Een reu met schoenen aan

Ik had hem in geen honderd jaar gezien, maar ineens kwam hij voorbij gewaaid op Facebook: Vincent. En Catherine, het mens met de permanent, dat altijd op verkeerde plaatsen ging wandelen, als het bovendien al lang donker was, nota bene in New York. Catherine had weliswaar een job-met-verantwoordelijkheid bij het openbaar ministerie, maar na de uren was zij een lompe doos. Zij werkte zich -écht waar- iedere aflevering in nesten om vervolgens door een halfhond uit de riool te worden gered. Die halfhond was Vincent. Niemand kon zo mooi Catherine gorgelen als hij. Op Facebook zag ik ineens hoe mottig hij was. Er stond ros pluche op zijn neus. En die jukbeenderen waren ver, vér over. Hergestellt in Neanderthal, zoiets.

 

Zijn er intussen misschien lezers die niet meer kunnen volgen? Die niet weten wie Vincent is? Ze zijn wellicht te oud, te jong of te slim. Ik niet. Ik heb op het einde van de jaren 80 álle afleveringen van Beauty and the Beast gezien om geen enkele morzel van de romance te missen. Het heeft me tussen trut en beest één armzalige kus opgeleverd. Vorige week op Facebook zag ik ineens waarom. Vincent kón liptechnisch helemaal niet kussen. Er viel ter plaatse geen vlees te stulpen. Hij had geen mond. Hij had een muil, wat klopte, want Vincent was een halve hond. Of een halve poes. Het maakt niet uit. Ik begrijp niet hoe ik nooit eerder heb opgemerkt hoe afstotelijk die Vincent was.

 

Natuurlijk! Beauty and the Beast is een oud sprookje met Freudiaanse inzichten. Vincent was een symbóól. Hij staat voor de ontwakende lust van een meisje, en dat meisje was ik, dertien en verliefd op een reu met schoenen aan. Er zijn leukere dingen om 25 jaar later te ontdekken. Bovendien twijfel ik erg aan de opvoedkundige waarde van de klassieker. Wat die Vincent mij wilde laten geloven is dat het normaal is om naar bed te willen met een wanschepsel. Bij mij heeft het niet gewerkt, maar bij veel vrouwen wel. Let maar eens op hoeveel gezusters niet schijnen te malen om een lelijke man. Als hij maar sympathiek is. De heren sprookjesvertellers hebben heel leep een monster tot maat gebombardeerd, wellicht omdat ze zélf niet om aan te zien waren. Ze hadden vast ontstekingen ergens, of misschien roken ze naar hondenmand.

 

Wat er ook van is, als geslachtsrijpe vrouw zou ik van mijn leven nooit met iemand zoals Vincent willen gaan eten, zelfs niet met een spuitbus Biokill in mijn handtas. Ik zou bang zijn dat hij een blik Pal voor topfokkers op mijn bord zou omdraaien. En als die Vincent nu zijn mond nog zou houden, maar nee! De hond kon spreken! Hij hijgde wijsheden zoals I am only what I am. If you cut me I will bleed. If you strike me, I will strike back. And if you keep me in chains, I will die. Pathos uit een actiefolder! Ik zou het pand alleen maar zuchtend kunnen verlaten, lang voor hij zijn lid zou kunnen bovenhalen, zijn vieze, harige lid. Gelukkig is het nooit gebeurd. Seks kwam er niet aan te pas. In alle afleveringen van Beauty en the Beast heeft Vincent zelfs nooit zijn jas uitgetrokken, en op Facebook mag niemand zijn piemel laten zien. Oef.

(eerder verschenen in De Standaard Magazine)

6 gedachten over “Een reu met schoenen aan”

  1. Bij mij is het misgegaan toen ik besefte dat dat eigenlijk een verhaal is over innerlijke schoonheid die belangrijker is dan bezit of uiterlijk.
    In tegenstelling tot de mensen in haar dorp heeft de heldin van het verhaal dat echt door.
    Dat is natuurlijk een Wijze Levensles, van die innerlijke rijkdom/schoonheid, en om dat er bij ons goed in te stampen wordt de heldin van het verhaal stevig beloond!

    Met een knappe prins in een kasteel.

    Moest iemand er een betoging tegen organiseren, ik zou meteen meestappen!

  2. Maar, maar … ik weet heel goed waar dit over gaat. Zoo romantisch! Maar ik heb tot nu toe (okee, tot 20 jaar geleden, toen ik voor het laatst aan hem dacht) zeker geweten dat Vincent een leeuw was, een halve leeuw.

  3. Ik dacht net als Irene dat hij (naam Vincent was ik totaal vergeten, maar het plaatje roept wel wat herinneringen op) een halve leeuw was. Als je er zo uitziet, móet je natuurlijk wel intelligente dingen over innerlijke schoonheid zeggen :-)
    Waarom gorgelde hij Catherine?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *