje zat, wat poëzie is voor Het was nog een uitgedroogd kaasbolletje ook.

Vergeleken met de nieuwjaarsreceptie van vorig jaar was die van dit jaar een mager beestje. In 2010 waren er bijvoorbeeld mozzarellahapjes, met wat pesto op een stokje, auberginekoekjes, lepeltjes met kingcrab, soep in een jeneverglas en blokjes citroenbavarois. Niet dat ik vorig jaar méér hapjes heb gegeten. Want vorig jaar stonden de commerciëlen ook aan die kant van de zaal. Precies vliegen op de teut van een softijsmachine, schijtmeeuwen op de visserskaai in Oostende, strebers in de wetenschap dat de chef zwanger is. Zodra de deuren van de keuken open klapten sloegen ze toe. Geen enkele jobstudent kreeg zijn dienblad verder dan vijf meter de zaal in. Na drie meter opdienen waren de meeste hapjes al gladjes doorgeschoven richting twaalfvingerige darm van de commerciëlen.

Wie aan de verkeerde kant van de zaal stond moest zich tevreden stellen met wat de commerciëlen niet wilden. Vorig jaar waren het de auberginekoekjes. Dit jaar waren het de kaasballetjes. Zo is er ocharme één afgekeurd kaasballetje tot bij mij geraakt. De loempia’s, de geitenkaasbeursjes, de soepstengels met Ganda en de taart van Petits Beurre aten de commerciëlen op. Zo gaat het het meestal. Dan zit ik eigenlijk liever op Facebook, nieuwjaarsreceptie voor alle seizoenen, zonder de strijd der versnapering.

En denk maar niet dat de klachten ophouden bij het kaasballetje. Er was namelijk ook muziek op de nieuwjaarsreceptie. Alleen niet van de professionele covergroep die we altijd krijgen. Dit jaar speelde de financieel directeur viool. Hij deed dat niet slecht. De melodietjes kwamen vrolijk uit The Sound of Music, compleet met The hills are alive. Maar in mijn achterhoofd hoorde ik de weerbots van een diep dal.

Het is nog niet gedaan met de crisis, ten bewijzen één kaasballetje op de nieuwjaarsreceptie en de viool van de financieel directeur. Plus! De tombola. Want wat heb ik gewonnen met nummer 156? Niemand die het raadt! Een sinterklaas van chocolade, erfstuk van het collegakotertje dat -de inschrijving ten spijt- niet verscheen op de sinterklaasmiddag van 2010. En blijkbaar waren er wel meer kinderen niet opgedaagd met sinterklaas. Want er liepen in de zaal nog collega’s rond met een sinterklaas in hun handen. Nog goed dat de sinterklaas pas na de muziek en de lekkernijen kwam. Of ik had dat ene kaasbolletje niet eens meer opgekregen.

(eerder verschenen in Vacature, met een tekening van Klaas Verplancke)

4 gedachten over “Eén kaasballetje”

  1. Beste An,

    ik ben erg geraakt door jouw artikel “wij zijn de markt” in de standaard. Mijn man en ik, wij installeren ons momenteel als bioboer in de Provence in Frankrijk. Graag had ik jouw artikel vertaald naar het Frans, omdat ik vind dat het zoveel mogelijk verspreid moet worden. Ik word als bioconsument ook vaak als luxetrut behandeld, en jouw artikel verwoordt de beste verdediging. Mag ik jouw artikel vertalen? Ik zou het eventueel op onze website van onze boerderij zetten (die website wordt tegen eind dit jaar verwacht) en ook op de FB pagina ervan.

    Groetjes, en doe zo voort,
    ELise

  2. doe maar hoor, alleen niet doen alsof ge het zelf geschreven hebt misschien :-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *