Een tribune in het bos

Het is niet moeilijk om jongetjes schattig te vinden. Ze hebben een t-shirt van Messi. Ze maken zich kwaad als ze bloemkool moeten eten. Hun piemeltje gaat per abuis rechtstaan. En ze vermommen zich in drakenvechters met een oude bedsprei. Ooh, kijk nu toch! Hoe lief! Een geslachtsrijpe man die precies hetzelfde doet is helemaal andere koek.

Om een geslachtsrijpe man aandoenlijk te kunnen vinden heeft een vrouw een zekere leeftijd nodig. Het heeft iets met afstand te maken. Iets met oud vel en tederheid. Iets met herinneringen ook. Weet ik veel. Vroeger had ik in ieder geval nooit last van aandoenlijke mannen. Maar sinds kort ben ik voldoende belegen. Zo bleek in de zomer op Ketnet. Per ongeluk, want gewoonlijk werkt Ketnet mij op de zenuwen. Mega Mindy is nog een toffe, maar jongens toch, die Toby, aardig van gestel, verder helaas hemeltergend onnozel. En dan die Merel met dat schimmelpaard en altijd die vieze pots. De ergernis is normaal. Ik ben te ver heen voor Ketnet, klaar om de geslachtsrijpe man aandoenlijk te kunnen vinden, met baard én Kempisch accent erbij. Ik heb hem voor het eerst gezien op Ketnet.

Hij heet Bartel. De appetijtelijke boomchirurg komt hoorbaar uit de Kempen en heeft tegenwoordig een programma op Eén: Groenland. Hij leert de kijker hoe hij wortelen moet inkuilen. Ge legt die mannen in een bak met grond. Hij legt de kijker uit hoe tomaatjes sneller rijp worden. Ge legt daar een rijpe banaan bij, handdoekske erover en dat die daaronder dan maar dikke vrienden worden. Hij laat zien hoe de kijker een mojito moet maken met munt op zijn dakterras. Zet die sjarels liefst in een potteke, want anders overwoekeren die alles!

De tips zijn waardevol en de Kempische tongval is gebleven, maar aandoenlijk is het niet meer. Ik zag Bartel veel liever toen hij nog gewoon in het bos zat, op Ketnet. Misschien omdat ik vroeger zelf zo in het bos heb gezeten, in de regen, met een boterham onder een dak van vuilniszak. Heel de buurt kon me in alle treurnis zien zitten op die bouwplaats, maar zelf vond ik het van avontuur getuigen. Ik denk dat Bartel daarom zo aandoenlijk is, omdat ik weet hoe het voelt. Het is een soort romantiek die niet deugt, de vlucht n aar het bos om je werkelijk vrij te voelen. Daarom had ik ook een plankje tussen twee bomen genageld, om op te zitten huilen als ik een slecht rapport had. Weg van alles. En toch niet helemaal. Een buurman met een hond was genoeg om mijn hele gemeende escapisme belachelijk te maken. Bartel heeft ongeveer hetzelfde aan de hand.

Om te weten wat ik bedoel moest je zaterdagochtend om kwart voor tien naar Ketnet kijken. Dan begon X-Treem. Bas, trommels, gitaren en distortion! Met Bartel. En de Kempische aandoening. X-treem was een bosmagazine voor jonge survivors. Bartel ging voor in het avontuur met alleen maar een rugzak en een sigarendoosje. Hij filterde water met een kous en een condoom. Hij kookte netelsoep in een oud ravioliblik. Hij maakte een kopkussen met bladeren. Hij viel uit zijn hangmat. En hij voer in zijn onderbroek over een meer. Kortom, Bartel was aandoenlijk. Aanvullend waren zijn Kempische gezegdes zoals: Deze boom is knijtenrot, Mijne poncho is een goed valiezeke en Dit lijkt op een vijg van een dinosaurus, maar het wordt mijn eten.

Noem mij een geoefende vrouw die hiervan niet is aangedaan. Groot was dan ook het genoegen toen ik hoorde dat er een vervolg komt op de Kempische aandoening. Deze week start X-Peditie X-Treem, opnieuw met Bartel en opnieuw in het bos. Alleen krijgt hij deze keer het gezelschap van vijf avonturiers. Ik wilde mij onmiddellijk inschrijven. Bleek dat de deelnemers tussen 12 en 13 jaar moesten zijn, veel te jong om Bartel aandoenlijk te kunnen vinden. Allez zeg! Het productiehuis heeft mij geantwoord dat ze een versie van X-Treem met vrouwen vanaf 30 wel zien zitten, maar dat het niet voor binnenkort zal zijn. Ik heb gemeld dat het al niet meer hoeft. Een tribune in het bos zal volstaan. Het hoeft heus zo moeilijk niet te zijn om geslachtsrijpe mannen aandoenlijk te vinden.

(eerder verschenen in De Standaard Magazine)

5 gedachten over “Een tribune in het bos”

  1. Bartel zat ooit in een klasje bij mijn zoon. Hij speelde op een verjaardagsfeestje oorlogje in mijn tuin, en ik heb nog een foto van 4 aandoenlijke vriendjes in short, die vroom (= Kempens) wilden doen, en stoere houdingen (= kuren doen, alweer Kempens)aannamen voor de fotograaf. Van één van die kornuiten (met plastic geweren en dito schietijzers in de hand)zie je een stukje onderbroek. Ik moet die foto opduikelen, want ik denk dat het de onderbroek van Bartel was. Toen al een natuurmens.

  2. Hij is niet alleen geslachtsrijp aandoenlijk maar ook generatie- en geslachtsoverschrijdend aandoenlijk. De dochters zijn fan, de zoon is fan en de mama is fan. Zoonlief blijft hem wel koppig Pieter noemen. Mama was immers al helemaal wild van Pieter Embrechts voor Bartel op het scherm kwam; En nu is er ook nog Nico Sturm. Ketnet, jong, da’s echt iets voor de mama’s!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *