Een straf voor onderweg

vogelen-spread-uilIk ben te oud geworden om nog op Sinterklaas te wachten. En met de Kerstman heb ik ook nooit veel geduld gehad. Sommige cadeautjes moet je gewoon niet aan andere mensen overlaten. Om te krijgen wat je wil, moet je op jezelf vertrouwen. Daarom had ik het vogelboek zelf besteld. Het kostte 129 euro. Het was een peperduur boek, maar ik kon het niet laten.

Er hing een blaadje op het raam van de boekwinkel met een aankondiging. Er zou een vogelboek verschijnen zoals nooit voorheen. Nederlandsche vogelen, stond er, is een van de mooiste vogelboeken uit de geschiedenis van het Nederlandse boek. Het oorspronkelijke, vijfdelige werk verscheen tussen 1770 en 1829 en bevat 250 unieke, met de hand ingekleurde gravures. De hebzucht sloeg mij om het hart. Ik stapte de winkel binnen, legde 129 euro neer en vertrok gelukkig.

Drie weken later kreeg ik bericht van de juffrouw van de boekhandel. Mijn vogelboek was aangekomen. En opnieuw was het geluk aan mijn kant. Tenslotte ging het vogelboek twee van mijn grote interesses verenigen: Vogels en alfabetten. De ondertitel klonk als Nederlandsche vogelen volgens hunne huishouding, aert, en eigenschappen beschreeven en alle naer ‘t leeven geheel nieuw en naewkeurig geteekend. De oude zinnen van het vogelboek haalden kapriolen uit gelijk gaaien aan een pindasnoer. Oh, ik verheugde me op die beschryvingen!

Het voordeel van oude vogelboeken is dat altijd veel meer informatie in staat. Moderne vogelgidsen zijn eerder gierig van aard. Wat ze zeggen, zeggen ze beknopt, en veel meer zeggen ze helemaal niets. Ik heb de blauwe Svensson thuis, maar nooit spreekt die tot de verbeelding. Gaaien leggen een wintervoorraad aan van duizenden eikels die ze met grote precisie bijna allemaal terugvinden. Zoiets staat niet in de Svensson. Misschien is het gewoon te lollig om wetenschappelijk te zijn.

Je komt best met de wagen, schreef de juffrouw van de boekhandel. Het is een erg grote doos. Het boek weegt elf kilo. Elf kilo! Watblieft! Of er dan misschien wieltjes onder het vogelboek stonden? Of hoe moest ik met zo’n reusachtig vogelboek de natuur in? Hadden de dames en heren van de uitgeverij daar wel over nagedacht? Dat waren geen vogelaars natuurlijk. Anders hadden ze wel medelijden getoond, zeker in de winter, als de vogelaar sowieso al veel te lijden heeft. Alsof kou en decemberwind niet volstonden voor Lannoo, gaven ze een vogelboek uit van elf kilo.

Het vogelboek was een straf voor onderweg. Ik had al een drager nodig om het in de koffer van de auto te krijgen. Om te krijgen wat je wil, heb je helaas niet altijd genoeg aan jezelf. Misschien kan ik alsnog iets bestellen bij Sinterklaas en de Kerstman. Een slaaf, een paard of twee rendieren om mij en mijn Nederlandsche vogelen in comfort te begeleiden door beemd en bos.

(Eerder verschenen in Natuur.blad. Kom ook bij Natuurpunt!)

4 gedachten over “Een straf voor onderweg”

  1. Ik heb daarnet een wijl virtueel gebladerd door deze klepper van formaat: machtig!
    Bewondering alom voor de fantastische tekeningen (die details!), maar het Oudnederlands is toch enigszins nefast voor de leesvreugde. Edoch, authenticiteit en zo; ik snap uw geestdrift ten volle.

  2. het zijn enorme bladspiegels, die ge met een normale blik niet kunt overspannen, ja

  3. Tja…als je niet in Sinterklaas wil geloven en je te lang moet wachten op de Kerstman dan moet je het vogelboek zelf kopen en naar huis dragen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *