Een leugen met een knalpot (over Top gear live in het Sportpaleis)

Nee, Jan Klaassen. Nee! Daar zit hij! Herinner u de poppenkast uit uw kindertijd. En beeld u in dat Jan
Klaassen een slok benzine zou drinken. Top gear live is dan het resultaat, gisteren twee keer zo goed als
uitverkocht in het Sportpaleis. Toen de show was afgelopen, stopte de tram niet. Die zat vol. Dat is ook
wat Top gear is, een leugen met een knalpot, heerlijk sinds mensenheugenis.

Desondanks was het de allereerste keer dat Top gear live naar België kwam. In al die tijd hebben wij het met
de amphicar vanKapitein Zeppos moeten stellen. Met Kit en de vieze krullen van Knight rider of met The
dukes of hazard. Hihaaaa. En kindertjes van nu dromen ervan om zelfbevliedend te worden zoals Mega
Mindy. In sprookjes hoort het vooruit te gaan. Files, volle parkeergarages en stinkende pendelaars zijn slecht voor
de fantasie. Het verklaart waarom Top gear al tien jaar een miljoenenpubliek bekoort. Top gear heeft het
namelijk nooit over de middenvingers van de ring en de franchise op de polis. Het gaat over vrijheid, de
vrijheid volgens Carl Benz en Rudolf Diesel, vaders van de eerste automobiel, een vrijheid die alleen nog
bestaat in advertenties. De nieuwe luxe is een Nissan Micra met een chauffeur. En een Ferrari is een bewijs
van democratie. Die staat namelijk ook stil in de spits. Een mens van tegenwoordig kan alleen nog aan het
gedoe ontsnappen op rare uren. Of hij moet het gehoon van een helikopter kunnen verdragen. Want onze
koningskinderen? Bewonderen wij hen misschien omdat ze een schroef los hebben?

Jeremy Clarkson, James May en Richard Hammond, de presentatoren van de show, waren met de bus uit
Amsterdam gekomen. In het weekend is zulks een haalbare kaart. Van maandag tot vrijdag is het een straf.
Tenslotte staat de Fyra nog altijd stil en anders wenkt de berm van Brecht. Het is er staren in het groen tot
na tienen. Uiteraard is het de drie petroleumprinsen bespaard gebleven. Top gear live begon zonder hinder
of vertraging. En het merendeel van het publiek bestond uit handige lieden, types van wie een vrouw droomt
als haar wasmachine kapot is. Er waren vaders met zonen, nonkels met petekinderen, fashionolo’s met
sportieve autojasjes en er was iemand met een T-shirt waarop stond: I am the Stig’s fat cousin. Het moet
vreemd zijn om een echtgenoot daarin naar Deurne te zien vertrekken.

Soit, laten we er niet te hard mee lachen. Top gear is een ode aan de spelende mens. Ik wou dat ik zo kon
parkeren! Met piepende banden en een spoor van rubber! En als ik met Richard Hammond op mijn strijkijzer
naar de post zou kunnen glijden, zou ik het niet ook laten. Oh, en als mijn handen tankpistolen waren! Dan
zou ik ook met vuur schieten en mijn klepje zou nooit versleten zijn zoals in de meeste tankstations! Top gear
live liet ons 1 uur en 17 minuten alle huishoudelijke klachten vergeten.

Als ik een meisje was, veronderstelde Jeremy Clarkson andersom. Ik weet niet meer precies wat volgde, iets
over het trillende handvat van een brommer. In ieder geval, als Jeremy Clarkson een meisje was, dan zou hij
nooit een miljoenenshow presenteren op de BBC. We zouden hem gewoon een eigenaardig wijf vinden met
een coiffure frisée en belachelijke velgen.

(eerder verschenen in De Standaard)

2 gedachten over “Een leugen met een knalpot (over Top gear live in het Sportpaleis)”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *