Familie van tante Odette

Tante Odette ging naar New York. Goed plan. Tante Odette ziet er erg betrouwbaar uit. Midden de zestig, altijd borduurwerk in haar handtas. Als tante Odette ergens moet wachten verdrijft ze de tijd met kruisjessteek. Daarenboven heeft tante Odette een groot verdriet: de pc. Ze is werelds genoeg om bij nacht en ontij te mailen en te surfen, maar hoe het werkt, weet ze niet. En als het niet werkt krijgt ze het op de zenuwen. Moet ze de man van de computer weer bellen, die vervolgens  zo snel mogelijk moet uitrukken om de taakbalk van tante Odette terug op zijn plaats te slepen.

Kortom, tante Odette zou de douane van New York probleemloos passeren, al zaten er in iedere kous twee iPhones en al had ze er in haar toiletzak nog eens twee weggemoffeld. Tante Odette is een uitgelezen smokkelaar. Ze draagt geen strak koffertje. Ze heeft geen techneutenkop. Niemand zou haar van louche telefoontrafiek durven verdenken. Maar ik heb haar laten vertrekken zonder om een gunst te vragen. Voor mij moest tante Odette hoegenaamd niet naar de Apple Store van New York hobbelen. Ik wil helemaal geen iPhone. Hier niet en uit Amerika niet. Zolang het met de mondigheid van de mensen de verkeerde kant uit blijft gaan bel ik liever met rommel. Ik heb geen zin om meer te betalen voor hetzelfde gezeur.

Voorlopig slaagt de techniek er niet in om ellendige telefoons te weren en tot die tijd ben ik niet in een iPhone geïnteresseerd. Als de telefoon rinkelt word ik daar zelden blij van en als ik daadwerkelijk opneem blijken mijn vermoedens meestal ook nog juist. Weliswaar hangt mijn moeder soms voor de aardigheid aan de lijn en bij verveling durf ik zelf wel eens te bellen, maar door de band genomen hou ik er niet van. Komt door de BV of de gewone interviewee die belt om te zeggen wat er in een artikel moet worden geschrapt want dit en dit en dit hebben ze helemaal niet gezegd en als ze het toch hebben gezegd dan hebben ze het zo niet bedoeld. En dan zijn er nog de dingen die ze eigenlijk ook nog hadden willen vertellen. Doodongelukkig word ik van zulke berichten. Eigenlijk schiet ik al in de kramp nog voor iemand mijn nummer bij elkaar heeft geduwd. Een chique telefoontoestel zoals de iPhone zal er niets aan verhelpen. Afgelikt design of niet, het speeksel blijft.

Natuurlijk durf ik bij een afspraak wel  eens opdagen met geheimen in mijn kous, truken in mijn toiletzak.  Tenslotte is een interview altijd een bestelling voor heel veel klanten. Duizend lezers zijn slechts een piepklein gazetje. Dat ik daardoor niet helemaal te vertrouwen ben, wil ik graag toegeven. Ik hoef ook niet bij voorbaat te worden vertrouwd, maar om mij daarom postuum op te bellen met klachten. Vroeger gebeurde dat  veel minder. Het is de nieuwe mondigheid waar je overal over leest! De toegankelijkheid en de iPhone! Precies of ik de hele week voorbij de douane moet. Iedereen wil aan mij voelen, me betasten, ook als ik lang buiten sta. Terwijl ik wel familie ben van tante Odette en nota bene nog nooit in New York ben geweest.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *