Een wapenschild met kaaskroket

Hier geen nostalgia over een moeder met een schort en een huis dat naar cake rook. Mijn moeder is een wonder van een moeder, maar ze eet het liefst boterhammen met kaas. De gevolgen in de keuken laten zich raden. Ook al omdat ik met een vader zit die van Euroknallers (hamburgers voor geen geld) houdt. Van zijn culinaria herinner ik me alleen de Saroma-sessies, een slakom vol koude pudding.
Kortom, ik heb het niet meegekregen in mijn opvoeding. Bespaar mij uw recepten. Wis alle sporen uit! Ik hou van blinkende fornuizen en een leeg aanrecht. Ik wil niet weten hoe mijn eten wordt gemaakt. Trouwens, er bestaat maar één monster van vernuft: de kaaskroket.
Jammer genoeg ken ik maar één mens die ze zelf maakt. Via via, dan nog. Maar één van de dagen vraag ik het aan op Facebook. Daarna is het een kwestie van tijd voor ik bij haar aan tafel zit voor een huisbereide kaaskroket. Want zelfgemaakte kaaskroketten zijn de beste. Die uit een doos zijn altijd minder. Ik weet niet waarom. Er is iets met hun plombe. Er scheelt iets met hun korstje. Ze hebben een vies jasje aan, zo’n jasje met Het putterke erop, voor al uw verstoppingen. Tenslotte is een kaaskroket een uitdaging voor ieders spijsverteringsstelsel, ook als het een koningskind van een kaaskroket betreft.
Al is de liefde nog zo groot en de gulzigheid onchristelijk, meer dan drie krijg ik er niet bestierd. Wellicht is mijn darm te kort. Onze soort werd niet geconcipieerd om kaaskroketten te verteren en dat is typisch. Waar wij niet voor zijn gemaakt, is altijd lekkerder. Kaaskroketten zijn een bewijs. Kaaskroketten zijn een symbool. Ik wil een wapenschild met kaaskroket. Nog één recept en ik trek ten oorlog. Zo ben ik namelijk opgevoed.

(eerder verschenen in De Standaard Magazine, bij de beste kaaskroketadressen)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *