Een professionele vernieling

Katten gaan in de kattenbak. Of ze staan in de tuin met hun pootje te dabben, quasi alsof ze écht iets aan het opruimen zijn. Ammehoela. Nooit ruimt een kat iets op. Integendeel, zij brengt sterfgevallen mee naar huis en braakt haarballen tussen de lakens. Evenmin doet zij immer netjes haar gevoeg in de kattenbak. Zij doet het ook soms op het klavier, van de laptop, van het werk. En stinken dat het deed. Carbol! Salpeter! Zwavelzucht en vleesetende orchideeën! Alsof de duivel met al zijn geslachtsziekten een orgie had georganiseerd op de 12345azerty van het werk.

Ik begrijp de lieden niet die op Facebook lyrisch doen over het dedain van hun kat. Alsof het stijlvol is. Alsof het koninklijk gedrag is. Alsof koningin Fabiola zich ook soms wijdbeens ligt te likken onder de gordijnen. Een kat in ieder geval wel, en erger. Want de laptop was hemelen, bezweken onder een geut kattenpis. Eindelijk, want komaan, Windows XP. Van hoeveel werkgeversrespect getuigt een computer met Windows XP! Die laptop was een stoof. Die laptop was een oven. Blazen, mensen, blazen, en heet worden. Het was een aanslag op de ijver van de thuiswerker, maar de kat mocht er graag op verpozen, voor de totale ontspanning, voor het complete loslaten. Tot ook de laatste spier slap werd en het plaksel tussen de letters sijpelde.

Heb het maar aan de hand. Leg het maar eens uit. Aan de mannen van it. Muisje heeft de computer kapot geplast. Hoe professioneel is dat? Niet professioneel is dat. Vooral niet omdat de truc met het zout niet hielp. Dat zeggen ze nochtans, als je telefoon in het water is gevallen, neem nu nog in het toilet, leg hem in een kom met zout. De hele week heeft er een dikke laag zout op dat toetsenbord liggen rusten. Het zout zoog zich vol en de korst kreeg kleur. Hoop kreeg een mens ervan, maar tevergeefs. De laptop bleef dood en de laptop rook dood. Ook nadat er een hele fles EcoPee -verwijdert geuren in plaats van ze te maskeren- was overheen gegaan, plus de stofzuiger, met een nieuwe zak, op de hoogste stand.

Er was geen lievemoederen meer aan. De voegen van het abc waren gecementeerd met een kwaadaardig aftreksel van Sheba, niergif en kattencomfort. Je kon alleen nog prikken en korstjes breken met een nagelvijl. Het was een ramp en het werd alleen maar erger. Verschijn met zoiets op het werk. Geen smoes kan zoiets omfloersen. En niets zeggen was geen optie, toch niet met een klavier van het genoemde kaliber. Wie weet waren er wel kosten, voor eigen rekening, voor die aftandse computer.

Hete tranen kwamen ervan, wanhoop en stomme oplossingen. Alles om de minachting van de it’er te vermijden. Alles voor een schappelijke verklaring. Alles voor een professionele vernieling.
De laptop lag op de oprit. Oh! Pardoes uit een boekentas gevallen! Oh! En toen reed er een bedrijfswagen over. Oh! Per ongeluk hoor. Niemand hoorde iets kraken. Het ging helemaal vanzelf. Alleen de kat miauwde precies heel even.

(eerder verschenen in Vacature Magazine met een foto van Annelie Vandendael)

3 gedachten over “Een professionele vernieling”

  1. Ah, nu weet ik waar de ontbrekende toetsen zijn van die oude pc die ik heb overgenomen. Enfin nu staat die hele pc in de kelder. De volgende halte is het containerpark.
    Leuk om te lezen alhoewel ik schrik heb van katten.
    Mooie foto!

  2. En ik die dacht dat een half glas Sauvignon over Esc32tabazerShiftLockqtsd al een halve ramp was. Perslucht is ook geen optie wegens losvliegende toetsen, en naderhand de z die nog altijd scheef blijft liggen.
    Maar zout, tante?! Zout?!! Ge weet toch dat dat zelfs carrosserieën van auto’s aantast.
    Volgens mij willen katten u iets diets maken, als ze zoiets doen. Wellicht was ze boos op het baasje omdat die te veel zat te tokkelen op dat klavier.
    FYI: de mijne is eens gewoon los in de keukengootsteen gaan plassen. Met haar poten netjes droog op het afdruipgedeelte. Nota bene terwijl we te zaten eten. Assertieve beesten, die katten.
    En nog iets: ik heb een tapijt met vier rechthoeken waarvan drie in verschillende tinten grijs, en eentje in gebroken wit. Op welk stuk denkt ge dat ze hun gevoeg gaan doen, als ze wat ziekjes zijn en geen tijd of goesting hebben om buiten te gaan dabben?

  3. Ja kijk, een IT-er heeft een ellendig leven. De hele dag speuren naar die ene nul die een één had moeten zijn, en dat onder zware tijdsdruk van een projectmanager die nog niet eens een nul en een één bij elkaar op kan tellen. En als hij/zij dan eindelijk alle nullen en enen op de goede plaats heeft is daar de Eindgebruiker, die het desondanks volkomen in de war weet te sturen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *