Een koninkrijk voor vijf minuten

Vijf minuten! Vijf minuten! Mijn koninkrijk voor vijf minuten! Een mens zou ‘s morgens alles verlappen om te kunnen blijven liggen.  Ik ween om sterren in de knop gebroken en de winterzon doet pijn aan mijn ogen. Achter de horizon zucht en steunt de E19 richting Brussel. Alle rotondes in de omtrek zitten al een halfuur verstopt. Ik woon langs een sluipweg. En Zaventem stijgt op. Linksonder in het raamkozijn vertrekken de vliegtuigen. Rechtsboven zijn ze weer weg. Je vraagt je af waar al die mensen heen willen. Mocht de duivel tijd verkopen, ik zou al met een staart in mijn broek zitten.
Vijf minuten alstublieft om er nog heel even niet bij te horen. Wat wenst u in de plaats? Kerstmis? Mij goed, met het fonduestel er nog bij! En alle zilveren ballen. Plus vrede op aarde. Neem maar mee. Ik ben moe en ik heb geen zin. Mijn tong ligt als een uitgebakken kotelet in mijn mond. En mijn wallen zijn zo dik dat ik de hovercraft nabij ben. Bemerken sommige mensen om een uur of  halfnegen een luchtkussenvoertuig op de E40 richting Gent, c’est moi. Tenminste als ik mezelf nu onmiddellijk tussen de lakens vandaan pulk. Maar nee.

Als een fobie een ziekelijke, onwerkelijke angst is. Dan heb ik de binnenstebuitengedraaide versie in huis: het achterlijke geloof dat ik het heus wel zal halen. Terwijl de ervaring leert dat ik meestal te laat kom. Ook al lever ik in op persoonlijke hygiëne, het loopt zelden goed af. Zelfs al poets ik mijn tanden niet, dan nog ben ik niet op tijd. Het komt nooit meer goed. De enige hoop die ik heb is dat het niet erger wordt, maar de vooruitzichten zijn slecht.

Het is een geestesziekte die door de familie waart. Tegen beter weten in toch bij overmoed blijven zweren, het is een lelijke knobbel op de stamboom. Mijn vader heeft het ook. Iedere ochtend stonden mijn zuster en ik te roepen aan de trap. Papaaaaaaaaaa! Papa moest ons naar school brengen. Voor halfnegen. En voor de rijen over de speelplaats naar binnen liepen. Papaaaaaaaaa! We gaan al in de auto zitten heeeeeeeeee! Papa leverde intussen zwaar in op zijn persoonlijke hygiëne. Alsof het zou helpen.

Mijnelievegod, wat hebben mijn zuster en ik ons geschaamd voor de haartooi van onze papa. Van op de achterbank kon je de ellende zien, een vogelnest gemaakt van overmoed en bedpluis. Om nog te zwijgen over ochtendstond en bederf in de mond. Gelukkig zei papa ‘s morgens nooit zoveel. En dan was er zijn pyjama nog. Enkele trefwoorden zullen desomtrent volstaan: Star Trek, spons, 60 ° en dikke kuiten. Tel daarbij op: kinderslot en je krijgt een schaamtelijk tafereel op de stoep bij de schoolpoort. Papa stapte uit met het vogelnest, de pyjama en de kuiten bloot om de deur langs buiten open te doen. Hij zag eruit als een lakei uit het scheefgetrokken land van onder de donsdeken  en iedereen die passeerde keek en besloot voor eeuwig.  Sindsdien is niemand nog geïnteresseerd in mijn koninkrijk. Zelfs niet voor vijf minuten.

4 gedachten over “Een koninkrijk voor vijf minuten”

  1. Ik werd vanochtend wakker met wallen tot aan mijn mondhoeken, noodgedwongen omdat mijn dochter ‘iets’ had omgegooid, waardoor ik en mijn wallen voor de ochtendkoffie al konden gaan stofzuigen. Ook niet glamoureus. Maar dat was binnenhuis. En ik ben altijd op tijd. Dat dan weer wel. En volledig gehygiëneerd. A ja.

  2. “Linksonder in het raamkozijn vertrekken de vliegtuigen.” thx lady, ik blijf even liggen tot ik het zie. Kan iemand de gordijnen komen openschuiven aub?

  3. ah, tante annie, gij beschrijft precies mijn mijnjos; vooral dat vogelnest..en zelfs op dit moment zit ‘ie hier precies zo voor met.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *